Maireach Hogeschool voor Mysterieuze Kunsten en Magie

[De Huiself die Bleef Leven]

Het was middag en de meeste leerlingen zaten nu te genieten van hun lunchpauze. Natuurlijk waren er uitzonderingen, zoals leergierige Ravenklauwers die nu hun lesboeken door zaten te lezen, sluwe Zwadderaars die een gemeen plannetje zaten te bedenken, trouwe Huffelpuffers die mensen maar al te graag wilden helpen of moedige Griffoendors die voor de lol met elkaar duelleerden. Of leerlingen die hun huiswerk op het laatste moment zaten af te maken. Of mensen die een schoonheidsslaapje deden. Maar goed, de meeste leerlingen zaten nu rustig te eten, te drinken en te kletsen.
Wat de meeste mensen natuurlijk niet wisten, was dat het voedsel verzorgd werd door de huiselfen. IJverige huiselven die beneden zaten te werken, zodat alle leerlingen niet ondervoed zouden raken en ze als dikke varkens de school zouden verlaten.
De meeste leerlingen zaten binnen, want het was buiten niet bepaald een lekker weertje. Het regende buiten zo hard dat iedere leerling die een stap naar buiten zou zetten, meteen zou verdrinken. Niet echt leuk.

Dus, zoals ik al zei, de huiselven zaten ijverig te koken. Nu klinkt het wel alsof er zoveel huiselven waren op Maireach, maar... in werkelijkheid waren er maar een paar huiselven die het eten verzorgden. (en eerst hielp meneer Dyeler hen er ook bij, maar bij nader inzien... was dit toch verstandiger) Terwijl de ene huiself kookte, bracht de andere het eten naar de mensen toe - maar helaas, omdat het vandaag zo druk was in de Eetzaal en die arme elfjes hun meesters niet wilden teleurstellen, hadden ze een nieuw plan bedacht. Verdwijnselend koken! Wauw, geniaal!
Dus niet.

Op het eerste gezicht leek het plan geniaal en de huiselven waren ook trots dat zo'n groot plan uit hun nederige hersenen was ontstaan. Verdwijnselend koken bespaarde hen niet alleen maar tijd, zodat mensen sneller hun eten kregen, maar het was ook gewoon... een stuk makkelijker! Een huiself Verdwijnselde dus en Verschijnselde weer bij een tafel van een leerling die net wat eten wilde, leegde zijn pan op een meegenomen bord en Verdwijnselde weer. De eerste keren ging het natuurlijk heel erg goed. De zestiende keer mislukte het echter. Een van de huiselven Verdwijnselde en Verschijnselde ... midden op de eerste verdieping. Opzich zou dat niet zo heel erg zijn, maar helaas verscheen hij in de gordijnen die daar hingen. Door zijn gloeiend hete pan (hé, hoe wil je anders eten maken?) vlogen de gordijnen meteen in de fik... Als een lopend vuurtje stak het vuur ook de andere gordijnen in brand. Als er niet snel zou worden ingegrepen, zouden niet alleen de gordijnen de hitte voelen van het brandende vuur...

[Nácht Dyeler]

Náchteld kwam net terug van de keukens, waar hij een dienblad met eten veroverd had. Eigenlijk mocht hij natuurlijk helemaal niet meer in de keukens komen – op bevel van Elisabeth Tempest-Haydon, die vond dat de huidige conciërge van Maireach alleen maar dienst kon dien als schietschijf, en dat hij zelfs dat waarschijnlijk zou weten te verpesten door te ontploffen voordat hij geraakt kon worden. Maar het was óf de keukens in, óf weer een hele maaltijd aan dezelfde tafel moeten zitten als dat moordlustige schoolhoofd. Bovendien kwam hij in de eetzaal nooit aan eten toe. Het was namelijk een van zijn verantwoordelijkheden om de orde te bewaren – iets waar de leerlingen natuurlijk totaal geen rekening mee hielden. Hij zou op dit moment bezig moeten zijn met het doven van brandende tafelkleden, het redden van in soepterrines verzuipende uilen, het kalmeren van voedselgevechten en het arresteren van de schuldigen, maar voor vandaag had hij besloten het allemaal in de zeer competente handen van professor Tempest-Haydon te laten. Die waarschijnlijk wel weer eens zijn maandloon in zou houden wegens plichtsverzuim.
Maar goed, Náchteld maakte zich niet al te veel zorgen om zijn geldproblemen, aangezien hij op Maireach zeer behoorlijk te eten kreeg en dat was natuurlijk het belangrijkste. Tevreden keek hij de vele kommen op zijn dienblad, die bij elke stap met zijn houten been door elkaar geschud werden en hun halve inhoud al in de gang verspreid hadden. Hij was nu de trotse bezitter van een grote kom aspergesoep – bij het inscheppen had hij per ongeluk met zijn haren in de soepketel gehangen, maar die zou hij zo dadelijk weer wassen en hij dacht niet dat er iets in de soep achtergebleven was – een bord met aardappelen en stoofvlees – nadat hij opgeschept had, had hij onopzettelijk een pot met peper in de pan stoofvlees gestoten... maar dat zouden de huiselfen wel oplossen – en een kommetje pudding. Hij had alleen maar geprobeerd met zijn toverstaf een kom te vullen. Het was niet zijn bedoeling geweest dat de hele ketel zou ontploffen.

Achter hem kringelde nog een beetje rook uit de deuropening van de keukens, terwijl Náchteld in een spoor van soep en stoofvlees weer naar zijn kantoor liep. Hij had nog maar heel even tijd om te eten – tijdens het lezen van zijn nieuwste boek, Zevenhonderddrieënzestig Stomvervelende Verhalen over de Zesenzeventig Lezingen van Zanik Eur – voordat hij op de gong moest slaan die het begin van de namiddaglessen aankondigde. Dat was voor de leerlingen al geen pretje, maar voor de conciërge zelf, die er vlakbij stond, was het een marteling. Hij was steeds zijn oordopjes kwijt in het Rommel Hok dat voor zijn kantoor moest doorgaan, en bovendien maakten de geluidsgolven hem altijd misselijk, zodat hij in de eerste twintig minuten van een lesuur geen hap meer door zijn keel kon krijgen. Hij vroeg zich af wiens idee die gong was geweest, en of er ooit nog een behoorlijk systeem ontwikkeld zou worden om het begin en einde van de lessen aan te geven, zodat het afschuwelijke ding in het moeras gegooid kon worden.
Omdat hij zo in gedachten verzonken was over alle manier waarop de gong vernietigd kon worden, merkte hij pas dat de gang vol rook stond toen hij er al middenin stond, een hoestbui kreeg, en zijn dienblad liet vallen. De houten soepkom verspreidde zijn inhoud over de vloer, rolde verder in een gordijn, en schoot in de fik. Hé... ?

De gordijnen en zijn soepkom stonden in brand. Nu was Náchteld tot dat moment wel zijn plicht aan het verzuimen geweest, maar een laaiend vuur in de gang kon hij toch moeilijk negeren. Des te meer omdat zijn eigen kantoor zich ook aan deze gang bevond en zijn boeken en rommel in het algemeen dus gevaar liepen.
‘Extinguo,’ hoestte Náchteld, die met zijn toverstaf rondzwaaide in een poging de vlammen te doven. Toen herinnerde hij zich dat hij niet goed was in bezweringen.
Met een luide WHOOOOESH kleurden de vlammen paars, werden de ramen aan gruzelementen geslagen en verschenen er overal vuursalamanders, die door het vuur liepen, brandende stukken gordijn meenamen, en de brand zo nog verder verspreidden.
‘Eh... Oeps.’
Náchteld besloot dat het veiliger zou zijn om te stoppen met zijn eigen poging tot bedwingen van de ramp en in plaats daarvan de rest van Slot Maireach te waarschuwen dat ze op het punt stonden geroosterd te worden. Hij strompelde naar de deur van de eetzaal – flink gehinderd door zijn houten been – gooide de deur open, struikelde over de drempel en viel plat op zijn gezicht.
‘BRAND!’ riep hij vanaf de vloer naar de verbijsterde leerlingen. ‘Ieder een evacueren!’

[Arlian Jones]

Boven alles voelde Arlian zich op dit moment enigszins verward. Het leek alsof hij uit een soort sluimertoestand stapte. Nu weten we allemaal dat Arlian Jones over het algemeen niet de meest gelukkige mens is op aarde, ondanks het feit dat – oh dolletjes – zijn liefde een DragonsDottir bleek te zijn. Hij had ook geen idee watvoor invloed dat zou gaan hebben op hun relatie. Zo dicht bij de DragonsDottirs… het werd de Ravenklauwer eigenlijk wat heet onder de voeten. En dat is een woordgroepje, want hij liep toevallig net een gang in die in lichterlaaie stond. “Wat toevallig,” becommentarieerde de jongen de situatie terwijl hij zijn toverstaf pakte. Even zien, in welk jaar zat hij? Ongeveer het derde jaar, misschien wel het vierde. Kende hij dan zinnige spreuken? Oh, zelfs door maar aan spreuken te denken kreeg hij het al voor elkaar om het vuur paars te maken. Hij was onder de indruk van zichzelf tot de werkelijke oorzaak van deze paarsheid gillend voorbij kwam rennen: de conciërge, uiteraard. Wie anders. En zag hij daar trouwens niet een aantal vuursalamanders. Arlian deed drie verstandige stappen achteruit en zette het voornemen opzij om op het vuur te blazen. Wacht.

Hij was een Ravenklauwer.

Meteen begonnen allemaal denkradertjes te ratelen en gegevens door te voeren. De conclusie kwam enkele seconden later en heette water. Omdat Arlian een Ravenklauwer was, wist hij dat hij niet op het water moest spugen of pissen, hij gebruikte de spreuk Aguamenti en wist zo een vuursalamander extreem pissig te maken. Arlian nam het zekere voor het onzekere en rende gillend de conciërge achterna – voor ongeveer tien stappen. Daarna hervond hij zijn verstand en rende met een serieuze frons over zijn verschillend gekleurde ogen verder en kwam niet lang na de conciërge aan in de deuropening van de eetzaal om “ECHT HEEL VEEL BRAND!” aan diens woorden toe te voegen. “Laten we maar hopen dat er niemand op die verdieping is, hè, dat zou nou tragisch zijn.” Met de handen in zijn zakken liep de jongen fluitend de Eetzaal rond, op zoek naar iemand die hij zijn sensatieverhaal van net zou kunnen vertellen. Hij had een vuursalamander doodgemaakt. Merlijn, wat voelde dat heerlijk. Vies, friemelend geval.
De Raaf stootte een willekeurige leerling aan. “Hé, heb jij Mist Avonmo- argh, DragonsDottir gezien?”

[Isolde Jones]

Isolde was blij dat de ochtend voorbij was. Ze had een hekel aan ochtenden, omdat ze dan altijd het gevoel had dat ze nog helemaal wakker moest worden. Het vreselijkste moment van de dag was volgens haar dan ook het moment waarop 's ochtends de gong sloeg, en zij gedwongen was uit haar bed te komen om naar de lessen te gaan. Het kwam dan ook meer dan eens voor dat Isolde nog maar nét op tijd in de les kwam. Maar nu was het dan eindelijk middag, en zouden haar hersenen weer eens normaal gaan functioneren. Bovendien had ze honger, en omdat ze ook meer dan eens het ontbijt miste, had ze zin om dit nu eens flink in te gaan halen.

De huiselfen brachten gewoonlijk het eten rond, hetgeen ervoor zorgde dat je soms een redelijke tijd op je eten moest wachten. Nu kon Isolde dat allemaal wel begrijpen, maar soms had ze zó'n honger, dat ze er chagrijnig van werd. Ze liet dat meestal niet merken, maar er waren wel eens dagen, waarop zij zichzelf niet in kon houden. Vandaag was echter anders. De huiselfen waren op een nieuw idee gekomen: Verdwijnselend koken! Isolde vond het zelf een fantastisch idee, omdat ze nu véél meer kon eten dan eerst. Ze zat die middag dan ook uiterst tevreden in de eetzaal een hele hoop eten naar binnen te werken, toen ineens de congiërge van de school de eetzaal binnen kwam stormen.

Voor één moment was Isolde bang dat hij de gong mee had genomen en het einde van de pauze aan zou gaan kondigen, waardoor ze niet meer kon eten. Daarom begon ze in dat éne moment nog snel wat eten in haar mond te proppen, maar kreeg hier nog amper de kans voor, door de mededeling van de congiërge in kwestie, die schreeuwde dat er "BRAND" was en dat iedereen geëvacueerd moest worden.

Metéén werd Isolde weer herinnerd aan de ramp van een aantal jaren geleden, waarin zij bijna haar leven had verloren, als Lyam haar niet op het laatste moment onder het puin van Zweinstein vandaan had gehaald. Als in een reflex schoot haar blik dan ook naar haar grote broer, die dit jaar Maireach zou gaan verlaten. Precies op dat moment keek hij ook naar haar, en gaf zijn kleine zusje een geruststellende blik. Wat zou er gaan gebeuren? Daarna kwam er ineens een derdejaars binnen, die riep dat er "ECHT HEEL VEEL BRAND!" was. Nu werd Isolde pas écht bang. Ze wachtte in angst het oordeel van het schoolhoofd af....

This post has been edited by Isolde Jones on 21 November 2009, 22:15

[Shaun Michaelis]

Shaun was in een slecht humeur. Hij was er immers achter gekomen dat er geen twee wc rollen in de toilet hingen (links en rechts, alleen voor de symmetrie, zoals bij Shaun thuis) en sleepte een gigantische spiegel de wc in, geen idee waar hij die vandaan had trouwens. Tevreden keek hij naar het eind resultaat, mooi, het leek nu als of de wc twee keer zo groot was geworden en links en rechts hing nu een wc rol. Toen hij gebruik van een van de twee toiletpotten wilde maken en er op af liep schrok hij zich plotseling te pletter omdat er iemand bij hem stond. Oh, het was zijn spiegelbeeld. Geïrriteerd keek hij naar de witte strepen in zijn haar. Oh nee! Hij was al bijna vergeten dat hij dat had gedaan. (Zichzelf verminken that is.) Hij had zich zelf asymmetrisch gemaakt. Waarom? Wat had hij gedaan?! Hij was... zo lelijk met die strepen. Bijna welden er tranen in zijn ogen op maar als een dappere vent hield hij alles droog. Behalve de wc pot natuurlijk. Zijn enige doel in dit smalle kamertje waar hij de waarheid onder ogen had gezien.

Zwaar depressief omdat hij zo lelijk was (integendeel hij was een knappe jongen, maar alles wat asymmetrisch is is in zijn ogen spuuglelijk) strompelde hij naar de Grote Zaal. Het was al laat, de spiegel der Verdoemenis had niet alleen zijn 'goede' humeur afgenomen maar ook zijn kostbare pauze. Hij nam plaats aan de tafel, ging er verslagen aan zitten en verwende zich zelf met een lege schaal, waar hij lusteloos op dreigde te kauwen. Vlak voordat hij de metalen plaat tussen zijn lippen en tanden geplaatst had viel het hem op dat zijn 'eten' glom. Dit vond hij opmerkelijk en zijn blik verscherpte. Waar was het eten gebleven dat op de schaal behoorde te liggen. Niet lang na deze gedachte zag hij een leerling in paniek rondjes rennen terwijl hij met zijn armen wapperde. (like dis: maar dan rondjes rennend dus) en hij zag zijn gebraden kip op de grond liggen. Een giftige blik, die alleen eersteklassertjes elkaar konden geven, werd naar de chaoot gestuurd die verstijfde van angst. Wat was trouwens de oorzaak van zijn chaos? Een spin in zijn salade? “ECHT HEEL VEEL BRAND!” hoorde hij plotseling. Brand? BrAnd? BRAND?! Snel greep hij een paar worstjes van zijn buurman en prikte zijn toverstok er door heen. "BARBECUE!!!!!" Riep hij enthousiast terwijl hij op de tafel sprong en er aan de andere kant vanaf sprong om zijn vlucht naar de Grote Haldeuren te verkorten. En hij rende de trap op om zijn worstjes te barbecueën. Niet het slimste wat hij kon doen moest hij toegeven.

[Will Pearl]

Er waren zo van die dagen dat er niets kon mislopen. Dat je wakker wordt met een glimlach op je gezicht, dat je de hele dag A’s haalt op proefwerken en dat iedereen je aanstaart omdat je toch wel zo geweldig bent. En ergens tussen de uurtjes door win je nog eens de zwerkbalcup.
Nou, dit was niet zo’n dag. Will was wakker geworden met kwijl op zijn gezicht, had net een D gehaald voor toverdranken – hoe kon het nou in godsnaam zijn fout zijn dat de kat van de leerlinge naast hem een poot kwijt was omdat zijn ketel was ontploft? Die griet moest ook altijd half op zijn schoot komen zitten. Moest ze wat opschuiven, dan was haar kat niet invalide geweest en had ze hem van ver nog steeds dromerig kunnen aanstaren. En Will was er trouwens van overtuigd dat het flubberige resultaat van zijn toverdrank minstens een C waardig was – op de armpjes en beentjes, die het brouwsel aan het groeien was geweest, na dan.
Verder was er ook niemand die hem aanstaarde – behalve het meisje van tijdens toverdranken – maar dat was niet verbazingwekkend, gezien hij op dat moment aan het oog onttrokken onder de tafeltjes in de eetzaal doorkroop. Ja, dit was zo het soort dag dat je de lunch miste omdat je naar je huisdier aan het zoeken was.
‘Ik bedoel,’ klaagde Will tegen zichzelf, ‘hoe snel kan een schildpad zijn?’
‘Hé, die peer vraagt hoe snel een schildpad is!’ hoorde hij de leerling aan wiens gewaad hij zijn zweet afveegde boven het tafelblad gedempt zeggen. Hij trok zijn wenkbrauwen op en kroop snel verder naar het volgende tafeltje, mokkend over het feit dat hij trouwens nooit de zwerkbalcup zou winnen. Daarvoor moest hij eerst leren om op een bezem te blijven hangen zitten en een bal gillend te kunnen ontwijken vangen.
Maar nu had hij een schildpad te vangen. Oké. Waar had hij Turtoise het laatst in de zak van zijn gewaad voelen bewegen? Te moeilijk. Waar had hij haar het laats gezien? Hij dacht diep na, terwijl hij kauwde op een halve muffin die hij op de grond had gevonden. Op de tweede verdieping! Ja, daar had hij nog tegen haar gezegd dat zij een veel beter huisdier was dan die stomme kat, omdat zij de reflex had om haar poten naar binnen te trekken.
Conclusie: hij was haar waarschijnlijk ergens tussen de tweede verdieping en de eetzaal verloren. Conclusie: hij moest op de eerste verdieping zoeken.

‘BRAND! Iedereen evacueren!’ Aah, brand. ‘ECHT HEEL VEEL BRAND!’ Braaaaand… ‘… hier op de eerste verdieping.’ Eh?
Will sprong vanonder de tafel uit en gilde: ‘TURTOISE!’ Ergens bij de TOI spuwde hij een stuk muffin in iemands oog – of oor, maar dat zag hij niet meer, want hij was al aan het rennen. Toen hij bijna bij de deur was, botste hij tegen iemand op en hoorde die persoon zeggen: ‘Hé, heb jij Mist Avonmo- argh, DragonsDottir gezien?’
Will wist niet of dat tegen hem was, maar draaide zich toch nog even om en antwoordde: ‘Nee, het jij een schildpad gezien?’ De massa die uit de eetzaal probeerde te geraken, sleurde hem mee en hij voegde er nog ijl roepend aan toe: ‘Haar naam… is Turtoi–’
Toen was hij door de deur heen en de eetzaal uit. Zonder verder nog veel na te denken holde hij achter een jongen aan die worstjes bij had.
‘Wat heb jij cool haar,’ zei Will opgewekt, afgeleid door de witte strepen. Maar toen merkte hij op dat zij de enige twee waren die náár de rook toeliepen en focuste hij zich weer op zijn doel… De grootse redding van Zij Die Haar Pootjes Kan Intrekken.
… en Die Momenteel Baadt In Paars Vuur. Paars vuur. PAARS VUUR. Will stond op het punt om zich de attitude “fuck de schildpad, red jezelf” aan te meten. Maar toen zag hij haar. Oké, als hij dit in een minuutje kon oplossen, wilde hij het er wel even op wagen. Hij greep tussen twee vlammen door de schildpad bij haar staart en redde haar triomfantelijk uit het vuur.
Wacht… Schildpadden hebben niet zo’n lange staarten.
‘VUURSALALA…Aah…’ Hij dacht even na. ‘VUURSALSA – VUURSALAAM...’
‘VUURSALAMANDER!’ wist hij zijn kreet tijdens de vierde poging toch uit zijn strot te krijgen en hij smeet het ding van zich af. Hoewel “smijten” veel te indrukwekkend was voor wat hij deed, want het beest kwam op nog geen meter van hem neer. Will begon gillend alle kanten op te lopen, tot hij het op de een of andere manier had weten te forceren om met zijn rug tegen de muur te belanden, omsloten door paarse vlammen, met aan zijn ene kant een harnas en aan de andere een klein raam.
‘Nou… Dit is het dan –’ hij keek naar het harnas ‘– Gaylord.’ Nieuwe vrienden maakte je altijd op de meest absurde momenten. Hij schudde het harnas roestig de hand. ‘Vandaag zullen we samen vergaan,’ begon hij op een nasale toon te neuzelen. ‘Verteerd door de vlammen… aan onze oorlellen genippeld door salamanders… tussen deze paarse schijn zullen we langzaam het witte licht van de dood ontwaren… en we zullen aria’s zingen over de schoonheid van…’
Er kwam een schildpad vanachter het harnas gekropen.
‘TURTOISE JIJ STOM ROTBEEST!’ Hij wilde het dier een schop verkopen, maar raakte het harnas. Die viel klaterend om en donderde in het vuur terecht.
‘NEEEE! GAAAYLOOOORD!’
Maar er was geen tijd voor tranen, hij moest dapper zijn… een ware Griffoendor! Hij nam de schildpad op, keek haar diep in de ogen en zei: ‘Jij kan het nog halen, red jezelf!’ En toen sloeg hij met zijn elleboog een ruitje van het raam uit en stouwde de schildpad naar buiten. Hij wuifde haar na in haar val.
Zo, en nu hijzelf nog. Hij keek om zich heen en deinsde weg voor de hitte van de vlammen, die steeds dichterbij kwamen. Wat waren zijn opties? Door het raam kon hij niet, want – dacht hij met een lach, alsof het idee alleen al bespottelijk was – dat overleefde hij toch nooit.
… overleefde hij toch nooit… echode het in zijn hoofd. Hij draaide zich weer langzaam om naar het raam. ‘Eh, wat ik dus bedoelde was: red jezelf, want als het aan mij ligt sla je nu te pletter op het terrein. Vlieg, o schildpad! Vlieg!’
Hij keerde het raam de rug toe en trok zijn toverstok, hoewel hij geen idee had welke spreuk hij moest gebruiken. Paarse vlammen waren geen rode vlammen, nee, die waren ver buiten zijn kunnen.
Maar wacht! Zag hij daar een uitweg? Gaylord zou hem helpen! Het harnas vormde een korte brug door de vlammen – hoewel de brug niet tot aan de andere kant van de rivier kwam. Maar als hij het nu eens als een vlot gebruikte, als een – hij was de metaforen wat beu. Niet denken, doen! Hij nam een aanloop, sprong op het harnas en surfte zich een weg door de vlammen...!
... Voor, like, een halve meter. En dus, om verder te gaan op de metafoor, stond hij nu op een eiland in de vuurzee. En het zou niet meer lang duren voor het harnas ook verteerd werd door het paarse vuur.

Dan zou hij maar brullen als een ware Griffoendor. ‘Heeeeeellep!’

This post has been edited by Will Pearl on 23 November 2009, 22:57

[Shaun Michaelis]

Algauw kreeg hij gezelschap. Een jongen die iets zei over zijn haar. "Maak je een grapje?" zei hij terwijl zijn oog twitchte. Hij liet de opmerking verder met rust. En hij hopelijk ook. Zijn haar was immers dat wat hem lelijk maakte vond hij. De rest van zijn lichaam was perfect maar die witte strepen (die hij er zelf in had gebleekt) dat vernietigde het hele geheel. Hij rende de trappen op met twee treden tegelijk en was er eerder dan de Grif die als een gek ... ja wat deed hij? Waarom trok hij aan dat ding...? Wat het ook mocht zijn. Ach hij kwam uit een dreuzel gezin, wat wist hij nou van spelen met Vuursalamanders? Misschien waren die beestjes tam en kon je op ze rijden...

Shaun zelf ging bij het gordijn staan en prutste zijn stok in de paarse vlammen. Hmm, wat als de toverstok nou verbrandde? Ach, hij zou vast wel vuur-proof zijn. De stok was immers ook waterproof. Wist hij nog van toen hij met zijn stok in bad lag en er eerst maar mee rond zwaaide en het liet vallen. Hij had hem er snel uitgevist en weer uitgeprobeerd. Er kwamen geen elektrische vonkjes uit de stok, dus hij ging ervan uit dat dat ding nog werkte.

Hij zag hoe de jongen de vlammen in rende. Eh? hield die zoveel van vlees dat ie het zelf wilde worden? Over vlees gesproken, zijn worstjes stond in de fik. En er kwamen pootjes uit zijn worstje en een kop en dat ding begon te kwispelen. Wat, was het honden vlees? Snel trok hij het worstje van zijn stok en staarde het worstenhondje dat vlammen had verbijsterd aan. "Eh... zit?" vroeg hij. Wie weet was hij afgericht. het worstenhondje bewoog een beetje en bleef kwispelen. Ah, het zat. He! Dat ding was afgericht! Lig, lig dood, blijf...... Terwijl Shaun langzaam naar achteren liep. De rook begon zijn ogen immers te branden.

Hij wilde weer terug lopen en zeggen dat hij een worstenhondje had gecreeërd uit paarse vlammen maar opeens kwamen een paar vuursalamanders op hem af. Of op het worstenhondje. Hopelijk kwamen ze op dat kwispelend geval af. Tijd om iets uit te proberen. Hij pakte Fluffyflame op, ja hij had het beestje al een naam gegeven, en wierp het de trap af. De vuursalamanders gingen er meteen achter aan, waarbij ze de trap een beetje aan lieten branden. Die kon hij zo meteen niet echt gebruiken. "Okay, Dude! Waar ben je?" Ah, tijd om zijn pilotenbril op te zetten. Hij viste zijn bril, die iets weg had van een coole duikbril met gekleurde glazen en sloeg een sjaal voor zijn mond zodat hij in ieder geval niet te veel giftige gassen binnen kreeg. En als ie overleed kon hij in ieder geval zeggen dat hij gestorven was toen hij probeerde iemand te redden. Wacht als hij dood was, kon je niet echt meer praten. Niet sterven dus. Hij liep over Gaylord? heen en trok de grif uit de vlammen. Zelf natuurlijk enkele schade houden. Hij merkte dat zijn ene mouw helemaal afgebrand was.

Trivia: Wat doe een symmetrie geobsedeerde jongen als een mouw van zijn shirt is afgebrand?
Antwoord: Hij laat zijn andere mouw ook verbranden uiteraard.

Shaun stak zijn andere arm ook in de fik terwijl hij de grif nog steeds probeerde mee te slepen. Hij pakte de jongen stevig vast en wapperde met zijn aangebrande toverstok heftig heen en weer toen hij niet meer verder kon met lopen door de vlammen. Hij hoopte dat zijn gewapper de vlammen zou kalmeren. "WATER UIT STOKJE!" gilde hij maar wanhopig, want Aguamenti hadden hij immers nog niet zo goed geleerd. Zou hij dan toch sterven? Om een onbekende te redden?

This post has been edited by Shaun Michaelis on 22 November 2009, 17:30

[Thorsen Bromhold]

"Gameboy, gameboy, gameboy, gameboy." dat was het enige waar Thorsen aan kon denken op momenten dat niemand zijn gedachten kon verzetten. Thorsen had op het laatste moment zijn gameboy proberen meesmokkelen voor hij naar school ging, maar dat ging dus niet door, als het aan zijn vader lag. Uiteindelijk moest hij het ding achterlaten. Aan Yankee, zijn kat had hij ook niet altijd evenveel. Het was een lieve kat, al wat je wou, maar de beestjes mochten ook niet in de eetzaal. Soms vloog de oude ooruil Theodoor langs om een briefje te brengen. Theodoor was de uil van zijn vader. Tot voor kort had Thorsen niet eens geweten dat zijn vader überhaubt een uil had. Maar ergens begin dit jaar had zjin vader het dier dus op pad gestuurd voor briefjes. Leerlingen mochten maar in het bezit zijn van één huisdier, dus Theodoor bleef technisch ook van zijn vader, hoewel hij zich ook wel eens bij de andere uilen nestelde om vrouwtjesuilen te versieren. En Maireach had ook moeten wennen. Overal waren trappen, alles was hoog en zovoort.

Terwijl Thorsen had gevraagd om nog wat meer zoete broodjes en wachtte op de huishelf, die al bijna groter was als Thorsen zelf, hoorde hij de grote deur openvlammen en iemand binnenstormen. Die iemand was de conciërge met een hele rare naam: Nacht Djeller of zoiets dergelijks. De man had door één of ander ongeluk zijn been verloren en was nu gezegend, of vervloekt, met een houten been. Volgens oudere jaars bestond er eerst een school genaamd Zweinstein, maar die was ingestort. Daar had Nácht dan ook zijn been vandaan. De man ging op z'n bek en riep "BRAND!!" Thorsen keek in het rond. “ECHT HEEL VEEL BRAND!” hoorde hij nog iemand roepen. Voor Thorsen de tijd had om op te staan begon de eetzaal stillaan in een paniekerige sfeer te verkeren. ‘VUURSALALA…Aah…VUURSALSA – VUURSALAAM...VUURSALAMANDER!’ hoorde Thorsen van een andere tafel. Het was nu wel duidelijk. De school stond in brand, Boehoe.
Wacht...de school stond in brand? HELP!! Thorsen wurmde zich door het gepeupel en probeerde de uitweg te vinden. Hij werd hier en daar bijna over zijn sokken gelopen. Het was allemaal toch een beetje te gek hoor. Zijn vader had hem enigszins voorbereid, maar dat de school elk moment in lichterlaaie kon staan, had hij nou ook niet verwacht. Plots voelde hij een dreun en werd hij omver gegooid. "He, kijk een beetje uit!!" riep hij.

[Lyondir DragonsDottir]

Lyondir at normaal gezien niet eens in de eetzaal. Nee, hij was veel te verheven om zich te begeven onder het gepeupel dat het eigenlijk niet waardig was om lessen te volgen op de school die zijn vader gesticht had. Wat had je bovendien aan een eigen kamer als je er niet eens in kon lunchen? Maar sinds Mist weer in de Verheven DragonsDottir Familie was opgenomen, was zo’n beetje zijn hele leven overhoop gegooid.
Ten eerste had hij nog steeds geen nieuwe bediende, en hij kon natuurlijk onmogelijk zelf naar de keukens lopen om vervolgens zijn eigen eten naar zijn kamer te dragen – dat zou echt te erg beneden zijn waardigheid zijn, die trouwens sowieso al bezoedeld was toen hij het nodig had gevonden om onder het bloed en met uitgelopen eyeliner door het kasteel te rennen. De huiselfen waren nog steeds onderbemand (nog erger sinds de huiself die Lyondirs meer delicate klusjes opknapte spoorloos verdwenen was in Elisabeths kantoor) en weigerden dan ook om tijdens het eten nog extra taken bij te nemen, zoals het zeven verdiepingen naar boven dragen van Lyondirs middagmaal.
En ten tweede had hij van zijn vader de opdracht gekregen om Mist alvast zoveel mogelijk bij te brengen hoe ze een goede DragonsDottir moest zijn, wat inhield dat hij op dit moment eigenlijk bezig moest zijn haar tafelmanieren aan te leren. In plaats daarvan was Lyondir, die nog steeds niet goed wist hoe hij nu met Mist om moest, uit zijn kamer gevlucht om beneden te eten en gaf hij momenteel een uitstekende demonstratie van hoe het niet moest – door een grote kom aspergesoep zo snel mogelijk achterover te slaan en daarbij de helft over de schoot van zijn buurman te knoeien.

Dus toen Náchteld Dyeler op zijn gezicht de eetzaal in schoof, onderwijl luid ‘BRAND!’ roepend, goot Lyondir eerst het laatste restje soep in zijn keel voordat hij zich verwaardigde aandacht te schenken aan de man die hij al zo vaak KO had geslagen.
‘Ieder een evacueren!’
... Lyondir was niet bepaald bang van vuur, maar dit klonk alsof het wel eens ernstig zou kunnen zijn. Hij weerstond zijn eerste impuls om de gang op te rennen en het vuur dat zijn school bedreigde, te lijf te gaan met zijn vloedbezwering. Als Dyeler echt brand gesticht had in de gang, konden daar nog wel van alle andere losgeslagen bezweringen en andere onprettige dingen rondzwerven. Zoals Arlian Jones, de doorgeslagen Ravenklauwer die al eens geprobeerd had de Verheven Lyondir DragonsDottir te vermoorden, en die momenteel over de neergestorte conciërge heen stapte om de wijze woorden ‘ECHT HEEL VEEL BRAND!’ te verkondigen. Ja, natuurlijk, als Dyeler iets in de fik had proberen te steken, zou het vast niet bij een theelichtje gebleven zijn.
Ondertussen sprong een eerstejaars Zwadderich, die de levensgevaarlijke conciërge duidelijk nog niet kende, over zijn tafel richting de deur, om vervolgens recht de vuurzee in te rennen. Bijna onmiddellijk werd hij gevolgd door een vijfdejaars Griffoendor, die iets schreeuwde over een schildpad. Lyondir keek hen nadenkend na. Als ze terugkwamen, was het veilig om naar het vuur toe te gaan en te proberen het te doven. Zo niet... – ‘Heeeeeellep!’ ... Niet dus.

In de tussentijd probeerde het grootste deel van de leerlingen om Dyelers order uit te voeren, namelijk de zaal evacueren. Daarbij ontstond natuurlijk de nodige wanorde waarbij een aantal minderwaardige leerlingen gewoon onder de voet gelopen werden. Elisabeth zou een zenuwinzinking krijgen als ze – waar was het schouwerkwijlend schoolhoofd trouwens?
Na enig rondkijken en bijna tegen de grond geslagen te worden door een paniekerige Huffelpuf zesdejaars – die nu dus bewusteloos onder een tafel lag – zag Lyondir haar met geheven toverstaf in de richting van de ramp rennen. Mooi, dan zou alles zo dadelijk weer helemaal veilig zijn (tenzij Dyeler zichzelf echt overtroffen had) en kon hij de rest van zijn middagmaal rustig naar binnen werken.
Maar dat was buiten de vuursalamanders gerekend, die op de een of andere manier langs Elisabeth waren gekomen, de eetzaal in kropen, en daar tafels en leerlingen in brand begonnen te steken.

Met een gil die zelfs het gekrijs van de in paniek geraakte leerlingen overstemde, sprong Lyondir naar achteren om een van de reptielen te ontwijken. Hij had geen idee wat paarse vlammen met peperdure zijde en eyeliner zouden doen, en hij wilde het niet bepaald weten ook. In een reflex trok hij zijn toverstaf, richtte hem op de vuursalamander, en sprak een vlamvloek uit – wat natuurlijk helemaal geen effect had. Hij slaagde er echter wel in om een nog niet brandend tafelkleed alsnog in de fik te steken, zodat nu ook gewone oranje vlammen zich met het paarse vuur mengden.
... Lyondir had geen idee of paars vuur waterbestendig was, maar normaal vuur was dat in ieder geval niet.
‘Aguamenti,’ schreeuwde hij dan ook, waarmee hij een grote waterstraal op het brandende kleed richtte – hetwelk vervolgens doofde, maar niet voordat het vijf stoelen en een tweede tafel aangestoken had.
Hij concludeerde dat de spreuken uit het standaard lessenpakket stafmagie (nochtans een van zijn beste vakken) nutteloos waren, richtte zijn toverstaf op het plafond, en besloot een beetje laat tot het alsnog uitspreken van zijn vloedbezwering: ‘Imbrificate!’
Er gebeurde niets. Dat was ook logisch, want het duurde altijd een paar minuten eer de spreuk echt in werking trad. In de tussentijd ondernam Lyondir de op dat moment verstandigste mogelijke actie: hij sloeg op de vlucht.

Hij rende zo snel mogelijk in de richting van de veiligste uitgang, daarbij brandende tafels en vuursalamanders ontwijkend, en vloeken uitsprekend over toevallig in de weg lopende leerlingen en de conciërge, die intussen blijkbaar overeind gekrabbeld was en nu vergeefs probeerde de evacuatie in goede banen te leiden. Hij sprong over een bewusteloze Ravenklauwer, doofde de in brand gevlogen zoom van zijn gewaad met een waterstraal uit zijn toverstaf, knalde vervolgens tegen een loslopende kabouter op, en viel op de grond.
‘He, kijk een beetje uit!’ werd er geroepen.
‘Kijk zelf waar je loopt!’ krijste hij bij wijze van antwoord. ‘Ik ben de Verheven Lyondir DragonsDottir en ik eis dat er geen kabouters voor mijn voeten lopen! Verwijder jezelf onmiddellijk uit mijn bijzijn!’ Hij richtte zijn toverstaf op het minuscule mannetje, die bij nader inzien een eerstejaars Huffelpuf bleek te zijn, maar voordat hij de kans kreeg diens haren in brand te steken, werden ze allebei besprongen door een vijftal paars brandende salamanders.
‘EEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEK!’ gilde Lyondir, die zijn toverstaf haastig op deze nieuwe bedreiging richtte en probeerde een manier te bedenken om ze alle vijf tegelijk uit te schakelen.


Offtopic: Tussen nu en een paar minuten begint het te regenen in de eetzaal (zie Lyondirs spreukenlijst onder 'Imbrificate') n_n De eerstvolgende die post mag beslissen of de paarse vlammen ook gedoofd kunnen worden door gewoon water

[Thorsen Bromhold]

Nog geen vijf seconden had hij de persoon, wie dan ook, gezegd te kijken waar hij lopen moest, of hij kreeg een hele speech. "Ik ben de Verheven Lyondir DragonsDottir en ik eis dat er geen kabouters voor mijn voeten lopen! Verwijder jezelf onmiddellijk uit mijn bijzijn!" Thorsen kon er geen etiket op plakken. Was het een meisje of een jongen. De stem was vrij hoog, wat Thorsen deed vermoeden dat deze "verhevene" een meisje was, maar de naam deed hem eerder aan een jongen denken. Een hele "verwijfde" jongen dan. Thorsen voelde de toverstaf van de verhevene nog net niet tegen zijn neus porren. Hij was vast een Zwadderaar, die zijn wel zo arrogant om zich als meer te zien dan een ander. Net toen hij één of andere spreuk wou uitroepen, waar hij de kans niet toe kreeg, werd hij besprongen door een stuk of vijf brandende beesten. Thorsen schrok zich een hoedje en zag kans zich overeind te heisen. Hoe gevaarlijk ze ook waren: "Oh gezegend zijt gij, vuursalamander, om hem te behoeden mij te vervloeken." Hij, of zij, of het sloek een luide meidengil en probeerde allerhande manieren om de brandende beestjes van zich af te schudden. Even wilde Thorsen lekker blijven toekijken, maar zo sadistisch besloot hij niet te zijn en dus probeerde hij voorzichtig enkele van de beestjes van de "verhevene" weg te slaan. Maar Thorsen slaagde hier niet in zonder bijna zijn eigen toverstaf in de fik te steken. Bovendien was hij veel te klein om eraan te kunnen, wat het allemaal niet veel makkelijker maakte.

"Heej, voel jij dat ook?" vroeg Thorsen toen hij enkele drupjes water op zich voelde neerkomen. Die drupjes werden er meer en ontwaarde zich in een stortbui. Vuur zou normaal moeten doven bij zoveel regen, maar het punt was dat dit geen normaal vuur was. Dit vuur was paars. Thorsen had in zijn hele leven nog nooit paars vuur gezien. Hij had wel ooit groen vuur gezien, de ene keer dat hij met zijn vader gereisd langs een openhaard. Maar groen vuur en paars vuur waren dus blijkbaar niet te vergelijken. De salamanders verloren wel beetje bij beetje hun interesse en lieten zich makkelijker losslaan om daarna naar een overdekte plaats te zoeken. Hoewel de vuursalamanders zich makkelijk lieten verslaan, was het paarse vuur nog niet van plan om zich gewonnen te geven. Thorsen besefte dat hij beter niet hier kon blijven en baande zich een weg naar de uitgang. "Kom je nog euh...euh... hoe je ook heet?" vroeg Thorsen, meer uit plichtsbesef dan wat anders. In ieder geval was hij nu min of meer veilig, wat de andere jongen deed moest hij zelf weten. Eigenlijk kon Thorsen zich beter niet te veel inlaten met Zwadderaars. Ze zouden hem wel eens een slecht imago kunnen geven. Wat zou zijn vader wel niet zeggen. Thorsen keek nog één keer achterom en liep toen gewoon verder.

[Will Pearl]

Will vroeg zich af hoe hij in godsnaam in de situatie was terechtgekomen waarin hij zich bevond. Die ochtend was hij met een goed humeur opgestaan en hij had zelfs zijn violette bloemenoorbellen ingedaan – wat niet vaak meer gebeurde, want hij had een vaag vermoeden dat Eva er niet echt op kickte. En een violette-bloemetjes-dag betekende zonneschijn en vlinders en een picknick op het terrein. Het betekende rondlopen alsof je je in een musical bevond en er elke seconde ruitenwassers konden beginnen zingen en dansen. Of zo.
Maar nee, ze hadden hem persé uit zijn roze wolk van leeghoofdigheid moeten rukken. Dit was geen musical, verre van, dit was een heuse meekeler van Billy Talent (één van zijn vaders favoriete Dreuzelgroepen) en Will moest de neiging om “I’m running from the infeernoooo!” te beginnen zingen onderdrukken.
En het was allemaal de fout van Turtoise. Stiekem hoopte hij dat het de schildpad niet was gelukt om te leren vliegen in de luttele seconden dat ze uit het raam naar beneden viel – hoewel hij er eigenlijk echt wel in geloofde.

Maar dus… zijn situatie. Wel, die zag er plots weer veel rooskleuriger uit, toen hij de jongen met de witte strepen in zijn haar zag opduiken, nu met de meest coole bril op. Hij had blijkbaar een opening in het vuur gevonden.
Mijn redder, mijn idool! dacht Will. Hij ging echt fan worden van deze jongen: hij ging blijkbaar goedgekleed, hij waagde zijn leven voor anderen, hij sleurde Will van het harnas af en door de vlammen heen, hij brandde zijn eigen mouw eraf, hij – huh? Wat een weirdo. Will hield ogenblikkelijk op met zijn lofzang. Die jongen stak zichzelf in brand, dat was niet normaal. De pyro. ‘Bedankt,’ zei Will afgemeten.
Maar ze waren nog steeds niet van de vlammen verlost. ‘WATER UIT STOKJE! hoorde hij de Pyro gillen en Will kreeg een ingeving… een ingeving die begon met “agua”.
Enkele minuten en verschroeide broekspijpen later herinnerde hij zich dat zijn ingeving eindigde op “menti”. Je geheugen liet je blijkbaar in de steek in dit soort situaties. ‘Aguamenti!’ riep Will triomfantelijk. Het was een korte triomf. Hij had evengoed op het vuur kunnen zeveren, dat had even veel geholpen (en Will was nochtans een prima zeveraar).
‘Eh, mooie reddingspoging, maar wat nu?’ vroeg hij. Hij wilde spottend klinken, maar zijn stem klonk nogal smekend eerder. Maar toen had hij een tweede ingeving – wat was dit een geniale dag voor hem! Hij zou de zuurstof ontnemen aan de lucht! En het vuur zou doven en – hij merkte dat hij zijn adem stond in te houden en hield daarmee op voordat hij stikte. Nee, dat was niet hoe je zuurstof ontnam aan de lucht. Hij begon heel snel en hijgend in te ademen, tot hij licht werd in zijn hoofd. Nee, dat ook niet. Bij nader inzien had hij eigenlijk geen idee hoe je dat deed, laat staan met magie – en of je überhaupt ook maar met magie zuurstof kon wegtoveren.
Dan maar op een andere manier. Hij richtte zijn toverstok op de vlammen die hem en de Pyro scheidden van de vrijheid en schreeuwde de eerste spreuk die in hem op kwam. En dat was een Wisselspreuk. Ja! Hij zou het vuur veranderen in… flubberwurmen.
‘…’
Waarom in godsnaam waren “flubberwurmen” het enige waar hij kon opkomen? Als het dan persé een beest moest zijn, waarom niet iets cools als een hippogrief? (Alsof hem dat ooit zou lukken.) Waarschijnlijk lukte het niet eens om er flu –
Wat was er bij Merlijns baard mis met dat vuur? Dyeler had het gemuteerd of zo! Want het was geen flubberwurm die plots voor Will op de grond lag te… flubberen. Nee, het was reusachtig (nou ja, in vergelijking met een normale wurm toch) en had hoorns en minieme vleugeltjes en was slijmerig en paars en… het was een FLUBBERDRAAK! Will begon te panikeren. Wat als het gedrocht vuur ging spuwen of…
‘BLERGH!’
… of zijn voeten onderkotste, ja, dat was zijn tweede vrees geweest.
‘Ew, wat smerig!’ riep hij en wierp een vuile blik naar de flubberdraak. ‘Maar we geraken hier nu wel weg.’ Always look at the bright side of life. Hij wilde weglopen uit de brandende hel, maar stond abrupt stil.
‘We moeten Gaylord meenemen!’ Will bukte zich en wilde Gaylord bij een arm vastgrijpen. ‘AAAGH! Hij is héét!’ Hij blies op zijn hand, dat toch al geschroeid was door de vuursalamander waar hij mee had staan jongleren.
‘Mobiliarmus!’ gilde hij en Gaylord steeg schrapend en knarsend op van de grond. De paarse vlammen hadden half zijn harnas zwart geblakerd. ‘Ach, vriend, het komt allemaal goed, we hebben het gered!’
Will liep tussen de vlammen uit, daar waar hij een deel van het vuur had getransfigureerd in een flubberdraak. Hij wilde over het ding heenstappen, dat onhandig fladderend van de grond probeerde te geraken, maar kreeg medelijden. Hij nam met een grimas het slijmerige beest in zijn vrije hand op. Wat was het lelijk… en best wel adorabel eigenlijk.
‘Kom je mee?’ riep hij naar de andere jongen. ‘Voor het vuur zich weer te veel verspreidt.’ Hij wist niet of de ander volgde, maar rende naar de eetzaal.

Ondertussen stond de eetzaal blijkbaar ook in brand. En het regende er. Will vroeg zich af of dit ook een resultaat was van Dyelers redder-in-nood bezweringen. Het leek eerst in ieder geval het vuur niet te doven. Maar terwijl hij aarzelend in de deuropening bleef staan – ja, wat moest je doen als je school afbrandt – zag hij de vlammen steeds kleiner en kleiner worden, ingetoomd door de regen.
Goed, dacht hij tevreden. In de eetzaal leek het probleem bijna opgelost. Hij stapte naar binnen en liet Gaylord neerploffen in een kom drilpudding op een leeg tafeltje. ‘Zo, dat koelt vast wat af.’ Hij keek weer op naar de chaos in de zaal. En zag –
Lava. Het water had het vuur niet gedoofd. Het had het enkel veranderd in een zinderende, paarse lavastroom. Als in… “lava”. Zoals uit vulkanen. En de lava zag… paars. Met een versuft gezicht alsof hij zelfs de fut niet meer had om zich te verbazen, propte hij de flubberdraak in een zak van zijn gewaad en stak zijn verbrandde hand in de drilpudding. Dit was vast weer zo’n moment waarop je hoorde te hollen alsof je leven ervan afhing.


Off: het vuur in de eetzaal is dus in lava veranderd, maar in de gang brandt het nog steeds. Oh, en ik heb toestemming voor de niet-bestaande flubberdraak XD

This post has been edited by Will Pearl on 24 November 2009, 20:46

[Umar Talhazred]

Umar Talhazred rolde net zijn tapijt op toen hij een serie geluiden uit het kasteel hoorde komen. Het rook naar..Koreaanse barbecue, met als bijgerecht chili con carne, evenals...vuurwater? Hij krabte aan zijn baard en ging op zijn koffer zitten.
'Ah, ik kan het eten al ruiken.'
Hij greep met een hand zijn koffer, voordat hij erachter kwam dat hij er nog op zat en dus in een ongemakkelijke positie verkeerde. Hij probeerde op te staan, viel daarbij voorover en kwam met zijn gezicht tegen een rots terecht.
'Khwarizmi's baard!' stootte hij uit, en voelde een druppel bloed langs zijn gezicht lopen. Hij was nog geen vijf minuten op zijn nieuwe werklocatie en hij bloedde nu al. Dat deed hem bijna denken aan de archaïsche dagen van de Outback in Australië...

Voordat de nostalgie hem helemaal in zijn greep kon nemen, besloot hij maar zijn koffer opnieuw te pakken, dit maal erop lettend dat er niemand op zat, en droeg hem onder zijn arm het kasteel binnen. Het eerste wat hem opviel toen hij binnenkwam, was de duidelijke aanwezigheid van een klassieke Perzische waarde: paniek, gecombineerd met een pittige lading chaos, afgemaakt met een sausje van brandende helsvuren. Hij voelde zich onmiddelijk thuis. Op dat moment hoorde hij gesis van boven komen, waarmee de archaïsche nostalgie van de fijne tradities van het slangentemmen.

Zich weer verzettend tegen de nostalgie, die zich permanent verschool in een duister hoekje van zijn ziel, pakte hij zijn toverstaf en twee magische drankjes uit zijn koffer, om vervolgens het gesis te bestuderen. Hij liet zijn koffers bij de deur achter en was net van plan de trap op te lopen toen hij een zeer mannelijk gegil hoorde:

'Aguamenti!'

De klassieke spreuk om water te creëren, flitste het door hem heen.

'Te hete chili, misschien? Pittig voedsel is niet meer wat het was,' dacht hij, terwijl hij besloot de trap op te rennen. Als er chili was, moest en zou hij het verkrijgen. Wat er ook gebeurde. Hij vertraagde zijn pas niet en stormde de eetzaal binnen.

'Chili!'

Hij werd begroet door lava. Paars lava. Hij stond versteend in de deuropening, in het aanzicht van de vele panikerende leerlingen. Van onder zijn mantel pakte hij een van de twee flesjes, bekeek de lichtgroene inhoud en smeet het richting het lava. Nu maar hopen dat het zou werken. Het was zijn intentie om het lava volledig te verstikken. Hij had geen idee of bosgroei het maar op enige manier zou beïnvloeden.

This post has been edited by Umar Talhazred on 24 November 2009, 22:54

[Samuel Rumbottle]

Sam was terug, jawel. Door twee jaar thuis te zitten was hij serieus achter geraakt ter vergelijking met zijn leeftijdsgenoten. Maar het was niet zijn fout dat hij bijna twee jaar in ziekenhuizen en thuis had doorgebracht na de ramp. Zowat bijna zijn hele linkerkant was verbrand. Zijn moeder had hem naar St. Holisto laten gaan, hoewel zijn vader eerst protesteerde. "Als hij geraakt is door een vloek kunnen ze daar in een "gewoon" ziekenhuis niks aan doen, schat. Dit is wat hij nu nodig heeft." Jane gebruikte nadrukkelijk het woord "gewoon". Aan dat dreuzelwoord had zijn vader een hekel. Sam was min of meer opgelapt, maar aan de littekens hadden ze niets meer kunnen doen, ze waren er. Maar Sam had er mee leren leven, min of meer. De gangen van Maireach voelden vreemd aan en toch ook heel vertrouwd. Hij had het helemaal voor elkaar gekregen: Hij was terug in Zwadderich beland, maar hij moest wel zijn tweede jaar terug overdoen. En dat terwijl Lyondir, degene die aan zijn kopstoot was ontsnapt voor de ramp, nu in het vierde zat. Maar Sam was even oud, en dus was hij nu ook even sterk in verhouding met toen, waardoor hij nu nog steeds een grote voorsprong had. Een sadistische grijns verschijn op z'n gezicht toen hij er terug aan dacht. Hij zou hem wel weer te pakken krijgen.

Bijna was Sam, die z'n maag hoorde rammelen, aan de eetzaal aangekomen toen hij in de verte paarse vlammen zag. "Geweldig. Ik kom nog maar net van St. Holisto en wat wacht me: al weer vlammen. Daar ga ik dus mooi m'n nek niet voor breken." dacht hij. Aan de andere kant: veel erger kon het uiteindelijk niet meer worden. Sam liep voorbij één of andere nieuwe leraar en zag dat die brandhout liet groeien. "Probeer je ze allemaal te cremeren of zo?" vroeg Sam. "Doe vooral zo verder." vervolgde hij met een grijns. Zijn blik werd afgeleid naar iets bleek met veel te veel make-up op. Sam schaterde het uit van het lachen. "Je was toen al een barbiepop, nu is het nog tien keer erger!!!" riep hij, zodat iedereen het goed kon horen. Ja, Sam kende Lyondir nog van voor de ramp en nu konden alle nieuwe leerlingetjes vrolijk meeluisteren naar het feit dat "Lyondir de verhevene" vroeger ook al make-upverslaafd was. "Heej Lee, we hebben nog iets te vereffenen, weet je nog?" zei Sam, terwijl hij met z'n vingers, waarvan één verbrand was, horentjes vormde op z'n hoofd en met z'n voet over de grond schraapte alsof hij een stier was. Dit kon nog leuk worden... Als hij tenminste niet tegen één van de half verbrande tafels aanliep. Dat dieptezicht ook. Sinds hij aan één oog blind was, wat je ook zag aan zijn doffe pupil, liet zijn dieptezicht het regelmatig afweten.

This post has been edited by Samuel Rumbottle on 27 November 2009, 19:30

[Will Pearl]

‘Burn, baby, burn,’ mompelde Will zacht, terwijl hij zijn knieën optrok. Ze zaten met z’n vieren op een van de kleine tafeltjes. Met z’n vieren, dat wil zeggen: Will, Gaylord, de flubberdraak en de Drilpudding. Zijn laatste momenten op deze wrede wereld waren dus niet al te spraakzaam. Will wist dat hij iets moest ondernemen – en dringend, want de lava had zijn tafeltje bereikt en de poten werden steeds korter en korter.
Naast hem was het flubberdraakje de reusachtige drilpudding aan het binnenspelen. ‘Als je daardoor nog meer gaat kotsen, wurg ik je,’ mompelde hij, terwijl hij zelf ook honger kreeg. Zijn blik zocht om zich heen, tot hij op het tafeltje achter hem een schaal met donuts zag. Dat was nou eens een geschikt galgenmaal.
Will ging aan de rand van zijn tafeltje staan, zodat hij een kleine aanloop had, sprong en –
Blam!
‘Hé waar komt die boom vandaan!’ schreeuwde hij verontwaardigd, toen er halverwege zijn sprong een boom was tevoorschijn geplopt. Hij was er frontaal tegenaan gevlogen en had zich maar net aan een tak kunnen vasthouden. Vast het werk van een of andere leraar, want die leken vandaag even nuttig als een Snul in een toverduel. (Hoewel Will ooit had gehoord van een Snul die een duel had gewonnen door een toverstok via de neus van de ander in diens hersenen te rammen... knap staaltje improvisatie. Maar dat was nu niet echt relevant).
Plots kreeg hij een idee. Dit had hij altijd al willen doen. Hij haalde zijn halsketting met de drakentand vanonder zijn gewaad en begon in de boom te kerven. Eva, ik zal voor altijd van je houden. Van Will, Gaylord, de flubberdraak en de Drilpudding.
Meiden kickten op persoonlijke boodschappen. Hij keek bengelend vanuit de boom naar zijn tafeltje. ‘Hé, ik heb jullie namen er ook bijge – NEE! Niet op Gaylord kotsen!’ De drilpudding was op en de flubberdraak zag er vreemd groenig uit voor oorspronkelijk paars te zijn. En Will kreeg gelijk, want het volgende moment begon het beest drie maal zijn lichaamsgewicht uit te kotsen over de rand van de tafel.
‘Jèk! Wat ben jij goor!’ Will trok een gezicht. Tot hij zag dat daar waar de flubberdraak overgaf, de lava sissend afkoelde en versteende.
‘Oh… Wauw…’ zei hij verbouwereerd. De wonderen waren die dag echt nog niet de wereld uit. Hij vroeg zich af wat het beest wel niet met zijn pis kon doen. ‘Wat een edel dier ben jij! Ik zal je noemen naar ons even edele schoolhoofd… Ellie!’ Hij duwde een tak weg die op een nogal lastige plaats zat. ‘Dus als je een mannetje bent kan je maar beter dragqueen worden, want Ellie zal het zijn.’
Nu de flubberdraak met zijn roze drilpuddingkots van de tafel een veilige haven in de lava had gemaakt, en hij hoog en droog in de boom hing, graaide hij zijn toverstok weer uit zijn zak. Het was tijd voor drastische maatregelen…!
‘Accio donuts!’

[Eva Aemelios]

[off: Eva to the rescue? Isa, hun, you’re my hero xD *doodstrijk*]


Het was best wel een mooie avond en dag geweest voordat Eva naar beneden ging om te eten. Een tweedejaars had voor haar een Vleesetende Wurgplant naar de tuinen gebracht - ze had hem eigenlijk nog niet terug gezien sinds die middag - , haar huiswerk was gemaakt - dat had ze zelf gedaan, want er was toch niemand slim genoeg om het voor haar te maken – en haar kat was eindelijk van de aardbodem verdwenen. Een paar lessen waren weggevallen (die van wijlen Iseult) en haar voormiddag had ze slapend doorgebracht. Aah, de luiheid.
Desondanks was het wat later voor ze effectief zin en genoeg honger had om alle trappen tot aan de eerste verdieping af te lopen. Niets zo leuk als een lege leerlingenkamer en drie zetels voor jezelf.
Dúúúúúús, het was dan ook niet verwonderlijk dat ze bij het begin van de brand niet aanwezig was, maar er pas later aankwam, toen de hele eerste verdieping in de fik stond, ze even waanvoorstellingen kreeg van Iseult die uit het Holisto, of waar dan ook ze zich tegenwoordig ophield, was ontsnapt en Maireach ‘warm’ wilde maken voor haar nieuwste maniakale plan - paarse vlammen, what the…? - , daarna pas de lavastroom zag die nu uit de Eetzaal stroomde en allerlei dingen - zoals tafels en eerstejaars – meesleurde en verbrandde, besefte dat de conciërge er waarschijnlijk achter zat, de man inderdaad enkele ogenblikken later op een gigantisch zilveren schild van de Tempest-Haydonfamilie knock-out zag voorbijdrijven, de natte regen voelde en de bomen als paddenstoelen uit de grond zag schieten.

Nou, laten we het avondmaal maar even overslaan. Eva was al bijna 175 graden gedraaid toen ze opeens een gekend gegil opmerkte en dat hoorde ze zelfs door het gekrijs van Lyondir door.
‘ Hé waar komt die boom vandaan!’
Zucht.
Met een draai van exact 175 graden terug holde ze de laatste vijf treden af van de trap waar ze stokstijf was blijven staan, greep een voorbijdrijvend, halfverkoolde tak vast, keek even rond en begon toen met het uiteinde ervan naar Nácht’s schild te grabbelen. Na een paar minuten - volgens Eva had ze wel een paar keer met het gloeiende uiteinde van de stok in Nácht’s bewusteloze lichaam liggen porren – had ze eindelijk het schild tot aan de trap gekregen en gooide ze Nácht ervan, zodat hij (lichtjes smeulend) ondersteboven op de trap lag.

Waarom deed ze dit eigenlijk? Was die idioot niet slim genoeg om te rennen voor zijn leven als het nodig was? (D’<) Lichtelijk geërgerd stapte Eva op het schild - dat blijkbaar magisch beschermd was tegen allerhande natuurrampen… en paars vuur - kreeg nog een ander briljant idee en richtte haar toverstaf naar de muur recht tegenover de plaats waar ze naartoe moest: de ingang van de Eetzaal.
‘Odor Cervix!’ brulde ze, terwijl ze zich schrap zette.
Met een enorme BLAST! schoot er een stroom samengebalde lucht uit de punt van haar toverstok en schoot het schild onder haar met de Zwadderaarster inclusief recht op de eetzaal af. Zo kwam ze, alle andere schepsels rondom haar negerend en haar toverstok als roer gebruikend bij de boom - en wáárom stonden er in hemelsnaam BOMEN in de eetzaal? - waar Will in had gekerfd (Ieuwl.) en die overigs bijna was weggezakt in de lava. Ze hield op met haar luchtbezwering en keek haar achterlijke geliefde aan. Hij leek wel op een verdwaalde kat, daar zo hoog (of eigenlijk op dat moment al laag) in de boom en even moest ze glimlachen, ondanks de regen die haar doorweekt had en de warmte van het hete vuur dat ze langs de randen van het schild aan haar benen voelde likken.
‘Je vliegend schild is gearriveerd, liefje,’ zei Eva met een kleine spottende buiging. Spottend, want het was eigenlijk niet het moment om grapjes te maken en op dat moment zag ze ook de donuts, het verkoolde harnas en het IETS dat roze drilpudding uit aan het kotsen was en vervloog haar glimlach.

This post has been edited by Eva Aemelios on 26 November 2009, 01:47

[Umar Talhazred]

Umar bekeek de situatie nogmaals. Zijn bosgroei was gelukt en nu stond de eetzaal vol met bomen. Hij krabte aan zijn baard en bekeek de bosgroei. Er was niks zo bevredigend als het zien van een stel bomen in een lavastroom. Veel tijd had hij er niet om van te genieten, want zijn aandacht werd opgeëist door een snotjong dat het nodig vond om iets in het hout te kerven.
'Snertjoch...' dacht hij woedend, 'je speelt niet op zo'n manier met de natuur...'
Hij stond net op het punt een Iraans scheldwoord omtrend zijn mannelijkheid richting de leerling te gooien toen zijn aandacht werd afgeleid door een zilveren schild dat de eetzaal binnen kwam vliegen, en zijn tulband er bijna af werd geslagen door de wind. Hij wierp zich tegen een boom aan, waar hij zich met een arm aan vasthield, en bedacht zich op dat moment dat het in feite wel handig zou zijn als hij zijn vliegend tapijt niet in zijn koffer had gelaten...maar wacht, hij was een tovenaar. Er moest hier vast wel een logische oplossing voor zijn.
'Accio tapijt!', riep hij.

Op dat moment hoorde hij boven het gegil van een van de idioten uit een luide klap van iets zwaars dat tegen marmer aankwam.
'Dit kan niet goed zijn', bedacht hij zich. Op dat moment zag hij vanuit de verte zijn koffer met een noodvaart op hem afkomen.
'Uh-oh'. Zijn hersenen schreeuwden iets dat overeenkwam met "PANIEK", en hij pakte met zijn vrije arm een ander flesje van onder zijn mantel en gooide hem tegen de schors van de boom aan. Onmiddelijk ontstond er...een tweede vuur, ditmaal van blauwe vlammen.

'Deze situatie had beter gekund, Umar'. Op dat zelfde moment schoot zijn koffer vlak boven zijn hoofd tegen de boom aan, die meerdere takken in zijn pad compleet verbrijzelde. Aan de andere kant kwam zijn tapijt er nu wel uitgerold. Met zijn vrije hand greep hij hem vast en rolde hem uit. Hij floot een keer zacht en het tapijt zweefde elegant richting zijn voeten. Toen hij op de juiste hoogte was gekomen liet hij los en sommeerde zijn koffer, die deze keer niet met een noodvaart op hem afschoot.

Umar zweefde verder de eetkamer in en bekeek de situatie nogmaals. Blijkbaar was er een leerling in geslaagd een..flubberdraak te creëren wiens kots het lava uitdoofde. Maar wacht! Dat was hetzelfde snertjoch dat in zijn geliefde boom had gekrast met zijn afschuwelijke sieraad. Het feit dat Umar's koffer zojuist een van zijn bomen bijna kapot had geslagen was een... ander geval. Een onvermijdelijk kwaad, spijtig maar noodzakelijk.

Terwijl hij zich op het moment in rust kon keren controleerde hij of er toevallig niet iets in zijn koffer zat dat extreem handig kon zijn in de strijd tegen het vuur.

[OOC: Blauw vuur is onschadelijk, maar geeft wel warmte af. Ja, vraag niet hoe het werkt, het is gewoon zo, ondergeschikte >: |

Daarnaast staan er nu meerdere bomen in de eetkamer, in een lavastroom (die daardoor tijdelijk opgestopt wordt), en er brandt een klein, onschadelijk blauw vuurtje aan de voet van een van die bomen). Ook moet er bij vermeld worden dat het regent. Blauw vuur dooft door regen. Lava niet. Blijkbaar.]

This post has been edited by Umar Talhazred on 26 November 2009, 02:34

[Lyondir DragonsDottir]

Na de vorige aanval door vuursalamanders had Lyondir zijn les geleerd, dus hoewel hij nog steeds de neiging voelde om de aanvallers in brand te steken, gaf hij dit keer gelukkig niet toe aan dat verlangen. Hij zwaaide integendeel met zijn toverstaf naar de brandende beesten en schreeuwde: ‘Vexamini!’
Terwijl de vuursalamanders op de grond lagen te stuiptrekken van de pijn, zag Lyondir de kans overeind te komen – maar zijn vloek was alweer uitgewerkt en de nu echt woedende dieren probeerden enthousiast op Lyondirs gewaad te springen. Hij gilde nogmaals en mepte een salamander op zijn kop met zijn toverstaf. Dat was nu ook niet echt een demonstratie van praktisch stafgebruik – gelukkig had alleen die kabouter het gezien.
‘Deflorescite,’ besloot Lyondir uiteindelijk te gaan schreeuwen, waardoor een van de reptielen helemaal verschrompelde en levenloos op de grond viel. Toen waren er nog maar vier beesten met tanden die Lyondir uit alle macht probeerden uit te moorden.
Ondertussen deed ook de kabouter een poging om hem te helpen, wat mislukte en bijna zijn toverstaf in brand stak. Lyondirs gewaad begon in de tussentijd ook al te smeulen en hij voelde zich dan ook erg opgelucht toen hij de eerste druppels voelde – hoewel een stortbui hem niet bepaald vrolijk stemde, was het in ieder geval beter dan geroosterd te worden door paars vuur en daarna opgegeten door hagedissen.

Een paar seconden later viel de regen met bakken uit de lu– ... het plafond. De vuursalamanders zochten haastig drogere regionen op, de kabouter ging er vandoor, Lyondirs kapsel raakte doorweekt en zijn eyeliner liep uit. Oh, geweldig, hij moest er echt weer eens een gewoonte van maken om een nonpluviusbezwering op zijn make-up te leggen. Maar wat nog veel irritanter was: de regen had een doorwekend effect op alles en iedereen, terwijl het vuur zich echter helemaal niets aantrok van de nattigheid en het feit negeerde dat het als een brave brand zou moeten doven.
Lyondir onderdrukte de neiging om het vuur op te dragen zich te laten blussen – na vier jaar in de echte wereld zag hij wel in dat zoiets nooit kon werken... Hoewel, met Náchteldvuur wist je nooit. Wacht... Werden die vlammen nu kleiner?
Hij wilde al opgelucht ademhalen, totdat hij zag wat er werkelijk aan de hand was. Onder invloed van de stromende regen begonnen de vlammen te... smelten, tot er uiteindelijk grote poelen paars brubbelend spul ontstonden, die de huidige toestand er nog maar even wat gevaarlijker op maakten. Normaal gezien was hij dol op lava – maar normaal gezien bevond hij zich dan ook op veilige afstand van de vulkanische activiteit.

‘Welke idioot heeft dit ooit bedacht,’ mopperde een zuipnatte Lyondir, het feit negerend dat hij dat zelf was geweest. Zorgvuldig overwoog hij zijn mogelijkheden.

1. Hij kon zo snel mogelijk wegvluchten, wat ontegensprekelijk de verstandigste actie zou zijn. Helaas zou slot Maireach dan heel waarschijnlijk afbranden, aangezien Elisabeth nog steeds niet terug was en niemand behalve hijzelf en Dyeler ook al maar had geprobeerd de problemen op te lossen, en de conciërge was sowieso nutteloos en bovendien bewusteloos.
2. Hij kon nog een paar andere bezweringen op de lava uitproberen, om te zien hoe die daarop zou reageren. Alleen was dit Náchteldlava, met bijgevolg een hoog ontploffingsgehalte en geen enkele garantie dat de spreuken zouden werken zoals zou moeten.
3. Hij kon achter Elisabeth aan gaan, om te zien waar die bleef en om haar terug te halen, zodat zij de lava kon verwijderen. Hoewel hij geen enkel idee had waar ze gebleven was of waarom het zo lang duurde, zou ze waarschijnlijk nog wel in leven zijn. Dacht hij.
4. Hij kon zo snel mogelijk proberen zijn vader te halen, zodat die iedereen kon redden. Probleem: Nero DragonsDottir bevond zich momenteel op het ministerie van toverkunst om zich met zijn drie departementen bezig te houden, en Lyondir was niet in het bezit van brandstof of een andere manier om daar snel te geraken.
5. Hij kon ook zijn gewaad blussen, dat zonet in brand was gevlogen.

‘Extinguo!’, gilde Lyondir terwijl hij zijn toverstaf op zijn kleding richtte. Helaas werkte het niet (zie punt 2) en zagen de paarse vlammen bovendien de kans om Lyondirs mouw aan te steken. Hij begon vervolgens zo hoog en zo luid mogelijk te krijsen, maar het vuur was niet onder de indruk.
Nu hij toch al zo diep aan het nadenken was geweest, kon een beetje denkwerk voor een zo nobel doel als het redden van zijn eigen leven er ook nog wel bij. Water werkte niet, blusbezwering werkte niet, op de grond gaan rollen zou vast ook niet werken (aangezien daar lava stroomde); wat bleef er over?
Lyondirs gewaad was al half weggebrand en zijn benen en arm zaten onder de rode plekken en brandblaren voordat hij uiteindelijk een cirkel beschreef met zijn toverstaf, deze op zichzelf richtte en ‘Aerem vacuate!’ krijste.
En toen kreeg hij plots geen lucht meer.

Het vuur ook niet, gelukkig, want het ging sputterend en duidelijk met tegenzin uit, en liet een wankelende, nog lichtjes nasmeulende Lyondir achter – die zijn toverstaf snel ergens anders op richtte en duizelig naar lucht hapte. En bemerkte dat hij aan alle kanten omringd was door lava.
Het redden van de school kon hij dus voorlopig wel vergeten – hij moest om te beginnen zichzelf maar eens redden.
Hij kon bijvoorbeeld proberen over de lava te springen, al was hij er vrij zeker van dat hij zelfs met aanloop geen drie meter ver kon springen en plaats voor een aanloop had hij niet eens. Hij zou de lava kunnen laten verdwijnen met evanesco, en het risico nemen dat deze in plaats daarvan ontplofte. Hij was misschien ook in staat een bezwering te bedenken die ergens warmte uit onttrok – als hij een paar uur de tijd kreeg en een stapel perkament met zwanenveer tot zijn beschikking.
Hij kon beginnen krijsen, zodat iemand hem zou redden – maar toen besefte hij dat hij daar al mee bezig was en dat niemand hem desondanks kwam helpen; hij hield er dus maar mee op, zodat hij straks tenminste nog een stem over zou hebben om toverspreuken uit te spreken. Tenslotte kon hij een aantal andere leerlingen naar hier halen met behulp van een sommeerspreuk, en ze als een brug over de poel lava leggen zodat hij naar de overkant kon. Een combinatie van twee of meer van de voorgaande opties behoorde ook tot de mogelijkheden.
Lyondir keek naar de lava en verzamelde al zijn moed – maar voordat hij ook maar één van zijn plannen kon uitvoeren, zat hij opeens in een boom.

Huh?

In shock keek Lyondir de eetzaal rond, en bemerkte hij dat daar van het ene op het andere moment een bos was ontstaan. Overal groeiden gigantische bomen, die met hun hoogste takken tegen het plafond drukten en daarin al barsten lieten ontstaan. Naast Lyondir waren ook verschillende andere leerlingen en het meubilair door de plotse plantengroei verrast, waardoor zich momenteel eerstejaars, tafels, en verschillende soorten voedsel in de toppen van de bomen bevonden. Beneden stroomde nog steeds paarse lava over de vloer, waardoor de wortels weggebrand werden en alle planten langzaam wegzakten.
Lyondir vroeg zich af wat Dyeler nu weer gedaan had, tot hij bemerkte dat Náchteld momenteel op de een of andere zilveren plaat onder zijn boom voorbij dreef. Zelfs de levensgevaarlijke conciërge kon geen bos laten groeien terwijl hij bewusteloos was – de oorzaak moest dus iets anders zijn.
Hij wilde net een poging doen om van de ene boom naar de andere te klimmen om zo bij de uitgang te komen, toen een helaas maar al te bekende stem door de eetzaal schalde.
‘Je was toen al een barbiepop, nu is het nog tien keer erger!!!’
Eigenlijk zou hij zich moeten verbazen over het plotse verschijnen van de dood gewaande Samuel Rumbottle, maar hij bevond zich momenteel in een metershoge boom die in een plas paarse lava groeide, terwijl er regen uit het plafond viel en... Wacht eens even – Barbiepop?!

Lyondir probeerde met een woedende brul naar beneden te springen, wist zich nog net vast te grijpen voordat hij in de gloeiende massa beneden stortte, en beloofde zichzelf plechtig dat hij nooit meer een boom gewoon voor de lol in brand zou steken.
‘Heej Lee, we hebben nog iets te vereffenen, weet je nog?’
Dat wist hij nog heel goed – de gebreedborstkaste neppiraat was er de oorzaak van geweest dat Lyondir op Zweinstein van school getrapt was. Terwijl Rumbottle zich voorover boog met de duidelijke bedoeling om als een stier ergens op af te stormen, zoals hij zo graag deed – geen idee wat hij daarmee probeerde te bereiken trouwens, aangezien Lyondir zich momenteel op drie meter hoogte bevond en aan alle kanten omringd was door lava – hees Lyondir zich met een uiterste krachtinspanning op aan een tak, richtte zijn toverstaf op Rumbottle, en schreeuwde: ‘Impedimenta!’

Lyondir zou graag weten of zijn spreuk raakte en zo ja, of Rumbottle in een plas gloeiend heet spul zou vallen – maar zijn aandacht werd opgeëist door dringender zaken, namelijk het feit dat zijn boom al bijna helemaal in de stroom lava weggezakt was.
Paniekerig keek hij rond, op zoek naar iets dat hem zou kunnen helpen. Rumbottle viel al zeker af. Een stukje verderop zat een... ding op een harnas dat op een tafel lag die op een eilandje in de lava stond. Ernaast hing een Griffoendor in een boom, en Eva Aemelios, uit zijn eigen afdeling, was bezig op een grote zilveren plaat in zijn richting te surfen. Ze had waarschijnlijk ook de conciërge vermoord toen ze zijn drijfmethode stal. Uit die hoek kon hij ook geen hulp verwachten.
Op het moment dat Lyondir besloot dat het uitspreken van een verdwijnspreuk over tenminste een deel van de lava waarschijnlijk de methode met de hoogste slaagkansen was (hoewel hij nog nooit zoiets groots had laten verdwijnen), steeg er van achter een andere boom plots een vliegend tapijt op.
Hij was het wauw-waar-komt-dát-vandaan-punt al lang voorbij, dus gaf hij even al zijn aandacht aan het klimmen naar een hogere tak, terwijl degene waar hij net nog op had gestaan tot houtskool werd gereduceerd.
‘Hé!’ schreeuwde hij zo luid mogelijk naar de onbekende man op het tapijt. ‘HELP!’

[Samuel Rumbottle]

Sam was in de lagere school al bijna de beste in het spelletje "reis rond de wereld" en dat kwam nu goed van pas. De lava zwelgde alle bomen zo langzamerhand op en ook Lyondir kwam plots iets meer binnen handbereik. Maar Lyondir was niet zijn grootste zaak. Het Lot wilde dat het steeds erger begon te worden. Paarse vlammen werden blauwe vlammen, de eens zo mooie vloer was bedekt door boometende lava, overal dreven of vlogen schilden en schotels en Sam werd zowaar bijna geraakt door een nieuwe impedimenta. Bijna, want het scheelde slechts een haar voordat de impedimenta hem weer een paar tafels verder tegen een muur had gekogeld. "Heb je nog niks geleerd Lyondir? Ik dacht toch dat dit één van de redenen was waarom je van school gestuurd werd?" smaalde Sam. Hij had echter niet zoveel recht van spreken. Een paar seconden eerder balanceerde hij nog op leven of dood om de impedimenta af te weren. Alsof de school die in de fik stond nog niet erg genoeg was, begon het ook nog eens te regenen. Maar regen was goed, toch?

Sam broedde op twee plannen. Het eerste plan was een reddingsactie die zijn status zou vergroten en hem onsterfelijk populair zou maken. Hij zou de hele school aan zijn voeten hebben. Het tweede plan was het plan om het eerste plan te doen lukken. Hij moest een manier vinden om het vuur te doven. Dat plan had nog meer detail nodig, nog véél meer detail. De vele spreuken en vloeken die al waren uitgesproken deden de school meer kwaad dan goed en iedereen wist dat vuur gedoofd werd door water. "IEDEREEN KOP DICHT EN LUISTEREN!! BRENG HET SCHOOLHOOFD OP DE HOOGTE, HOE JE DAT DOET KAN ME GEEN DROL SCHELEN!! GA NAAR DE TOILETTEN EN BRENG ZOVEEL WATER MEE ALS JE MAAR KAN BEDENKEN!! VERZAMEL ZOVEEL MOGELIJK VUURSALAMANDERS EN HAGEDISJES ALS JE KUNT VINDEN EN LAAT HEN DRILPUDDING ETEN OM DE LAVA DOOD TE KOTSEN!!" Sam hijgde even om de inspanning die zijn hersenen en stem moesten brengen en maakte zich klaar om weer te roepen. " EN ALS JE WEET WAT GOED VOOR JE IS, REP JE JE LUIE REET NU VOOR WE HELEMAAL GEEN SCHOOL MEER HEBBEN!!!" Dat was plan één. Nu moest hij nog zien of deze onbenullen enigszins in staat waren om zijn plan te volgen en de school terug in veiligheid te brengen. Als deze enigszins zijn plan volgde en het lukte, zou plan twee en de hoop op roem vanzelf in orde komen.

Sam sprong van eilandje naar eilandje door de lava en kwam zo mr. Dyeler tegen. Meneer Dyeler zag er niet meer zo...leerkrachtachtig uit. "Wat een afgang. Van leerkracht naar concierge." mompelde Sam. Hij pijnigde zijn hersenen in de hoop te weten te komen waarom Mr. Dyeler enigszins van nut kon zijn en besloot om, met het oog op plan twee, Mr. Dyeler dan ook maar even bij bewustzijn te brengen. Een drietal korte mepjes in zijn gezicht moesten genoeg zijn, maar om zeker te zijn, liet hij Dyeler ook meer even drinken. Sam opende "Rummy", zijn geliefde rumfles en probeerde een deel door Dyelers strot te gieten. Als hij nu toch al goed was, kon hij net zo goed meteen het heilige boontje gaan uithangen.

[Rose Valley]

OOC: Dat is laaang geleden o.o en er is hier teveel gepost al om alles te volgen.

Chaos. Paniek. Gillende mensen. Geluid. En het was geen gong. Wat het wel was? De verpesting van haar eetpauze. Haar eetpauze! Rose kon het gewoon niet geloven. Ze was net op weg geweest naar de Grote zaal, om een grote kom met cornflakes, badend in pompoensap, naar binnen te schranzen. Gezien ze eerst de wereld nog had moeten redden van een kwade vlieg, was ze iets later vertrokken richting de eetzaal. En wat gebeurde er toen? Alles werd verpest!

Nu was het natuurlijk wel haar taak om erachter te komen waarom ze niet aan haar heerlijke lunch kon beginnen. Dan kon ze dat kwaad eens goed aanpakken. Verdwaasd bleef Rose stilstaan, en keek eens goed om zich heen. Ze ademde de rokerige lucht in, en snifte een paar keer. Wat was dat toch?
"HEEELP! BRAAAND!" Rose had een paar seconden nodig om deze woorden tot haar door te laten dringen. Toen vlogen haar ogen wijd open, en drong het tot haar door. Er was brand. Hemeltjelief! De school stond in de fik!

Alsof ze in een of andere televisie serie beland was, bedacht door die simme dreuzeltjes, vond de transformatie plaats. Rose sprong naar voren, en slaakte een strijdkreet. Ze greep naar haar zak -nee, wacht, andere zak.. andere zak... juist, de derde binnenzak van rechts- en greep haar toverstok. Met een luide 'WRAAARGH!' hief ze haar hand in de lucht. En, warempel, het begon te regenen. Een beetje verward knikte Rose met haar ogen en keek omhoog, waar uit het niets de druppeltjes op haar neer daalden. Toen lachte ze triomfantelijk.

Daarna ging alles heel snel. Rose leek zich ineens midden in de vuurlinie te bevinden, en zag een stroom lava op zich af komen. Verder zag zeovera bomen, en kleine leerlingen die door de bomen slingerden. Op datzelfde moment bedacht Rose zich dat ze zich wel erg stil had gehouden, de afgelopen 318 woorden, en opende beledigd haar mond.
"Wat is dit nu allemaal! Noemen jullie jezelf nu tovenaars of heksen? Nou, ik zal jullie eens iets laten zien! Dit kwade voor..stroom...ding... kan mij niet deren! Ik red jullie, Maireach! SANITATO!" Oh... oeps... waarom werd die vreemde stroom nu niet weggeveegd door een denkbeeldige dweil (van Swiffer natuurlijk)? Hm. Foutje?

"Help?"