Maireach Hogeschool voor Mysterieuze Kunsten en Magie

[Schouwer Hahmmerkaack]

Hahmmerkaack sprong met tien treden tegelijk een paar trappen op, duwde in de vlucht een paar leerlingen bijna over de trapleuning, en struikelde al rammelend over een loslopend harnas waardoor ze allebei midden in een grote fiscusplant terechtkwamen. Hijgend krabbelde hij weer overeind. Het was onvoorstelbaar! Na meer dan anderhalf jaar, eindelijk! Hahmmerkaack sloeg een paar fiscusbladeren uit zijn haren en schopte de helm van het nu compleet gesloopte harnas van zijn voet. Het was van het allergrootste belang dat hij dit nieuws zo snel mogelijk naar de Schoolhoofden van Maireach zou brengen! Achternagestaard door een stomverbaasde menigte zette hij het weer op een rennen.

Marrindra Greenflower, het vroegere Schoolhoofd van Zweinstein, was al sinds april vorig jaar vermist, en Hahmmerkaack was met zijn team van Schouwers al even lang vergeefs naar haar aan het zoeken. Langs alle kanten hadden ze valse aanwijzingen gekregen, en zelfs wanneer er een echte tip tussen zat, bleken de ontvoerders hem al lang gesmeerd te zijn wanneer de Schouwers op de plaats van het misdrijf arriveerden. Maar nu!
Tijdens een standaardonderzoek van de plaats van het misdrijf (Zweinstein) dat elke Hahmmerkaack elke maand met zijn team uitvoerde, hadden ze de Sekte van Magus op heterdaad betrapt. Dat niet alleen, ze hadden Marrindra Greenflower bij zich! Verschrikkelijk uitgemergeld, bebloed en in het algemeen ook krankzinnig, maar hij had haar dadelijk herkend van de tweehonderd foto’s die in zijn kantoor hingen. Helaas waren ze ondanks de aanwezigheid van verschillende gekwalificeerde schouwers toch nog ontsnapt – de eeuwige schande! – maar hij had nu tenminste een tastbare aanwijzing en dat was meer dan hij tijdens deze hele zoektocht ooit bijeen had gekregen.

Slippend kwam Hahmmerkaack tot stilstand voor de deur van het kantoor van Elisabeth Tempest-Haydon, de IJstijdvrouw met de Gletsjerblik. Hij zag er compleet niet uit – zijn haar en gewaad zaten nog steeds onder de fiscusbladeren, hij had zonder het te weten een handschoen van het harnas aan, er zat bloed in zijn sjaal omdat hij niet de moeite had genomen andere kleren aan te trekken voor hij zich naar Maireach had gehaast, en hij was nat van het zweet door al die trappen op te rennen – maar voor een keer kon hem dat niet veel schelen. Hijgend gooide hij de deur open (waarbij hij compleet vergat om eerst te kloppen). “Het is Marrindra Greenflower! We hebben een aanwijzing over – ”
Hahmmerkaacks stem stokte toen hij zag wat zich in het kantoor afspeelde. Geschokt stapte hij achteruit. Hij wist dat hij eigenlijk de deur weer moest dichtgooien en moest maken dat hij wegkwam voordat hij stijf bevroren zou worden en vervolgens in stukjes gehakt met een waaier, maar om de een of andere reden wilde zijn lichaam niet meewerken. Al wat hij kon doen was blijven staren.

[Elisabeth Tempest-Haydon]

Elisabeth had net een heerlijke douche genomen. Hoewel ze niet erg gestressed was, had de douche haar toch ontspannen. Nog met haar halfnatte lange, blonde haren stapte ze haar kantoor in. Het enige wat ze aanhad was ondergoed, bestaande uit een witte bh en een witte onderbroek. En ze had een witte handdoek bij zich, die ze om haar lange haren heen wikkelde. Echt bang om betrapt te worden was ze niet, welke onverlaat zou er nou eenmaal zonder te kloppen haar kantoor binnen stormen? De leerlingen (en leraren) hier op Maireach waren beleefd, ze voelde zich dus volkomen veilig. Tenminste, voor zolang het duurde, want precies op het moment dat zij naar haar gewaad reikte, stormde er iemand naar binnen.

"Het is Marrindra Greenflower! We hebben een aanwijzing over – " Geschokt keek ze om en zag ze de blondharige schouwer aan wie ze een hekel had. Elke keer dat ze hem zag, betekende het problemen. De eerste keer had hij geprobeerd haar te verleiden en zo ging het maar door. Op dit moment zag hij er niet uit. Hij zat onder de bladeren, had ergens een metalen handschoen, was bezweet en hijgde. En hij staarde haar nu met wijd open gesperde ogen aan. Ze staarde terug, totdat ze ineens besefte hoe ze erbij stond. Half naakt, met zelfs nog een paar waterdruppeltjes op haar dunne buik en haar armen. Hij staarde haar aan omdat ze half naakt stond! Die perverse rotschouwer! Woede vulde haar en zonder er nog verder over na te denken plukte ze een mes uit haar bh en gooide die richting de schouwer.

Val alsjeblieft dood neer op de grond!

[Schouwer Hahmmerkaack]

Dit was niet best. Hij zat in de puree, diep in de puree. Hahmmerkaack wilde vluchten, maar helaas wilden zijn benen nog steeds niet meewerken, en slaagde hij er slechts in om zwakjes zijn kleine teen te bewegen – waar hij helaas ook niet veel mee opschoot. Waarom had hij ook nooit naar zijn vrouw geluisterd? “Growald,” zei ze altijd, “In wat voor situatie dan ook, vergeet nooit dat ALS JE OOIT DURFT STAREN NAAR NAAKTE VROUWEN IK JE WURG MET DIE SJAAL!”
Liever gewurgd worden met een sjaal dan ingevroren worden met ijzige blikken en vervolgens in stukjes gehakt in het moeras verdwijnen. En dat was nog alleen maar wat er zou gebeuren als hij niet te lang en opvallend staarde, wat hij, nu hij erbij nadacht, eigenlijk wel aan het doen was. Niet dat hij Elisabeth aantrekkelijk vond of zo, ze zag eruit als een verzameling botten en pezen met hier en daar wat haar op. Maar aan de ander kant: hij was met zijn vrouw getrouwd om haar looks en kijk wat dat hem had opgeleverd.

Toen Elisabeth op dramatische wijze een werpmes uit haar BH griste – daar ging de illusie van wat volume – schoot Hahmmerkaacks schouwerinstinct in actie, en onmiddellijk dook hij weg naar links, waarbij hij vlak voor de brandende open haard op een dik, lichtblauw tapijt terechtkwam. Helaas voor hem was hij echter nét niet snel genoeg geweest. Het mes schampte langs zijn arm, waardoor een bloederige scheur in zijn mouw ontstond, voordat het zich met een doffe klap in de deurstijl boorde. Bovendien verschoof het tapijt een stukje, waardoor Hahmmerkaack nog verder uitgleed en zijn enkel een luid gekraak liet horen. Hijgend en ineenkrimpend van de pijn greep hij naar zijn voet. Was dit nu een moment om je enkel te breken?!

Kreunend ging Hahmmerkaack op zijn knieën zitten, terwijl hij met zijn goede hand in zijn borstzak rondtastte naar de braakgranaat die daar nog ergens moest zitten. Eigenlijk zou het verstandiger zijn om één van zijn toverstokken te trekken, maar het was tegen zijn principes om iemand die zelf geen toverstok had te vervloeken – vooral als het een vrouw was. Eigenlijk was het helemaal tegen zijn principes om iemand aan te vallen die geen duistere tovenaar was, besefte Hahmmerkaack vlak voordat hij de pin uit de granaat wilde trekken. Er moest een andere manier zijn (ook al zag hij die niet meteen).
“Luister, vrouwe Tempest-Haydon,” probeerde hij, “Het is een misverstand! Ik had helemaal niet de bedoeling om…”

[Elisabeth Tempest-Haydon]

Helaas ontweek hij haar mes en dook hij opzij, op haar tapijt voor het haardvuur. Hij schoof bijna het haardvuur in, maar helaas... hij bleef liggen op het tapijt. Gelukkig had haar mes al wel een schram gemaakt en had hij zijn enkel gebroken. Een man die gewond was, was makkelijker uit te moorden. Hij klom op zijn knieën terecht en trok één of andere granaat uit zijn zak, die hij klaar stond om naar haar toe te gooien. Elisabeth besefte ineens dat ze zonder wapens stond. Ze viste nog een mes uit haar bh (nu aan de andere kant) en pakte een waaier van haar bureau af. Mocht hij nu die granaat proberen te gooien, dan zou zij haar mes gooien.

"Luister, vrouwe Tempest-Haydon, het is een misverstand! Ik had helemaal niet de bedoeling om…" "Smoesjes!" Alsof zij die perverse schouwer zou geloven. Elke keer dat ze hem zag, bracht hij problemen. Als ze zichzelf niet zo goed kon verdedigen, had hij haar allang verkracht. Blijkbaar kon tegenwoordig bij het ministerie elke idioot maar als schouwer aangenomen worden. Geen wonder dat ze Marrindra nog niet hadden gevonden! Wacht... zei hij niet iets over Marrindra? "Wat wil je?" Boze blik. "En als je het waagt om die granaat te gooien!"

[Schouwer Hahmmerkaack]

Haastig duwde Hahmmerkaack de braakgranaat weer in zijn borstzak. Hij kon hem toch niet gooien, dat zou hem zijn baan kosten, en bovendien leek het alsof hij de kans ging krijgen zijn verhaal te doen voordat ze hem zou scalperen met dat mes. Het enige probleempje was dat Elisabeth vergeten scheen te zijn dat ze er halfnaakt bij stond, want ze maakte geen aanstalten om iets bij aan te trekken. Nu ja, dat kon ook betekenen dat er nog meer messen in haar onderbroek zaten en dat ze daar makkelijk bij wilde kunnen. Je kon nooit weten met Elisabeth Tempest-Haydon – welke vrouw die bij haar volle verstand was, had er om te beginnen al messen in haar bh zitten? Dat moest toch pijnlijk zijn als – laat ook maar.

“Ik heb nieuws over Marrindra Greenflower,” begon hij. “Ik had niet binnen mogen komen zonder kloppen, het spijt me verschrikkelijk.” Spijt was zacht uitgedrukt. Eeuwig berouw en zelfverachting kwam dichter in de buurt. “Ik dacht gewoon niet na.”
Hahmmerkaack besloot dat het na de verontschuldiging wel veilig was om zijn toverstok te trekken. Met een zachte tik op zijn enkel schoven de botten weer op de juiste manier in elkaar. Voor zijn arm kon hij jammer genoeg niets doen, hij was altijd al slecht geweest met snijwonden. Haastig stopte Hahmmerkaack zijn toverstaf weer in zijn zak en krabbelde hij overeind, waarbij hij zorgvuldig vermeed om in de richting van Elisabeth te kijken. Op elk ander moment zou dat tactische zelfmoord zijn – verlies je tegenstander nooit uit het oog – maar in een situatie als deze wenste hij bijna dat hij geblinddoekt was.

“Zou ik alstublieft verslag mogen uitbrengen? Daarna vertrek ik zo snel mogelijk.” Het kwam niet bij hem op dat het beleefder én gezonder zou zijn om nu te vertrekken en te vragen wanneer hij terug kon komen – maar aan de andere kant, dan mocht hij waarschijnlijk ook helemaal nooit meer terugkomen.
Hahmmerkaack trok zijn mantel uit en reikte hem in de richting waar hij dacht dat Elisabeth stond. Niet dat de blauw met geel gebloemde sofa in de hoek van het kantoor niet interessant was om naar te kijken – het leek wel antiek – maar het zou toch handiger zijn als hij de vrouw aan wie hij verondersteld werd verslag uit te brengen tenminste kon zien. Te laat besefte hij dat de braakgranaat en zijn goede toverstaf (hij had nog een reserve in zijn mouw) in de zakken van de mantel zaten en dat hij nu half ongewapend was.

[Elisabeth Tempest-Haydon]

"Ik heb nieuws over Marrindra Greenflower." Nog steeds hield ze hem scherp in de gaten, maar ze kon niet ontkennen dat haar nieuwsgierigheid was aangewakkerd. Blijkbaar was er iets belangrijks, anders kwam hij niet zo binnen stormen. "Ik had niet binnen mogen komen zonder kloppen, het spijt me verschrikkelijk." Spijt? SPIJT? Ze zou zijn hart eruit scheuren als hij het nog een keer deed! En niet alleen dat, ze zou al zijn aderen open snijden en zijn hersenen door het raam naar buiten gooien zodat de schooluilen alles weg konden pikken en ze zou zijn ogen doorsteken! Oftewel, zou hij het nog een keer doen, dan hij het niet overleven. Domme schouwer.

Hij trok zijn toverstok. Elisabeth keek hem uiterst geconcentreerd aan. Eén verkeerde beweging en zijn hele arm zou er zo afliggen. Hij maakte echter geen verkeerde bewegingen en heelde zijn enkel, maar de schram in zijn arm liet hij zitten. Idiote schouwer, kon niet eens een schram helen. Daarna boog hij zijn toverstok op en krabbelde overeind. Eén stap haar richting op en hij zou zometeen vanaf zijn middel heel wat missen.

"Zou ik alstublieft verslag mogen uitbrengen? Daarna vertrek ik zo snel mogelijk." Elisabeth antwoordde niet, maar staarde hem alleen kil aan. Ze wilde ook dat hij verslag uitbracht, en dat hij zo snel mogelijk vertrok, maar het was verstandiger om eerst wat kleren aan te gaan doen. Blijkbaar dacht hij dat ook, want hij trok zijn mantel uit en stak hem haar toe. Geen denken aan dat ze zijn mantel aantrok! Wie weet wat voor vieze dingen daarin zaten, of wie weet wat voor dingen er in zaten die elk moment konden ontploffen! Ze nam zijn mantel dus niet aan.

"Je mag zometeen verslag uitbrengen, maar eerst wil ik me aankleden." En nieuwe werpmessen in haar bh stoppen. "Raak niets aan en als je ook maar één spiertje beweegt, heb je zometeen geen spieren meer over!" Ze keek hem nog één keer fel en kil aan en liep toen naar haar slaapkamer, waar haar klerenkast stond. Snel trok ze een gewaad aan, terwijl ze luisterde of ze wat hoorde breken. Toen ze klaar was, liep ze weer het kantoor in. "Breng verslag uit." Zwijgend staarde ze hem aan en wikkelde toen de handdoek van haar haren af en begon ze te kammen.

[Eirwen Glaw]

Ach, de torens. Mijmerend staarde Eirwen uit een raam toen ze deze passeerde. Ze moest het toegeven, Maireach had een prachtig uitzicht van boven. Niet dat ze zo vaak van dat uitzicht kon genieten, helaas! Iemand had plaats van de leerlingenkamer van Griffoendor 'per ongeluk' verwisseld met die van Zwadderich en nu huisde de afdeling van de dappere man in de donkere kerkers! Onbeschaamd! Niet dat Eirwen zich daar veel van aantrok, het kon haar niet eens schelen dat ze in de afdeling van de dappersten was beland.

Wat deed de kleine spionne eigenlijk in de torens? Wel, ze was net een uil gaan sturen naar haar vader (om de schijn hoog op te houden, ze had wel effectievere manieren om belangrijke informatie aan haar vader over te brengen en haar vader had haar gewaarschuwd dat haar brieven wel eens gecontroleerd zouden worden) en was nu terug op weg naar haar leerlingenkamer om haar medeleerlingen te gaan bespioneren. Maar ze bleef even slenteren langs de ramen. Ze genoot van de warme zonnestralen op haar gezicht en alhoewel het buiten ijskoud was in deze koude novembermaand, was het binnen lekker warm en gezellig. De haardvuren brandden vrolijk en Kerstmis zou eraan komen. Aah, wat had ze deze maand veel geheimen kunnen achterhalen! Jammer genoeg, was geen enkele écht belangrijk genoeg geweest om te melden. De leraren schenen het onderwerp 'De Ramp' angstvallig te mijden en zelfs enkele leerlingen wilden niets kwijt. Komaan zeg! Ze waren niet de enigen die vrienden of familieleden hadden verloren aan de Ramp! Haar vader, haar knappe, knappe vader...
Plots werd haar zicht wazig en besefte ze dat ze huilde. Haastig veegde ze haar tranen af, wendde haar blik van de ramen af en ging nu zonder talmen naar beneden. Ze zouden boeten, allemaal! Elke leerling en leraar of huiself en beest dat ongeschonden de Ramp had overleefd. Ze zouden allemaal boeten voor de verminking van haar vader! En Eirwen Glaw ging daarvoor zorgen, wacht maar af!

'Het is Marrindra Greenflower! We hebben een aanwijzing over – '
Ah? Ze hoorde iemands adem stokken en daarna een zoevend geluid, alsof er iemand iets door de lucht had gegooid. De Interessante-Geheimen-Ontvanger-Antenne op Eirwens hoofd begon als een razende rond te draaien en een rood licht uit te stralen. Geluid maakte het niet, natuurlijk, anders zou ze zichzelf meteen verraden. Muisstil sloop ze dichterbij de geluiden die uit het kantoortje van ... het kantoortje van Tempest-Haydon! Dit was interessant. Wat hadden ze over Marrindra Greenflower te weten gekomen? Haar vader had haar verteld over de vrouw die ze hadden gevangen om de schuilplaats en de identiteit van de Schat te ontfrutselen. Haar vader had haar verteld dat ze haar geen kwaad hadden gedaan, maar Eirwen had beter geweten. Pappa's ogen logen als hij loog en daarmee wist Eirwen hoe de ware toedracht was. Ze had pappa niet kwalijk genomen dat hij tegen haar had gelogen, ze wist immers dat hij niets mocht loslaten over de geheimen van de sekte van Magus, omdat zij niet een officieel lid was. Maar dat feit zou snel veranderen als ze zich hier nuttig kon maken en zoveel mogelijk informatie over de Schat kon verzamelen. Maar het kon vast geen kwaad om te horen naar wat die vreemde mannenstem te zeggen had, toch?

Met uiterste bedreven sluiptechnieken, sloop het meisje dichterbij het kantoortje. Het eerste wat haar opviel was het mes dat in de deurpost stak. Wow! Professor Tempest-Haydon was blijkbaar niet zo weerloos als ze eruit zag. Interessant...
'Wat wil je? En als je het waagt om die granaat te gooien!'
Granaat? Granaat?! Oh mijn God! Wat als hij dat ding echt smeet en de hele verdieping ontplofte? Dan zou Eirwen zelf ook... en dan zou ze pappa niet meer van dienst kunnen zijn, maar voor haar angsten waar werden, antwoordde de mannenstem dat hij nieuws had over Marrindra Greenflower. Eirwen sloop nog dichterbij en drukte zich tegen de muur van de gang.
'Ik had niet binnen mogen komen zonder kloppen, het spijt me verschrikkelijk.'
Aha! Blijkbaar was er iets gebeurd waarvan hij spijt had. Maar wat? Ze moest het weten. Met een diepe, doodstille zucht, liet Eirwen zich zakken op de ijskoude vloer en gluurde om de deurpost heen.

Ze schreeuwde het net uit. Haastig trok ze haar hoofd terug en probeerde te bevatten wat ze gezien had. Ze keek nog eens.
... Wat was in godsnaam dat ding dat professor Tempest-Haydon rond haar borstkast droeg? Kon ze niet gewoon een onderhemdje dragen, zoals Eirwen deed? Of bestonden er ook zulke korte onderhemdjes? Nee, onzin, dat was alleen voor buikdanseressen en daar waagde deze vrouw, voor zover Eirwen wist, zich niet aan.
Ze had de man met de zware mannenstem net niet kunnen onderscheiden, maar wat ze wel had gezien was een arm met een mantel aan. Wat raar. Was dat een kapstok? Wat een vreemde smaak had die vrouw.
Professor Tempest-Haydon verkondigde dat ze zich eerst ging aankleden en Eirwen waagde het om opnieuw een blik in het kantoortje te werpen. Ze zag het schoolhoofd in een hoek van de kamer verdwijnen en deze keer kon ze de man beter bekijken. De kapstok was blijkbaar een lichaamsdeel van de man geweest en de mantel was besmeurd met modder, net als de man z'n gezicht en zijn haar, dat vol takjes zat. Zijn sjaal was helemaal vuil en gerafeld en...
Een sjaal? Had haar pappa daar niet iets over gezegd voor ze naar Maireach vertrok?

'Eirwen, wees voorzichtig en... let op voor... schouwer... sjaal. Gevaarlijke man.'

Was het deze man die pappa had bedoeld? Hij zag er eerlijk gezegd niet zo gevaarlijk uit, maar voor ze hem nog verder kon bekijken ging de deur naar de vertrekken van het schoolhoofd terug open en trok ze haar hoofd terug.
'Breng verslag uit.'
Ja. Laat eens horen wat jullie sukkels zijn te weten gekomen.

This post has been edited by Eirwen Glaw on 23 December 2007, 20:24

[Schouwer Hahmmerkaack]

Elisabeth trok haar neus op voor Hahmmerkaacks mantel, die – zo besefte hij opeens – inderdaad wel een beetje vuil en bemodderd was. Snel sloeg hij hem terug om en wapperde wat met zijn toverstok om het ergste vuil te verwijderen. Daarbij vielen ook een stel bladeren uit zijn haar op Elisabeths tapijt, maar dat merkte hij niet. Het Schoolhoofd ging even wat aantrekken – goed zo! – en eiste van hem dat hij geen spieren meer bewoog. Even overwoog Hahmmerkaack te doen wat ze zei en te stoppen met ademen, maar hij was hier gekomen om verslag uit te brengen en bovendien moest hij eerst Marrindra vinden. En dan nog wou hij niet dood voordat hij een keer gescheiden en hertrouwd was geweest – zijn ultieme levensdoel.

Hahmmerkaack hoorde achter zich dat Elisabeth de kamer weer binnenkwam en waagde het nu eindelijk zich om te draaien. Het uitzicht was ook veel aangenamer nu ze een wijd vallend, beige gewaad droeg in plaats van – nou ja, bijna niets. Maar daar wilde hij niet aan denken, hij kende een mannetje bij de dienst Misbruikpreventie van Dreuzelvoorwerpen en hij zou hem zo snel mogelijk vragen zijn geheugen te wissen voordat hij er nachtmerries en trauma’s en zo van kreeg. Maar goed, blijkbaar mocht hij eindelijk zijn verhaal doen. Daar was hij zo blij mee, dat hij compleet vergat om het kantoor te voorzien van de benodigde spreuken tegen afluisteren en dergelijke.

“Nou, we waren onze routinepatrouille over het terrein van Zweinstein aan het afmaken – dat doen we elke week, ziet u, voor het geval dat… nou ja, zoiets gebeurde als wat er nu gebeurde. Maar goed, we waren dus aan het patrouilleren, toen Kastiljon – mijn assistent, goeie vent – opeens verdachte bewegingen zag op de plek waar eerst de grote hal van Zweinstein was. Wij haastten ons erheen – natuurlijk dachten we dat het een of ander beest was, zoals alle vorige keren – maar deze keer bleek het prijs.”
Hahmmerkaack veegde met zijn mouw wat zweet van zijn voorhoofd. Waarom hield een IJstijdvrouw zich altijd op in oververhitte plaatsen? Hij wierp een woedende blik op het haardvuur, alsof dat er iets aan kon doen dat het zo fel brandde.

“Vijf personen, vier leden van de Sekte van Magus, en… een vermiste persoon. Marrindra Greenflower! We vielen hen natuurlijk onmiddellijk aan – ze hadden ons al opgemerkt, dus we hadden geen kans om een verrassingsaanval te doen – waarop twee van hen in paniek raakten en verdwijnselden. De andere twee bleven achter om Marrindra Greenflower te bewaken – ze hebben een van ons ernstig verwond met een Grekelvloek. Ze dreigden ermee om hun gevangene te vermoorden als we hen niet lieten vertrekken, dus we hadden geen keus. Helaas zijn ze met Marrindra Greenflower ontsnapt.”
Op zich was het natuurlijk schandelijk dat ze hun doelwit binnen handbereik hadden gehad en dan weer hadden laten ontsnappen. Maar in die situatie was er niets dat ze hadden kunnen doen. Bovendien had hij ook goed nieuws.

“We weten nu in ieder geval dat Marrindra Greenflower nog leeft. En als ze haar tot nu hebben laten leven, denk ik niet dat ze haar snel zullen doodmaken – ook al zag ze er niet best uit. Ik denk niet dat u behoefte hebt aan een beschrijving. Bovendien hebben we nu een signalement van minstens vier leden van de Sekte. Op dit moment zijn we druk bezig met één van hen op te sporen – we denken een aanwijzing te hebben over zijn ware identiteit. Ook is een team onderzoekers op dit ogenblik bezig om de plaats waar ze verdwijnseld zij te onderzoeken op eventuele magische restanten die kunnen uitwijzen waar ze heen gegaan zijn. Ze zullen hun huidige schuilplaats in alle haast moeten ontruimen, waardoor de kans dat we sporen vinden zeer hoog wordt. Ik heb goede hoop dat ik u binnenkort zeer goed nieuws zal kunnen bezorgen!”
Hahmmerkaack glunderde bijna van geluk. Natuurlijk stelde de aanwijzing op zich niet veel voor, maar het was beter dan het ‘niets’ waar hij het het afgelopen anderhalf jaar mee had moeten doen. Hij had Marrindra Greenflower zelfs met eigen ogen gezien, voor de eerste keer – of je moest die ene keer meetellen dat ze een stel nagels van haar hadden gevonden. Hij keek Elisabeth aan alsof hij een groot compliment van haar verwachtte.

[Elisabeth Tempest-Haydon]

"Nou, we waren onze routinepatrouille over het terrein van Zweinstein aan het afmaken – dat doen we elke week, ziet u, voor het geval dat… nou ja, zoiets gebeurde als wat er nu gebeurde. Maar goed, we waren dus aan het patrouilleren, toen Kastiljon – mijn assistent, goeie vent – opeens verdachte bewegingen zag op de plek waar eerst de grote hal van Zweinstein was. Wij haastten ons erheen – natuurlijk dachten we dat het een of ander beest was, zoals alle vorige keren – maar deze keer bleek het prijs." Elisabeth kamde haar haren, terwijl ze met gespitste oren luisterde naar wat deze schouwer had te vertellen. Blijkbaar was het iets belangrijks en het ging over Marrindra, daardoor was ze erg benieuwd.

"Vijf personen, vier leden van de Sekte van Magus, en… een vermiste persoon. Marrindra Greenflower!" Elisabeth keek verbaasd op, ze hadden Marrindra Greenflower gezien? De ex-schoolhoofd was dus nog levend. Elisabeth wist dat ze daar blij om moest zijn, maar er knaagde iets aan haar... Als Marrindra het zou overleven, kon ze ook haar positie als Schoolhoofd weer opeisen. "We vielen hen natuurlijk onmiddellijk aan – ze hadden ons al opgemerkt, dus we hadden geen kans om een verrassingsaanval te doen – waarop twee van hen in paniek raakten en verdwijnselden." De sukkels. "De andere twee bleven achter om Marrindra Greenflower te bewaken – ze hebben een van ons ernstig verwond met een Grekelvloek. Ze dreigden ermee om hun gevangene te vermoorden als we hen niet lieten vertrekken, dus we hadden geen keus. Helaas zijn ze met Marrindra Greenflower ontsnapt." Ze hadden haar dus laten ontsnappen... maar daar was niets aan te doen. Sukkels.

"We weten nu in ieder geval dat Marrindra Greenflower nog leeft. En als ze haar tot nu hebben laten leven, denk ik niet dat ze haar snel zullen doodmaken – ook al zag ze er niet best uit. Ik denk niet dat u behoefte hebt aan een beschrijving." Elisabeth trok haar wenkbrauwen op. Dacht hij soms dat ze maar een zielige jonge dame was die niet tegen wat bloed kon? "Bovendien hebben we nu een signalement van minstens vier leden van de Sekte. Op dit moment zijn we druk bezig met één van hen op te sporen – we denken een aanwijzing te hebben over zijn ware identiteit. Ook is een team onderzoekers op dit ogenblik bezig om de plaats waar ze verdwijnseld zijn te onderzoeken op eventuele magische restanten die kunnen uitwijzen waar ze heen gegaan zijn. Ze zullen hun huidige schuilplaats in alle haast moeten ontruimen, waardoor de kans dat we sporen vinden zeer hoog wordt. Ik heb goede hoop dat ik u binnenkort zeer goed nieuws zal kunnen bezorgen!" Eindelijk.

"Goed, eindelijk heeft u wat vooruitgang geboekt. Heel weinig vooruitgang, maar... het is tenminste meer dan een aantal maanden geleden. Dus als het goed is, denken jullie binnenkort een sekte-lid gepakt te hebben?"