Maireach Hogeschool voor Mysterieuze Kunsten en Magie

[Elisabeth Tempest-Haydon]

Elisabeth was er best aan gewend om te lopen op hakken, maar niet op de vreselijke schoenen die ze nu droeg. Het waren Pumps, met een hoofdletter. Niet alleen hadden ze hakken, er zaten ook plateauzolen onder, waardoor Elisabeth half wankelend door haar kamer liep. Okee, de stokkerige manier van lopen paste eigenlijk best bij haar kostuum, maar het was absoluut niet de bedoeling dat ze onderuit zou gaan. Eigenlijk zou het het allerhandigste zijn als ze ondersteuning had, in de vorm van een mannelijke... man. Nero bijvoorbeeld. Maar goed, dat had ze dus niet, dus moest ze zich nu half stokkerig, half ballancerend op die enorme, levensgevaarlijke dingen voortbewegen. Ohja, waarom Elisabeth zich verplaatste op dingen die ze normaal als moordwapens zou gebruiken? Halloween.

Waarom wist ze niet, maar Halloween was het feest van verkleding en zelfs Elisabeth had zich op een of andere manier laten overtuigen dat ook zij verkleed moest gaan. Ze zette haar handen op haar heupen en staarde naar zichzelf in de spiegel. Ze. Zag. Er. Vreselijk. Uit. Getoupeerd haar dat tien keer groter leek dan normaal, een dikke laag eyeliner, foundation en blusher en die verschrikkelijke hakken. En dat was niet het enige, Elisabeth droeg ook nog een veel te dun, klein jurkje (met inkijk... als er iets was om in te kijken) van wit kant. Het kanten ding hing maar aan twee spagettibandjes, waardoor het, naar Elisabeths gevoel, elk moment kon afknappen. Ook was het korter dan haar knieën, dus ze weigerde om te vallen, voorover te bukken en haar ondergoed (een witte onderbroek met kant) te laten zien aan toevallige voorbijgangers. Ohja, nou vraag je je natuurlijk af als wat Elisabeth verkleed gaat. Drie keer raden! Nee, geen spook. En nee, ook geen gestoorde gek. Nee, Elisabeth is een grote, levende, barbie-achtige pop!

En natuurlijk denk je nu dat dat totaal niet bij Elisabeth klopt. En daar heb je ook helemaal gelijk in, maar Elisabeth ziet verkleden als je in iets verkleden wat totaal niet bij je past. En dat is dus een levende barbiepop. Vandaar dat ze nu op grote hakken loopt (witte hakken, past bij jurkje) in een jurkje dat ze haat, met haar dat ze vreselijk vindt en make-up op. En wankelend liep ze haar kantoortje uit (dat helemaal boven in de torens zat, wat ze op dit moment grondig vervloekte), op weg naar de eetzaal, waar het feest plaats zou vinden. De zaal was versierd (zwart, oranje, vliegende pompoenen, je kent het wel), het eten was voorbereid (geen Nácht! Het eten zag er alleen eng uit, het was niet eng.... hoewel... je kon er natuurlijk nooit op vertrouwen dat Nácht ook daadwerkelijk zich aan zijn keukenverbod hield) en de muziek (een of andere populaire Magische Tienerband genaamd de BroomStick Dollzzz) was geregeld. Het feest kon beginnen, als Elisabeth tenminste zonder een been te breken beneden kwam.

Twintigduizend traptreden (zo leek het tenminste), tien struikelpogingen, twee handen die zich vastklemden aan de wand (Elisabeth had besloten dat ze geen matchende, witte waaier had en had de waaiers dus rustig in haar hutkoffer gelaten) en viertighonderdelf verzwegen vervloekingen gericht aan haar voorouders, haar enkels, haar schoenen en Nácht, later, was Elisabeth eindelijk op de Eerste Verdieping. Halfwankelend (ze begon er al aan te wennen) liep ze de Eetzaal binnen, die nog leerlingvrij was. De band was net bezig met opbouwen. Stuk voor stuk zagen ze eruit als felgekleurde stukken loslopende lolly's, compleet met sigaretten, kauwgom, gescheurde kleding en panty's en te grote, felgekleurde instrumenten. De leadzangeres, nog maar een jong meisje van negentien jaar nam net een trek van haar sigaret, blies de rook uit over een schilderij dat ze nader stond te bekijken (van Elisabeth's gerespecteerde dode overgrootmoeder wiens naam Elisabeth vergeten was) en draaide zich naar de overige bandleden om, om met een hese stem allerlei waarschuwingen, bedreigingen en vervloekingen te schreeuwen en richtte zich toen op Elisabeth. Met een enorme grijns op haar gezicht (waardoor het Elisabeth ook opviel dat dit meisje absoluut niet floste) liep ze op Elisabeth af. Even was Elisabeth jaloers op haar comfortabele gympen, maar toen ze zag dat er in duidelijke letters allerlei woorden die met voortplanting te maken hadden, stonden opgeschreven, was ze toch blij met haar eigen, martelende schoenen.

"Bedankt dat we mogen spelen op het Halloweensfeest. Het is heel wat anders dan Zweinstein, maar toch hoop ik dat Maireach een goede toekomst tegemoet gaat." Ineens was haar hese stem verandert in een zoetsappig meisjesstemmetje, terwijl ze haar sigaret in een lege vaas dumpte en met een bleke hand door haar felroze haren streek. "Ohja, mijn naam is Dolly, diegene met het knalrode haar-" Een meisje met inderdaad knalrode lokken en met een net zo rode tattoo op haar linkerwang zwaaide. "- heet Kimi. Degene met de blauwe haren-" Een chagrijnig kind dat eerder in staat leek om met haar gitaar de hoofd in te slaan van een leerling dan muziek te maken, keek nors op en keek nog norser weer naar beneden. "- is onze gitariste Melody en last, but not least, de jongste, die met dat groene haar-" Een hyper kind die met een toverstok een drumstel op haar plek dirigeerde, keek om, liet alles op de grond kletteren, zwaaide hyper met haar toverstok waaruit groene spatten tevoorschijn kwamen en richtte zich toen weer op haar drumstel. "- is Leila. Wij zijn samen De BroomStick Dollzz. Met hoofdletter b, hoofdletter s, dubbele l en dubbele z." Dolly grijnsde weer en pakte een stuk felblauwe kauwgom uit haar jaszak en stopte dat in haar mond.

"Geen probleem," wist Elisabeth er na een tijdje stijf uit te persen, terwijl ze vol afgrijzen naar het blauwe kauwgom staarde. Dolly had haar mond dus niet dicht. "Als je me even excuseert." Zonder nog verdere woorden aan de vier gekken te besteden, draaide ze zich om en liep naar de huiselven, die bezig waren de zoveelste pompoen omhoog te sturen. "Als die vier meiden ook maar iets slopen, wil ik dat jullie het melden." Streng keek Elisabeth ze aan en ging daarna op een stoel zitten, waar ze veilig was voor eventuele verliezen van evenwicht. Haar voeten deden zeer, maar ze moest nog een hele avond. Vervloekte Halloween.

Een soundtrack, gebroken oren, dove huiselven en hypere bandleden later, was het eindelijk tijd dat het schoolfeest zou beginnen. Alle leraren hadden zich al verzameld, waarvan sommigen geamuseerd met één van de vier bandleden aan het praten waren, en de leerlingen stroomden langzaam binnen. Het was tijd om te beginnen. Elisabeth stond op, begaf zich naar het podium en greep de microfoon vast. De BroomStick Dollzz stonden al klaar voor actie, maar zover was het nog niet. Elisabeth glimlachte en gaf een teken met haar hand aan de huiselven, die het licht bedienden. Direct gingen alle lichten in de eetzaal uit, zelfs de vliegende kaarsen. De gitaar begon te spelen en een bundel lila licht viel op de norse Melody. Niet veel later begonnen de drums en Elisabeth tegelijkertijd.

Het was waarschijnlijk een gigantische verrassing, Elisabeth die zong. En dan niet zomaar een liedje, ook nog eens een liedje dat totaal niet bij haar leek te passen. Elisabeth had een goede zangstem, die ze niet veel gebruikte, maar toen ze op het podium stond, leek ze een heel ander persoon dan de normale, rustige, kalme en vooral strenge Elisabeth. Sommigen zouden zich afvragen of Elisabeth gek was geworden, maar dat was ze niet. Ze was gewoon op het podium een heel ander mens. De BroomStick Dollzz en Elisabeth hadden het minstens honderd keer geoefend, vandaar dat het perfect ging op het podium. En toen was het lied afgelopen en was Elisabeth haar stijve zelf weer. Ze boog vloog en stapte snel het podium af, waar het echte concert kon beginnen. En het echte feest natuurlijk.

OOC: Ik ga niet teveel verklappen, maar besteed veel aandacht aan je kostuum en probeer hem zo duidelijk mogelijk in je post weer te geven! Elisabeths optreden heb ik behoorlijk crappy beschreven (het is laat!) dus verzin zelf maar wat, zolang je er maar rekening mee houdt dat ze echt los ging (... zover als zij los kan gaan he XD) en goed kan zingen XD Ohja, De Broomstick Dollzz hebben qua muziek ongeveer dezelfde stijl als dat liedje XD Have fun my darlings <3

[Rose Valley]

Tik tik tik! Een mysterieus tikgeluid klonk door de mysterieuze ruïnes. Wat enorm mysterieus, hé! Ja, want dat mysterieuze tikgeluid in de mysterieuze ruïnes , werd veroorzaakt door een mysterieus persoon. Het mysterieuze persoon dat het mysterieuze tikgeluid veroorzaakte in de mysterieuze ruïnes had een mysterieuze stok om mysterieus mee te tikken. Wie was dit mysterieus persoon? Was het… een kabouter? Een trol? Een hexe? Een man? Een dame? Néé, geen dame, een dame zou op deze mysterieuze dag in een mysterieuze jurk door de mysterieuze ruïnes lopen. Maar wat was het dan wel? Een man? Het leek er wel op: een strakke, zwarte broek, die eigenlijk veel te lang was, dus niet eens zo heel strak was, en vol zat met plooien. De lange kraag van een witte blouse piepte nog net boven een strak, kort, zwart jasje uit. Niet dat dáár veel van te zien was, Een lange, donkerrode colbert maakte namelijk keurig het geheel af. Om maar niet te spreken van de zwarte, hoge hoed. Vreemd dat die nog niet het plafond raakte van de krappe, lage gangetjes. Maar waarschijnlijk dat toch aan de lengte van de persoon die hem ophad.
Dit mysterieuze persoon dwaalde op deze mysterieuze dag al veel te lang rond door de mysterieuze ruïnes. Waarom? Omdat ze het leuk vond? Nee, omdat ze…
Wacht, ze? Was dit geen mannelijk persoon dan? Nee, dat kon niet, hier moest een foutje gemaakt worden. Dit was een persoon gehuld in een duidelijk… mannelijk… pak. Geen mysterieuze jurk, en mysterieus opgestoken haar. Geen mysterieuze hakkenschoentjes, maar mysterieuze, zwarte lakschoenen. Maar wel, wel, het bewijs van haar vrouwelijkheid.
Nou wat een vrouwelijkheid zeg.
Houd je mond. Hoewel het niet te zien was in deze duisternis, waren de fonkelende ogen omlijnd door eyeliner. Een heleboel eyeliner. Een dikke zwarte rand, die vanuit de ooghoek uitliep in sierlijke lijntjes, en daar werd vermengd met rode lijntjes. En oh, dan nog iets. Iets dat mannen ook wel zouden kunnen hebben –zo blijkt het maar weer dat geen kledingstuk maar voor één geslacht is-, maar toch meer typerend was voor het andere geslacht. Adempauze. Bruin haar waarvan de langste plukken tot haar schouders reikten! Ja, ja. Dus wie zou dit anders kunnen zijn dan de geweldige, heilige, opmerkelijke, Huffelige, Rose Valley! Ik presenteer hier met trots: haar halloween-outfit.

Rose tikte kort op de grond, spitste haar oren, en sloeg toen de rechtergang in. Wat vond ze dit toch een interessante wandeling, zo door de mysterieuze ruïnes, op deze mysterieuze dag! Ha, haha…
Geef het nou maar toe, je bent verdwaald.
Ze was niet verdwaald!
Ben je wel.
Niet.
Wat doe je hier dan nog, als je te laat bent?
Ze was toch op weg naar de uitgang! In ieder geval was zij al in de stemming, dat kon ze van de rest niet zeggen. En ze was er nu toch bijna! Ja, deze gang, en dan naar links, en dan naar rechts, en nog een keer naar rechts, en die ene trap op, en door die poort, en dan rechts en links, en dan weer naar boven, en heel lang rechtdoor, tot ze bij de derde gang links kon, en nog eens naar links, en naar rechts, en dan was ze bij de uitgang. Wat was ze toch slim.

Tik tik tik. Nee, dit tikken kwam niet van de lange stok in haar handen: dit tikken, was het tikken van de tijd. En ze liep maar verder, door duistere gangen in de mysterieuze ruïnes. Ze kwam nu in de buurt! Heel zeker weten. En, nou ja, misschien was het al begonnen, maar vond ze het erg die saaie toespraak te missen? Nee! Ze zou binnenkomen op het moment dat Halloween het allerleukst was. En iedereen zou denken: Wie is dat nog? En dan zou iemand roepen: “Het is Rose! Rose Valley!” En dan? Dan zou iedereen een kreet slagen van verbazing en bewondering, en ze zou ontvangen worden als een godin. Oh, ze kon niet wachten…
Als je in dit tempo doorloopt kom je nooit bui de uitgang. Als je er al ooit komt! Je bent gewoon hopeloos verdwaald! Als je nou gewoon niet zover was doorgelopen, zou er niets aan de hand geweest zijn. Maar nee, mevrouw moest weer eens onverstandig zijn, en verdwaald raken, in haar prachtige kleren. En wat levert het op? Nou, een heleboel…
Rose deed niet eens moeite het stemmetje in haar hoofd tot stilte te manen, dat vrolijk doorneuzelde. Als ze over ene paar minuten de uitgang van de ruïnes bereikte, zouden de excuses wel komen. Nou ja, eigenlijk niet, dat domme geweten van haar was gewoon veel te eigenwijs om toe te geven dat hij fout zat! Dat had hij in ieder geval niet van haar.

Hoeveel tijd zou er ondertussen voorbij zijn gegaan? Een half uur? Rose veegde een spinnenweb uit haar gezicht, en slofte verder. Ergens in haar achterhoofd klonken verwijten. De mysterieuze Halloween sfeer hier in de ruïnes. Leuk. Ja leuk. Geweldig. Tik tik tik. Stap stap stap. Trede voor trede. Koude stenen onder haar voeten. Koude stenen, zacht getik. Zacht geprik in rulle aarde; gras onder haar voeten. Ze was er bijna… ze kon de maan al achter een wolk zien verdwijnen, en eh…
Nou! Kijk eens! Ze was er al! Zo moeilijk was het niet, nu kon ze gewoon weer op weg naar het kasteel. Dat had ze toch weer goed gedaan. Wat ze niet doorhad was dat er spinrag aan haar hoed en kleren kleefde, dat er vegen van stof over haar wangen zaten. Maar als ze het wist, zou ze zich nog beter over zichzelf hebben gevoeld! Het gaf namelijk een geweldig effect, the finishing touch, aan haar outfit. Ze zag er simpelweg geweldig uit, ook al was ze geen man. Dat deed vast niemand haar na! Ze probeerde zich de saaie kostuums voor te stellen in de grote zaal. Meisjes in zwarte, gescheurde jurken, en vampierstanden. Jongens met bijpassende kleren, heel saai. Meisjes met prachtige, enorm uitgewerkte jurken, en spinnenwebben in hun opgestoken haar. Oh, wat origineel, wat eng! Wat een sfeer. Pff. Iedereen zou een voorbeeld aan Rose moeten nemen.
Nu ja, waarschijnlijk wilden ze dat ook wel, maar durfden ze het niet. Want dan dachten ze vast, dat Rose het erg vond dat ze haar nadeden. Dat zou heel sneu zijn, natuurlijk! Gloeiende hoed, wat een schatten! Ze hadden zoveel begrip voor haar. Ze kleedden zich gewoon zo, zodat Rose meer opviel. Een glimlach sierde haar gezicht, en zonder dat ze het zelf merkte versnelde ze haar pas. Ze zwaaide met de zwarte stok in haar handen, en probeerde haar sierlijke pasje meer… sierlijk te maken. Maar ze liep al over de brug, en over een paar stappen zou ze het kasteel bereiken.

Wel nu. En wat een verschil ineens. Van buiten was er weinig veranderd aan het kasteel, op deze mysterieuze dag van Halloween. Maar van binnen hadden ze duidelijk de oude principes van Zweinstein opgevolgd. Saai van buiten, eng van binnen. Maireach. En nu moest er zo’n mysterieus muziekje komen… ja juist, die.
Rose had de neiging om heen en weer te wiegen, maar besefte al meteen dat dit niet bij haar uitstraling paste. Toch zette ze een paar sierlijke stapjes waarbij ze op haar stok leunde, en begon er toen vrolijk mee te zwaaien. Vele leerlingen passeerden haar, en staarden haar een paar seconden aan voor ze verder liepen. Eigenlijk zag ze nog niet echt iets origineels. Die, die, oh, die herkende ze nog van twee jaar geleden. En… van volgend jaar? Of niet? Geen idee. Weer kwam het bewijs naar boven dat ze zich bijna niets meer herinnerde van een jaar geleden. Heel vreemd. Heel mysterieus. Als je niet beter wist, zou je nu denken dat er allemaal oplichtende bordjes naar haar gericht waren, met het woord Mysterieus. Maireach Mysterieus. Ja, dat klonk goed, hé.
Oh, dat kind daar keek naar haar! Even iets origineels doen. Rose beet op haar lip, en draaide toen haar hand, zodat de stok die ze vast had tegen haar hoed aanprikte, en hem licht scheef op haar hoofd zette. Gevolgd door een supersterren glimlach. En verder kon ze weer!

Daarbij herinnerde ze zich ineens weer hoe ze aan deze hoed kwam. In de zomervakantie was ze meegesleept naar de bruiloft van een ver familielid. Een klein, hoogblond vrouwtje, dat samen met haar 19 katten in een krakkemikkig houten huis woonde, op een heuveltop. Het feest was vol in de gang, overal stonden mensen in het gras. Rose was een stukje afgedaald, op zoek naar iets om te doen. Sinds de kat van professor Elouain in haar gezicht was gesprongen, had ze niet zo’n zin om dat nog eens mee te maken. Vandaar dat ze de jankende haarballen aan het vermijden was. Een jongen, maar een klein beetje groter als haar, trok daarbij haar aandacht. Hij stond behoorlijk alleen –geen kat in ieder geval. Tijd om eens kennis te gaan maken, dus. Toen hij zich omdraaide, kwam ze er pas echter hoe eng veel hij op haar leuk. Hij was gewoon de iets grotere, mannelijke vorm van haar. En dan iets korter –nog best lang, eigenlijk- haar. En daar, op de heuveltop, kwam ze erachter dat ze een achter-achter-achter-achter-neef had die Arthur Lawrence heette, en aan zijn laatste jaar op Klammfells zou beginnen. Aardige vent. Omdat hij zoveel op haar leek, natuurlijk… nu ja, die Arthur Lawrence, droeg een zwarte smoking. En op zijn hoofd balanceerde een hoge hoed. Rose had er de hele tijd al naar staan kijken. Na tien minuten kwam meneer er een keer achter. En op dat moment, kwam er een nogal enge, Zweedse vrouw aan, die hem meesleepte. Hij zwaaide haar verontschuldigend na, en gooide nog snel de hoed. Triomfantelijk ving ze hem, en had ze een nieuw bezit erbij.

De week die daarop volgde had ze hem iedere dag opgehad.

En wat was hij toch perfect! De hoed, dan. Arthur Lawrence ook wel, daar niet van. Leuke familie. Ieder jaar leerde ze hem beter kennen. En dat maakte haar benieuwd naar haar stamboom ook! Als ze later een oud besje was, in een houten hobbelstoel, zou ze het eens uitzoeken. Weer wat toe te voegen aan haar dingen-die-ik-nog-moet-doen-lijstje! Maar eerst moest ze nog wat anders doen. Namelijk een grandioze, mysterieuze entree maken in de Eetzaal.
Rose haalde diep adem, greep haar stok goed vast, en stapte naar binnen. Rustig en sierlijk liep ze verder, tot ze ergens in het midden stil bleef staan. En… wat een dooie boel! Was het al afgelopen, ofzoiets? Zou ze dan echt te laat zijn? Haar hartslag versnelde, gepanikeerd keek ze om zich heen. Leegte, leegte, leegte, leerling. Oeh. Leerling. Leegte… leegte… nee, dat was onmogelijk! Ze kon niet te laat zijn! Het hele feest gemist hebben! Toch? Toch? Ze struikelde half terwijl ze probeerde sierlijk verder te lopen, en hield zich overeind aan de zwarte stok –die ze nu wandelstok doopte. Ze schuifelde steeds verder de zaal in, en keek niet meer achterom. Alleen voor zich uit… naar de leegte. En dat dúúúrde lang.
Maar wacht, het was geen complete leegte! Het was een podium, met instrumenten, en een heleboel kleuren! Het duurde een paar seconden voor het tot haar doordrong wie die kleurige dingen waren. Toen ging het licht uit –oh, daar wordt iedereen bang van hoor, wat een Halloween effect- en klonk er muziek. Rose stond nu bijna helemaal vooraan, en zag niet eens meer hoe vol het eigenlijk toch al was naast haar, en achter haar. Ze zag alleen het podium. Met daarop... haar idolen.

“Woeeeeh! BroomStick Dollzz!” Gilde ze –er niet meer aan denkend dat het niet bij haar kostuum paste. Dit was als een droom die uitkwam. Ze aanbad de mensen die op het podium stonden. Dolly, Kimi, Melody en Leila. En… wie was dat? Een soort veel te tuttig popje. Met een domme, nadenkende uitdrukking op haar gezicht staarde Rose naar de vrouw. Het was… nee, dat kon niet. Onmogelijk. Geen sprake van. Maar hoe, sinds wanneer… nee. Onmogelijk. Dat kon gewoon niet. Er moest –nee. Nee dat kon echt niet. Nee. Geen sprake… -maar zou het dan.. echt?
“Woeeeeh! Professor Tempeeeest! Woeeeeh!” Woeeeh. Woeh woeh. Woehwoehwoeh. Woeh. Boeh. Oeh. Het nieuwe schoolhoofd mocht dan geen kabouter zijn, een goede muzieksmaak had ze wel. Terwijl Rose daar hyper stond toe te kijken, vloog bijna de stok uit haar handen. Ze dacht er niet eens meer aan dat ze zojuist nog had gedacht dat ze te laat was, of dat ze hier als een gek stond te schreeuwen. Of dat ze langzaam werd verdrongen door andere leerlingen die langs haar heen drongen, om te kijken. Dat alles zag ze pas toen het liedje was afgelopen, en ze ophield met schreeuwen en klappen.

Rose kuchte, zette haar hoed recht, en draaide met de stok in haar handen. Toen draaide ze zich om, en verbaasde zich over de niet-leegte.
Ze liet haar mondhoeken omkrullen in een mysterieuze glimlach, streek een plooi uit haar volmaakt perfecte kostuum, en begon te lopen, op zoek naar het bekende.


6 punten voor Huffelpuf!

[Trilian Woodstone]

Trilian bekeek haarzelf voor de spiegel. Ze had verscheidene keren geprobeerd om haar schoenen met haar haar te strikken wat geen succesvolle resultaten opleverde. Ook heeft ze geprobeerd om een onderbroek over haar gezicht te trekken maar dat had ze normaal ook al vaker tegenwoordig, dat was dus ook niet De verandering waar ze om vroegen. Het moest veel dieper van binnen komen, meer te maken met haar persoonlijkheid. Misschien moest eens blauwe of groene kleren proberen in plaats van rode of gele. Maar ze had geen blauwe of groene kledingstukken en wou er ook geen geld aan verspillen. Dus de verandering had ze weer dieper van binnen gezocht. Na twee uur had ze eindelijk De oplossing gevonden. Ze zou het probleem echt persoonlijk aanpakken. Ze zou eens serieus proberen te doen, maar dat idee werkte ook niet aangezien ze al bij de gedachte alleen al weer dubbel lach en het halve kasteel bij elkaar lachte. Maar met al deze teleurstelling had ze alsnog succes gevonden in het completeren van deze taak.

Ze zag in de spiegel haarzelf in een kostuum van een lerares. Eigenlijk had ze gewoon een brilletje op haar gezicht getekend maar het was iets wat zij echt nooit zou gaan doen. Een bril dragen zodat ze slim leek zou ze nooit doen, vooral niet als het ook nog de bedoeling was om een lerares te worden. Maar grote problemen vragen om oplossingen die je alleen met veel zweet en bloed kan bereiken. Gelukkig heeft Trilian een manier gevonden die niks te maken had met zweet of bloed, het had alleen maar te maken met oog potlood. Verder had ze alleen haar haar opgestoken, wat een beetje mislukt is zodat er een stuk haar sierlijk lang haar hoofd viel.. Ze opende haar mond. "Mevrouw Woodstone, er wacht een feestje op u." zei ze tegen haar spiegelbeeld en haar spiegelbeeld antwoordde met een behouden glimlachje.

Trilian liep uit de leerlingkamer en vond het overal al aardig rustig toen ze door de gangen en over de trappen naar beneden liep richting het Halloween feest. De andere leerlingen die ze onderweg tegenkwam keken haar raar aan. Blijkbaar hadden ze nog nooit een leraar gezien met een geel-zwarte sweater en een wijde spijkerbroek aangezien het niet kon zijn dat haar brilletje zo erg was mislukt. Mensen hadden toch wel eens vaker een bril op met drie glazen erin toch? De huffel liep gewoon door alsof het haar niet uitmaakte wat andere mensen van haar dachten, wat eigenlijk ook wel zo was. Ze keek soms nors naar wat eerstejaars die bang tegen de dichtstbijzijnde muur sprongen. Ze sprong de laatste paar treden waardoor haar haar los schoot en ze uiteindelijk dus toch los hangend haar had zoals altijd.

Er klonken al vele stemmen uit de grote wijde open deuren voor haar. Ze was aangekomen op er eerste verdieping en stond voor de deuren van de eetzaal. Ze liep naar binnen en ze merkte gelijk tussen al die mensen door een groepje huiselfen waar ze gelijk op afging. Zou ze er eentje kunnen stelen zonder dat ze het zouden merken? En als ze er dus een kon ontvoeren, welke zal ze dan doen en hoe zal die dan heten. Of moet ze diegene dan nog een naam geven en hoe zal ze hem dan moeten gaan noemen? En wat zouden ze eigenlijk eten.
Trilian had al twee handen om een huis elf geslagen en hem al opgepakt toen ze erachter kwam dat ze te veel dingen niet van hun wist om ze te kunnen onderhouden.
Ze keek even in de overgrote ogen van de huis elf die haar met verbazing aanstaarde. Uiteindelijk zette ze de elf weer op de grond waarvandaan hij haar nog steeds met zijn grote ogen verbaast aankeek. "Wat zijn jullie toch schattig." zei ze met een glimlach tegen de elf wiens ogen nog groter werden van verbazing. Ondertussen hadden de ogen al de grote van XL tennisballen voor schele mensen die toch willen tennissen. Trilian keek eens rond en zag dat verscheidene mensen haar aankeken. "Het is toch feest? Ge toch knuffelen mensen." zei ze kordaat met een leraren stem en ze keek nors naar de mensen om haar heen.

Ze liep en keek wat rond en keek opeens richting het podium. Een podium met daarop instrumenten. Trilians hart begon sneller te slaan. Zou ze nou echt eens voor publiek mogen spelen? Maar voor ze ook maar verder iets kon bedenken zag ze dat er al vier meisjes stonden met felgekleurd haar. Haar hart begon weer het normale ritme te kloppen. Maar snel was haar hartslag weer enorm gestegen. Elisabeth was in haar lelijkste outfit van het hele jaar op het podium gestapt en stond bij de microfoon met wat muziek erbij. Tempest opende haar mond om adem te halen. Dit zorgde bij Trilian voor hevige reacties. Ze gooide haar handen in de lucht en rende naar de uitgang. "Het is een aanvaaaaaaal!!!!!! Red mij red de huffels eerst en al laatste de zwadjes!!!!!!!!" riep ze luidkeels over de muziek heen. Maar het klonk helemaal niet zo erg als ze dacht dat het zou doen. Het klonk in feite best wel mooi dacht Trilian. Ze luisterde naar de rest van het nummer en klapte met de rest mee an het einde. Dit was ook het moment dat Trilian Rose opmerkte in het publiek. Ze liep er rustig naar toe en tikte op haar schouder. "Kan ik je even spreken mevrouw Valley?" zei ze kortaf en ze keek weer een beetje nors. Ze had het nors kijken vandaag wel onder de knie.


4 punten voor Huffelpuf!

[Tiffany Luteson]

Met een uitzonderlijk norse blik op haar nogal knappe gezicht welke werd omlijst door blonde krullen, staarde Tiffany Luteson naar haar evenbeeld. Dat haar evenbeeld even nors terugstaarde, maakte haar nog norser dan ze al was. Het viel haar nog mee dat het - goddank - geen magische spiegel was, welke anders direct opmerkingen naar haar hoofd zou slingeren dat ze niet zo nors moest kijken. Maar wat wilde je? Het was Halloween! Een van de meest debiele feesten die het land kon bieden. Nuja, de wereld kon bieden. Daarnaast had je nog die afgrijselijke geur van pompoenen welke al erg genoeg was door de ladingen pompoensap (wat eigenlijk wel lekker was) die normaal op de tafels in de Eetzaal van Maireach stonden. Plus de vleermuizen en skeletten (niet dat die eng waren) en de vele afgrijselijke maar toch leuke kostuums van de leerlingen én leraren, maakten het er allemaal niet beter op. Kort samengevat kon je dus zeggen dat Tiffany een hekel had aan Halloween.

Maar als docente Stafmagie zijnde was het misschien toch wel slim om naar het feest te gaan. Ze had immers een verantwoordelijke functie (en over het feit of ze wel verantwoordelijk wás, kon nog over gediscussieerd worden) en ze moest toch het goede voorbeeld geven aan de leerlingen, welke het tóch niet opvolgden, afgezien van de veel te brave leerlingen die er ook nog waren. Dus wat had het voor zin om het goede voorbeeld te geven? Weinig.

Tiff zuchtte en haalde haar hand even door haar blonde krullen en bekeek haar evenbeeld nog eens goed. Ze had haar krullen loshangen, zodat ze langs haar gezicht vielen en het enige wat ze aan make-up hád gedaan, was oogpotlood, mascara en een zachtroze kleur lipgloss. Dat ze normaal meer make-up op had, scheen ze te negeren. Waarschijnlijk markeerde het haar chagrijnige bui, hoewel ze van plan was dat niet op leerlingen af te gaan reageren. Ook al wás Aiyana er niet, Elisabeth was er wél om een oogje in het zeil te houden, en als het tegenzat, had ze weer een van haar vele waaiers bij haar. Helaas.

Maar om weer terug te keren naar hoe Tiffany eruit ziet... Naast haar gezicht - waar dus alleen oogpotlood, mascara en lipgloss te vinden was, náást de norse blik - had ze een simpele, zachtblauwe jurk, met spagetthibandjes en een ronde hals aangetrokken, met daaronder witte ballerina's. Sommige leerlingen zouden misschien denken dat ze als een braaf schoolmeisje ging, welke dan hoogstwaarschijnlijk in Ravenklauw had gezeten, gezien de kleur van haar jurk die afdeling aangaf (dat zou een grove fout zijn), terwijl Tiffany vond dat ze als zichzelf ging. Ze had alleen geen zin gehad in een roze jurk, ('Daar heb ik echt geen zin in!'), of een groene, ('Mwah...') of een oranje, ('Maar dat staat me echt niet! Waarom heb ik die meegenomen?') of een zwarte, ('Net iets te donker... Geen zin in.') besloot ze maar te gaan voor de zwachtblauwe jurk.

Na de laatste keuring, vond onze geliefde docente dat ze wel kon gaan naar het feest. Misschien... heel misschien... was er nog kans dat er góéde muziek was - en Elisabeth kennende, en gezien de jonge leerlingen hier, was dit dus niet het geval - en dat ze zich zou vermaken. En anders werd het maar kostuums bewonderen in gedachten afkraken. Ja, de Zwadse kant van deze vrouw zou waarschijnlijk deze Halloween wel te merken zijn, tenzij er leerlingen zo naïef of niet oplettend waren door ze in een andere Afdeling te plaatsen dan haar zeer geliefde Zwadderich. Nadeel was nog steeds, dat gezien ze nu een docente was, ze geen leerlingen mocht voortrekken. Dit hield dus in, dat ze iedereen gelijk moest behandelen. Het leven was zo hard...

De blondine slenterde lui naar de deur die richting de ondergang leidde en deed deze open. Haar blauwe ogen schoten even snel heen en weer over de gang ze had nog even geen zin in de leerlingen, waarna ze haar kantoor verliet en de deur zorgvuldig achter haar sloot. Haar hand gleed over haar jurk, waar ze zocht naar de magische zak die in haar jurk zat. Het probleem was, dat je de zak alleen niet zag, en alleen zij voelde dat er een toverstok in die zak zat. Je zag immers ook geen bolling, of alleen maar de vorm van haar staf. Uiteindelijk, na wel één minuut (weer een minuut minder bij het Halloweenfeest!) vond ze de zak, waar ze haar staf uithaalde. Na haar kantoordeur grondig te hebben gesloten (ze wilde immers niet dat leerlingen in haar spullen gingen neuzen, niet dat er iets te vinden viel, voordat leerlingen zichzelf wilden traumatiseren), stopte ze haar staf weer terug in haar zak en ging op weg naar het Halloweenfeest.

Met een soepele tred liep Tiffany door de gang van de Derde Verdieping, welke veel te lang was. Er waren daar echt téveel lokalen en kantoren van die desbetreffende docenten die daar lesgaven. Behalve misschien het kantoor van Elisabeth, welke ontbrak. Die zat tenminste op een hogere verieping. Tiff glimlachte even. Dat had zo zijn voordelen... Niet dat ze illegale praktijken uitvoerde! Tss, wat denken jullie wel niet van haar?! Wat dat betreft heeft ze weinig moed en is ze geen echte Zwadderaar. Nee, ze doet gewoon wat belangrijk is (naast die ellenlange opstellen van leerlingen nakijken, dan). Daarbij moet je dus denken dat het luieren is, of anders dingen zoals nagels lakken.

Na veilig de gangen te zijn doorgekomen, en de trappen te zijn afgelopen (tja, je wist het maar nooit. Zo lang was ze hier nou ook weer niet, en bij Zweinstein wist ze wat ze kon verwachten. Maar ze was niet op Zweinstein, maar op Maireach, en daarom kon ze nog wat wantrouwig zijn), kwam Tiffany dan eindelijk in de Eetzaal aan. Ze trok een gezicht toen ze zag dat alleen Elisabeth (zonder waaiers, zo te zien, en met gigantische hakken!) op het podium stond met een band waarvan ze nu al wist dat ze die nu al vreselijk vond (wat Elisabeth daar deed, wist ze niet) en twee Huffelpuffers.

De blondine haar mond viel bijna, bíjna open van verbazing toen Elisabeth met dat bandje begon te zingen. Haar ogen werden groot van verbazing. Elisabeth... die... zong. Het was haast traumatisch. Haast. Of misschien nog geheel, maar dat hing er vanaf of ze die aankomende nacht nachtemerries zou krijgen van een zingende Elisabeth, want als dat zo was, was het gewoon écht traumatisch. Ze vroeg zich ook af wat de leerlingen hiervan vonden. Een Huffel besloot eerst weg te rennen (iets wat Tiff deed opkijken, terwijl een lichte trek van ergernis over haar gezicht gleed dat de Zwadderaars als laatste gered moesten worden), waarna de Huff in kwestie op het eind meeklapte. De ándere Huff, had luid gekrijst. Tiffsel had iets opgehangen over Dolls, wat dus, waarschijnlijk, de band was. Gatverdamme. Het was zeker zo'n populaire tienerband. Ze wíst dat Elisabeth een slechte smaak was. Ze wíst het! Maar die Huffel scheen ook Elisabeth toe te juichen... Aaaha. Elisabeth had een goede stem, dat zeker, maar haar muzieksmaak was waardeloos. Tiff hoopte ten zeerste dat Elisabeth niet weer ging zingen, want dan zou ze zeker weten trauma's hebben. Als het dan al niet van deze ene keer had, dat Elisabeth zong...

Wanneer was het feest afgelopen?

[Theodor Edinburgh]

Een Halloweenfeest... Een kleine glimlach speelde om de normaal zo rechte lippen van de jongen. Halloween deed hem denken aan het 'trick or treaten' met zijn vader. Door zijn moeder in een veel te ingewikkeld kostuum gepropt, liep hij deur langs deur. Zijn vader altijd wachtend op hem aan het einde van het voetpad, alsof hij dan moedig alleen was gekomen met al die monsters op straat. De eerste keer dat zijn moeder hem verkleedde en hem een zak gaf zodat hij om snoep kon vragen, herinnerde hij zich nog goed. Hij vond het maar raar, om langs deuren te gaan en mensen te bedreigen. Hij dacht dat de mensen dat niet leuk vonden, maar al snel kwam hij erachter dat het een spelletje was. De hele straat was gevuld met kleine kruipende monsters en hij... Zijn moeder had hem in een katkostuum verkleed. 'Maar dat was zo schattig!' Toen hij klein was drukte dat de pret niet, maar als hij foto's terugzag van hem in een kattenpak met megagrote ogen en een pluizige staart, moest hij bijna kotsen. Zijn leeftijdsgenootjes waren tenminste zombie geweest, of een demon. Enkelen hadden zelfs gave robotpakken. En hij... Een wit pluizig kattenkostuum met een roze strikje. Schattig ja... Voor een meisje!

Hij glimlachtte, hij had zich al een tijdje niet meer verkleed tijdens dit feest. Hij was er te oud voor, vond hij zelf. De jongen was nog maar elf, maar al sinds zijn negende (Volgens hem was dat toch echt vroeger!) deed hij er niet meer aan mee. Toch was hij deze week gaan denken aan een kostuum voor dit zogenaamde enge feest. Het Halloweenfeest op Maireach was anders dan deuren langsrennen en bedelen om snoep. Nee, dit was niet kinderachtig vond hij zelf. Dus dan moest je ook goed verkleed zijn. Helaas was hij daar nooit echt geweldig in en had hij uiteindelijk maar iets simpels uitgekozen.

Zijn normaal zo blonde lokken had hij met een simpele spuitbus zwart gespoten. zijn blonde wenkbrauwen en lichtte ogen staken fel af tegen zijn zwarte haardos. Hij had wat stevige gel in de puntjes gewreven, zodat het met warrige pieken alle kanten uitstond en het toch nog aardig mooi was. Hij had simpele casual zwarte kleding aangetrokken en het zodanig verscheurd, dat het net niet leek op wat oude vodden die bij elkaar waren geraapt, maar op kleren die net een geweldig gevecht hadden weten te overleven. Hij moest er stoer uit zien, niet armzalig.

De zwartharige jongen sloeg een zwarte mantel om met een muts. Hij was iets groter dan zijn normale mantels en omhulde hem helemaal. Hij zorgde er voor wat kleine scheuren in en trok daarna zijn schoenen aan. Zwarte sportschoenen, iets anders zwart had hij niet, maar de lange mantel zou het toch bedekken. Niemand zou het zien.

De badkamer was aardig krap, vele jongens leken erg bezorgd met hun uiterlijk voor het feest. Theodor vroeg zich af hoe het bij de meiden was, als hier de jongens al stonden te dringen voor de spiegel. Hij wist zich ergens tussen te wurmen en had een spiegel tot zijn beschikking. Hij haalde lenzen uit zijn zakken en keek er even naar, voordat hij ze in probeerde te doen. Het was een lastig karweitje, wat gepaard ging met rode ogen en wat tranen, maar het was het waard. Hij zou nooit meer iemand met een bril uitlachen. Hij snapte nu waarom ze een bril verkozen boven lenzen. lenzen waren zeker geen pretje. Hij knipperde ongemakkelijk met zijn ogen. Het zat verschrikkelijk irritant. Toch was het resultaat erg leuk. De lenzen waren helemaal wit gekleurd, behalve een klein puntje in het midden. Hij zag misschien wat minder, maar het was het waard. Zijn ogen leken nu op een stipje na, helemaal wit te zijn. Een oneindig niets in zijn blik.

Hij glimlachtte tevreden en pakte toen een zwart potje uit een zak in zijn mantel; eyeliner. Een meisje had hem verteld dat Lyondir DragonsDottir, een jongen met veel te zwart opgemaakte ogen, dit altijd gebruikte. Het resultaat mocht er wel wezen, voor een verkleedfeest dan. Voor de rest vond hij het er niet uitzien, maar hij moest toegeven, het spul deed zijn werk wel goed. Hij draaide het potje open en haalde het kwastje eruit, even keek hij ernaar met walging. Hij snapte niet waarom meisjes dit vieze goedje op hun gezicht wilden smeren. Het was toch walgelijk. Onhandig ging hij aan de slag met het kwastje, wat voor akelige vegen op zijn gezicht zorgde.
Dit werkt niet! Dacht hij boos toen hij voor de zoveelste keer zijn wangen schoonveegde! Het moest rondom zijn ogen! Niet op zijn wangen, zijn mantel, de grond en de.. Hij keek recht voor zich uit, de spiegel! Daar hoorde het al helemaal niet op te komen. Toch zat het ding hier en daar onder de spettertjes. Hij kreeg bijna de neiging om het potje door te spoelen! Maar hij was geen opgever, het zou hem lukken! De witte lezen in zijn ogen begonnen hem al aardig te irriteren. Zijn ogen waren rood, wat hem alleen maar meer goed deed aan zijn zogenaamde enge uiterlijk, maar het was niet erg fijn. Met een diepe zucht begon hij zichzelf weer te bewerken met het kwastje.

Het potje was bijna leeg toen hij eindelijk mooie lijntjes rondom zijn ogen wist te maken. De lijntjes waren dun en simpel, gewoon zodat het wit van zijn ogen nog witter leker. En doelloser, leger. Hij wilde een lege blik en dat was hem aardig gelukt.

Tijd voor het volgende make-up dingetje. Hij benijdde meiden niet, dit was een grote ramp. Hij kon niet begrijpen hoe sommige meisjes hun make-up zo perfect konden krijgen. Daar hadden ze vast jaren voor getraind! Opgeleid door hun moeders sinds ze klein waren! Dat kon niet anders! Geen normaal levend wezen zou make-up goed op kunnen doen als hij dat eerst niet jaren had geoefend! Dat leek hem onmogelijk. Rare wezens, die vrouwen. Ze konden hun tijd beter besteden.

Hij haalde een zwart rond doosje tevoorschijn en opende het. In het doosje zat een wit mengsel; poeder. Witte poeder vinden was ongemogelijk geweest. Alles was in de kleur van je huid. Gelukkig had een ouderejaars het wit voor hem getoverd, anders had hij dit nu niet gehad. Goed oké hij moest er wel een paar Knoeten voor neerleggen, maar dat had hij er wel voor over. Hij pakte het poederdingetje - of hoe het ook mocht heten - en begon zijn blanke gezicht in te smeren.

Misschien was het handiger geweest om dat eerst te doen.. En dan de eyleliner.

Lichtelijk geiriteerd maakte hij een nieuw zwart randje om zijn ogen, nadat hij zijn hele gezicht wit had gemaakt, inclusief lippen en wimpers. Met poeder, dus het begon al weer aardig af te brokkelen. Gelukkig had hij ook een witte stift meegesjort. Geen make-up misschien, maar wel zo effectief. Met witte vilstift kleurde hij zijn eigen lippen wit, wetende dat het ongelofelijk slecht moest zijn, maar dat maakte hem nu niet zoveel uit.

Daarna toverde hij een zwart potlood uit zijn zakken. Een oogpotlood, had het lieve meisje gezegd dat hem had geholpen. Hij haalde de dop ervan af en begon heftig zijn blonde wenkbrauwen zwart in te kleuren. In al dat wit en zwart konden zijn wenkbrauwen onmogelijk blond blijven! Zo, dat was gebeurd. Tevreden keek hij naar zijn gezicht in de spiegel. Hij glimlachtte, waardoor er wat brokkels op zijn lippen ontstonden. Note: Niet glimlachen, niet drinken en niet praten dan blijft het wel goed. Hij kleurde het nog een keer snel even in, deed nog wat extra gel in zijn haar, bekeek zijn geiriteerde ogen, die nu wel erg rood waren en liep tevreden weg.

Hij gleed langs zijn bed - ja gleed, want dat leek bijna zo met zijn veel te lange mantel - en raapte nog snel witte handschoenen van zijn nachtkastje. Terwijl hij de trappen afdaalde trok hij ze aan en sloeg zijn mantelkap over zich heen. Alleen zijn witte kin en een gedeelte van zijn witte nek was nog te zien. Het poeder sloeg over op zijn pikzwarte mantel. Hij probeerde het weg te vegen, maar het was tevergeefs. Ach, het zou toch niemand opvallen.

Achteloos liep hij de Eetzaal in die verschrikkelijk was versierd. Ook de muziek was niet om aan te horen. Een verschrikkelijke del stond op het podium wat rond te wiebelen met haar veel te grote kont. Haar haren leken nog het meeste op een mislukte blonde suikerspin en haar jurkje leek bijna doortzichtig, zo filterdun was hij. De muziek die ze uitkraamde was redelijk, moest hij toch toegeven na een tijdje luisteren. Als je door haar verschijning heenprikte, viel het nog aardig mee. Een andere muziekkeuze en haar stem mocht er best wel wezen. Hij probeerde het eerst nog te ontkennen; zo'n del kon onmogelijk een goede stem hebben, maar na een tijdje was het nog onmogelijk om te zeggen dat ze slecht zong. Je werd gevangen door haar stem die bij elke noot steeds mooier begon te klinken, alsof ze er steeds meer plezier in kreeg om te zingen. Theodor volgde het optreden nu met plezier, ook al vond hij er haar nog steeds niet uitzien. Toen de muziek stopte en de lelijke zangeres van het podium afliep, besefte hij wie het was geweest. Mevrouw Tempest had zojuist in een walgelijk kostuum gezongen. Iets wat hij van deze statige vrouw nooit had verwacht, ook al had hij nog niet zoveel lessen van haar gevolgd en kende hij haar reputatie niet geweldig. Iedereen pakte dus uit met Halloween. Zelfs Tempest leek het leuk te hebben en vierde feest. Het onmogelijke was toch mogelijk. Theodor kreeg er steeds meer zin in. Met een glimlach, goddank had hij zoveel viltstift op zijn lippen gestift dat het afbrokkelen niet te zien was, ging hij tegen de muur aanstaan, wachtend op bekenden misschien. Als hij die al had. Wachtend op iets leuks, of een kans om te praten met anderen, lol te hebben met anderen.

De witgepoederde zwartharige jongen met de veel te grote cape, stond tevreden tegen de muur aan. Met een kleine glimlach die voor scheuren zorgde in zijn poedermasker. Wat hij moest voorstellen? Geen idee, maar hij had in ieder geval zichzelf eens mogen make-uppen. Een lang verwachte droom was uitgekomen.

This post has been edited by Theodor Edinburgh on 13 October 2007, 18:06

[Eva Aemelios]

Gniffel.
Halloween. Of Hallow’s Even zoals het in het oud-Engels volledig werd uitgeschreven. Een heidens feest, wat zelfs de christianisering niet uit de mensen kon drammen. Eigenlijk behoort iedereen dus in de hel.
Giechel.
Nou... naar de hel zou Eva zowieso toch gaan - en met plezier uiteraard - en eigenlijk dacht ze ook niet zoveel na over het leven na de dood. Want wat was het leven nou zonder een beetje mysterie? Maar wat als het hiernamaals - hel of hemel, dat was eender - er exact uitzag als een kasteel met spinnewebben, skeletten, betoverde lopende harnassen, vleermuizen, pompoenen, toverstokken, heksen, vampieren, tovenaars, monsters, weerwolven en ander grut?
Hmm, een hemel in de hel. Sugoi! *
Wat als het hiernamaals baadde in een zee van pompoensoepjes en sapjes en zwarte druipende kaarsen en fakkels en alles wat eng en gruwelijk en griezelig is? Wat als alle demonen en geesten en zielen verkleed gingen als gedrochten? Wat als Eva dood ging in haar zwarte jurk, met haar zwarte leren laarsjes, haar opgestoken haar en de roos die erop prijkte zou verwelken tot in de eeuwigheid?
Subarashii!**
Wat hield ze van Halloween. Het was geweldig, fantastisch, schitterend, ongelooflijk.
Wat het was dat zo’n overweldigend gevoel bij Eva teweeg bracht, wat haar meesleurde, wat haar helemaal gek maakte, wat haar obsessie werd, wist geen mens, geest noch monster. Misschien wist een bepaald verwijfd type het, maar dat verwijfd type was nu bezig met z’n lakens op te vreten, vol zenuwen of hij wel of niet voor het Toverschool Toernooi zou worden gekozen.
Maar goed, Verwijfd Type Nummer 1 was momenteel niet op Maireach en hoewel ze het tegenover hem nooit zou toegeven, luchtte het Eva enorm op. Als William niet aanwezig was, kon ze... oh, dan kon ze! Ze kon dan zijn zoals ze vroeger was.
Grinnik.
Het was Halloween. Nu. Op dit moment. Deze avond. En Eva Aemelios zou eng zijn, ze zou verschrikkelijk zijn, ze zou gruwelijk zijn. Ze zou echter niet veel opvallen in haar redelijk eenvoudige outfit, maar oh! Wat zou ze vreselijk zijn.

Voor het eerst in haar leven daalde Eva op de avond van Halloween met een grijns van de trappen naar de eerste verdieping, waar de eetzaal zich situeerde. De voorbije vier jaren had ze met Halloween koppig geweigerd zichzelf op te tutten en verkleden. Als iemand haar dan had gevraagd waarom ze niet verkleed ging, had ze doodsimpel geantwoord: ‘Ik ben wel verkleed, als heks...’
Maar die tijd was voorbij. De koppigheid was naar de achtergrond verdreven en het depressieve was verdwenen. De opvliegendheid was gedempt met een vleugje extra geduld. De kwaadaardigheid die vroeger vanuit haar oogkassen op de mensen had neergekeken, was verdwenen en had plaats gemaakt voor een lichtelijk arrogante en geamuseerde twinkel. De lange bebloede nagels waren uiteindelijk gereinigd en zwart geverfd (haar punkkantje was daarintegen niet verdwenen, maar eerder toegenomen) en zelfs eentje maakte een verbinding met een andere, door middel van een klein gaatje in beide nagels en een lange ketting die erdoor gerijgd was. Wat een moordwapen! De rest was af en toe versierd met een wit spinneweb, doodskopje of een pompoentje. Vanaf Eva’s slanke handen verdwenen zwarte kanten handschoentjes in zwarte armverwarmers, om haar armen gewikkeld en vastgegespt met leren riempjes. Haar schouders waren bedekt door een bloesje met schattige opgepofte mouwtjes en om haar hals hing een klein zilveren kruisje. Dat laatste was trouwens niet bedoeld om enige vampiers af te schrikken - wat uiteraard alleen maar Dreuzelonzin was - maar om sarcastisch op te merken dat niemand haar zou kunnen bekeren, al betwijfelde het vijftienjarige meisje of de gemiddelde Maireach student deze fijnzinnige humor zelfs maar zou kunnen opmerken.
Wat haar trouwens verder kenmerkte was relatief eenvoudig. Een zwarte jurk werd over het bloesje gedragen, haar benen waren bedekt met zwarte kniekousen en haar leren laarsjes met de zilveren gespen maakte nauwelijks geluid toen ze de trappen verder afliep, voorbij een harnas dat haar met zijn bijl wou doormidden klieven manuoevreerde, een hoek omsloeg, voorbij een donkere zwarte spiegel liep en verder naar beneden daalde.
Haar versgeknipte haar was kort en het was even een aanpassing geweest om aan het korte gevoel gewend te geraken. Tenslotte had deze Zwadderaarster altijd haar haar lang gehouden, maar dat was nu verleden tijd. Alles wat ooit tot het tijdperk Eva en Levi behoorde was nu verdwenen. De Era van Eva en Will kon beginnen.
Een druppel water drupte naar beneden vanaf een reusachtige magische stalactiet die aan het plafond was opgehangen. De druppel kleurde alle kleuren in het licht van een flakkerende fakkel aan de muur en ervaarde even het gevoel van totale gewichtloosheid voor hij op een haar na het meisje ontweek dat onder stalactiet doorliep, op de grond uiteenspatte en een rat deed opschrikken vanuit zijn donkere hoekje. In het licht van de fakkel was ook nog de bloedrode roos in het haar van het meisje te zien geweest, maar dat was iets dat zo mogelijk een seconde later weer verdween in de donkere schaduwen. Enkele doornen ontsprongen langs de zijkant uit het lint waarop het ding bevestigd was, maar schenen het meisje niet te deren of te schrammen wanneer het pekzwarte haar eronder ophupte als ze een traptrede lager ging en de doornen langs haar hoofd schraapten.

Eva’s hand gleed over de leuning van de trap terwijl ze verder afdaalde (wat waren die torens hoog!) maar uiteindelijk sloeg ze allebei haar handen om de bezem die ze al de hele tijd in haar linkerhand had vastgehad en sprong erop. Even suisde ze gevaarlijk dicht langs de muur, voorbij een raam, maar deed toen een bloedstollende duikvlucht tussen de trappen door naar beneden, om in een gang van de eerste verdieping in te zoeven.
Lang was het geleden dat Eva nog op haar bezem had gezeten en een vage glimlach speelde om haar kersrode lippen. Dit gevoel van vrijheid was nog steeds hetzelfde, maar elke keer toch ook weer anders. Verbaasd waren de studenten onder haar niet echt toen ze een vliegende Eva in het oog kregen. Tenslotte waren er nog leerlingen die met hun bezems rondvlogen, in spinrag verstrikt geraakten en door een grote dikke spin werden opgegeten en frontale botsingen met een pompoen aangingen. De deuren van de Eetzaal stonden wagewijd open en Eva dook onder het portaal door, de zaal binnen.
Even bleef ze midden in de lucht stilhangen om de versieringen te bewonderen en zweefde toen zachtjes naar een grote, flikkerende pompoen waar een kolonie krijsende vleermuizen een festijn beleefden aan de muggen die op het licht en de warmte van de kaars in de pompoen afkwamen.
‘Hallo, schatjes. Zo te zien hebben jullie een leuke tijd,’ murmelde Eva tegen de vleermuizen en stak terwijl haar hand uit om er eentje te strelen. De beesten vlogen echter weg toen ze nog maar amper een milimeter had bewogen en even werd ze omgeven door een storm van flapperende, slagende zwarte vleugels, maar het volgende moment was ze weer alleen en draaide ze zich op haar bezem om zodat ze kon zien dat de vleermuizen in een hoopje door de Eetzaal fladderden, op zoek naar een pompoen met meer privacy.
Eva dwaalde uiteindelijk af naar de grond, stapte van haar bezem en plofte neer aan een verder leeg tafeltje, wat waarschijnlijk ook de rest van de avond leeg zou blijven. Want wie zou er nou bij Eva aan tafel willen zitten, ookal was ze in een uitzonderlijk goed humeur? Ze keek rond - jammer genoeg had ze het optreden van Elisabeth gemist - luisterde naar de muziek die speelde en ontdekte hier en daar een verkleede afdelingsgenoot.
En toen ze haar jurk gladstreek voelde ze zich voor de eerste keer in haar leven mooi. Niet van het ijdele dat ze vroeger altijd al had bezeten, maar meer een kinderachtige manier van mooi zijn. Ze voelde zich gruwelijk mooi.
Aanschouw het wonder van ‘A women in love’! Want als de kat van huis is...


Off: * Japans voor geweldig, great! in het Engels
** Japans voor schitterend, prachtig, ontzaggelijk, fantastisch en naar mijn mening een tikje harder, geweldiger dan sugoi XD
En wat een vage post

This post has been edited by Eva Aemelios on 20 October 2007, 18:51

[Dawn Grey]

Het was Halloween. De dag waarop iedereen zich verkleedde als zombies, vampieren, prinsessen, engeltjes en nog veel meer. Persoonlijk vond Dawn Halloween alles behalve leuk, maar aangezien haar moeder het leuk vond om jurken en kostuums te maken, was zij noodgedwongen om mee te doen met het Feest der Doden. Vooral omdat Deirdre de kostuums van mevrouw Grey helemaal geweldig vond (tssk, de slijmbal!) en ze ze dan ook met plezier aantrok (zoals ik al zei: wat een slijmbal). Als Dawn had gedacht dat ze van die kostuums af was, had ze het goed mis; Maireach deed er ook aan. Mevrouw Grey was vast door het dolle heen geweest, toen ze het goede nieuws had gehoord (stel je voor, nog meer kostuums maken!) en zo was het dat Deirdre en Dawn een paar dagen geleden hun kostuum hadden ontvangen.

Deirdre was zo enthousiast geweest dat ze meteen haar kostuum aan had getrokken en Dawn ook had gedwongen om dat te doen. En wat bleek er nou? Mevrouw Grey had wat foutjes begaan, waardoor beide kostuums vééls te groot waren. Hierdoor kwam het dat de twee zusjes er opeens een stuk dikker uitzagen, ondanks dat hun kostuums mooi waren.
Natuurlijk hadden ze de twee kledingstukken meteen teruggestuurd met de boodschap dat ze te groot waren. De tweeling kreeg de twee jurken weer teruggestuurd, nu alleen een stuk kleiner. Bij Deirdre paste hij precies - bij Dawn niet. Het kostuum zat veels te strak bij Dawn, maar er was te weinig tijd om het weer bij te werken. Mevrouw Grey had gezegd dat 'Ik dacht dat je even dun was als Deirdre, want je zat toch op dieet? Heeft het niet gewerkt?! Volgens mijn berekeningen zou je nu even dun moeten zijn als je zus! Ach, maakt niet uit... maar voortaan moet je je wel aan je dieet houden, hè? Ik maak zulke dingen niet voor niets. Maar er is nu te weinig tijd om het nog te veranderen... je kunt beter een kostuum dragen dan helemaal geen kostuum!' en zo... geschiedde het.

Dawn stond nu voor de spiegel zichzelf te bekijken. In haar blonde haren had ze een zwarte roos gestoken die extra opviel omdat haar haren zo licht waren. Ook had ze een onzichtbare haarband in, waaraan kattenoren vast waren gemaakt. Waarom haar moeder dat had gedaan, was Dawn een raadsel - waarschijnlijk om extra op te vallen, ofzoiets. Haar jurk was pikzwart en van kant gemaakt - als hij misschien wat losser was geweest, was hij perfect geweest. De onderkant van haar jurk was 'gekruld'... eigenlijk kon Dawn er geen woorden voor vinden, maar het zag er in ieder geval mooi uit. Op de pikzwarte jurk waren er bloedrode linten genaaid die netjes gestrikt waren. Het zou erg mooi zijn geweest als het niet een soort van wurgslang was geweest.
Dawn had lange handschoenen van kant aan die precies dezelfde kleur hadden als haar jurk en ze had vleugeltjes om van - alweer - dezelfde kleur en stof. De vleugels waren vastgemaakt aan haar rug, maar je zou geen draadje zien lopen, omdat het allemaal magisch en onzichtbaar vastzat. Ze had kousen aan die (alweer) (hé, het moest toch mooi bij elkaar passen?) zwart waren en die net onder haar knieën stopte. Je zou hem strakker om haar been kunnen trekken door een rood draadje dat erdoor heen liep. En tenslotte had ze ook zwarte, glanzende schoenen aan met een rood strikje erop.
Het zou er allemaal prima uit hebben gezien als je van rode strikken en veel zwart hield als haar jurk maar niet zo strak had gezeten.

Het meisje liep naar de Eetzaal waar het feest gehouden zou worden - urgh, ademen werd als iets veels te makkelijks beschouwd - en was er net op tijd. Ze ging aan een tafel zitten - aah, als ze maar niet uit haar jurk scheurde - en even later begon het bandje te zingen. Het was iets met.. BroomStick Dollzz... De muziek was niet echt Dawns smaak, maar het was niet slecht. Alleen... wie zong er? De zangeres kwam haar vaag bekend voor en... eh... was dat niet... OMIJNGOD! DAT WAS... TEMPEST-HAYDON! Als de Ravenklauwster nu niet hartstikke haar best had gedaan om adem te halen, waren er misschien een paar dingen gebeurd. Ze had het kunnen uitgillen van verbazing of haar oogballen konden haar oogkassen uit zijn gerold. Gelukkig gebeurde geen van beiden, want het was niet bepaald elegant geweest.

Toen was het bandje klaar met spelen en... hé, waar was Deirdre?

[Mist Avonmora]

Het was al laat in de avond toen de boot aankwam. Mist was verrast toen ze hoorde dat de boot speciaal voor haar zijn overtocht zou maken, maar ergens was het ook wel logisch. Het eiland was redelijk goed beveiligd tegen magische transportmiddelen, zeker na de verwoesting van haar vroegere ware thuis, Zweinstein. Maar ze moest niet in het verleden blijven hangen, er gebeurde al zo veel, zoveel dat ze het bijna niet meer bij kon houden.
Mist moest grinniken, voorzover het mogelijk was. Werd ze nu opeens alsnog sentimenteel? Ze had de treurige, woedende gevoelens lang onderdrukt, want als ze haar reputatie als enorme feeks en manipulatief kreng wilde behouden, kon ze zich geen zwakheden veroorloven. Dit betekende niet dat het verlies van Zweinstein en daarvoor nog, het verlies van Samwise, haar geen pijn hadden gedaan. Maar het verleden was voorbij, de toekomst een vraag. Slechts het heden, het constant afbrokkelende en opnieuw ontstane moment van nu, dat was een feit. En op dit moment keerde ze terug naar haar tweede ware thuis, Maireach.

Bijna twee maanden had Mist doorgebracht in de kritische gevallen afdeling van het St. Holisto. Ze kon zich er weinig van herinneren, ze was het grootste deel van de tijd gedrogeerd geweest door allerlei drankjes en zalfjes, opdat ze zich niet zou bewegen. Als ze ook maar haar arm een vijftal centimeters had verplaatst de eerste maand, was haar overlevingskans met 30% gedaald. En daar die kans al niet zo groot was, hadden de Helers besloten dat het beter was dat Mist niet bij bewustzijn was.
De tweede maand mocht ze langzaam maar zeker steeds wat langer bij bewustzijn blijven. Het was begonnen met een uurtje, zodat ze al brabbelend wat meer informatie over haar toestand kon krijgen. Alhoewel, brabbelend? Haar tong was toen nog steeds te groot voor haar mond geweest, maar de Helers hadden wel begrepen dat Mist meer wilde weten over de ziekte, over de bijverschijnselen en de na-effecten. Dus hadden ze dag na dag, stukje bij beetje, verteld over wat Mist kon verwachten. Over hoe ze haar zouden behandelen de komende maand, over wat ze nog dagelijks zou moeten drinken na haar terugkeer in de bewoonde wereld, over welke lichamelijke effecten er nog zouden plaatsvinden, over hoe ze die moest behandelen en over hoe lang ze uberhaupt zouden blijven.
En Mist had geluisterd.

Het had twee maanden geduurd. Twee maanden vol pijn en lijden, vol bittere tranen die onderdrukt werden, maar waarvan sommigen zich toch een weg wisten te banen naar haar wangen toe. Maar het was voorbij. Redelijk voorbij.

Een koets reed over een lange slingerweg, op weg naar een duister kasteel. Gewoonlijk waren er ramen vol met lichtjes te zien, maar vandaag waren vele van deze gewoonlijk vrolijk brandende lichtjes gedoofd. Het was alsof ze zich allemaal op één plek hadden verzameld, want vele ramen, vlak naast elkaar geplaatst, schenen met een bijna verblindende helderheid. De eerste keer dat Mist dit schooljaar naar Maireach kwam, was er een Openingsfeest geweest. De tweede keer werd er ook een feest gevierd. Het dodenfeest.
De koets stopte. Een schaduw stapte uit, met een koffer in de rechterhand, een staf in de linker. De schaduw droeg zwarte gewaden en een zwarte mantel. Haar voeten waren in zwarte, leren laarzen gestoken met zilveren gespen. De korte zwarte haren werden door de huilende wind door elkaar gewaaid. Al met al leek de schaduw kleurloos te zijn...

Voetstappen klonken hol door de gangen. De schaduw verplaatste zich ook als een schaduw, amper hoorbaar, maar in deze bijna onnatuurlijke stilte was een weerkaatsing van geluid toch net te onderscheiden, alsof de stilte deze verbreking maar net kon tolereren.
Het geluid stopte, de schaduw stond stil. Een kap werd naar achter geslagen. Zwarte plukken haar omlijstten een gezicht, zo bleek als een gezicht dat tijdenlang geen daglicht had gezien. Kersenkleurige lippen werden door een veel te lange tong natgelikt. Zwarte wimpers omringden ogen... Bloedrode ogen.

“Nog ruim anderhalve maand zul je last hebben van lichamelijke ongemakken. Je hebt je spiegelbeeld al gezien en weet van nature hoe het met je tong staat, maar er is nog iets, iets waar je nu nog geen last van hebt, maar wat een probleem zal worden zodra je terug naar school gaat...”
Mist had niets gezegd, dat kon ze niet eens. Ze had het aangehoord en geknikt. Iedereen die dit probleem zou helpen ontstaan zou ze vervloeken, nog voor ze zou bezwijken. Verder was er niets belangrijk.

Nu werden er tanden zichtbaar. Mist grijnste terwijl ze de deuren opengooide en haar ogen een robijnen gloed afstraalde door de glans van het naar haar toestromende kaarslicht.
Maireachs probleemkind was terug.
En met meer plannetjes dan ooit.

[Minor September]

Het was feestelijk licht in het grote Slot. Het was griezelig licht in de eetzaal. Het was half licht in de gangen, en buiten, buiten was het niet licht; Het was donker, een flinke bries waaide door de bomen en het water van de rivier klotste vervaarlijk tegen de kliffen naast het kasteel. Enkel vanuit de vele ramen in het slot scheen wat licht de schemerige lucht tegemoet. Of wacht, alleen van daaruit? Nee.
Tussen de bomen, aan de bosrand van het bos bleek ook licht te branden. Het licht was afkomstig van een enorme pompoen, enkele decimeters boven de lucht zwevend, waarin een gezichtje gekerfd was en een potje vuur in rondbonkte. Naast die pompoen zat Minor, op een boomstam, met een ietwat saai halloween kostuum;
Hij droeg een enorme zwarte punthoed, zeker twee keer zolang als zijn school-tenue-hoed, met daarbij een grote zwarte strik op een donker-rode pullover. Over die pullover en Minor's zwarte broek hing een pikzwarte mantel met donkerrode sterretjes die langzaam als slome vuurvliegjes ronddwarrelden over de zwarte stof. Minor mompelde tegenzich zelf.

"Een zeven! Waarom! Die hele middag heb ik aan die drank besteed! Waarom... Hé, terugkomen jij," en hij mikte met zijn staf op de pompoen die tijdens zijn bedenkingen langzaam richting het kasteel gezweven was. De pompoen hing opnieuw op zijn plek, en 2 minuten later weer, 2 minuten later weer, Minor kon het niet deren. Hij had weer eens diepe negatieve bedenkingen, zo noemde hij hetzelf graag. Hij zei niet graag dat hij depressief was, o neeee, paste niet bij hem, oeh, als hij dat eens zou denken. Hij was liever... "Grrr..." En opnieuw haalde hij de pompoen terug naar zijn richting. Dat was het moment dat Minor in het licht van de ramen van het slot de contouren van een bewegend iets zag. Het iets werd groter en groter en kwam recht op Minor af. Binnen 10 seconden had het iets Minor bereikt en kwam met een zachte bonk neer op het gras. Het iets bleek een uil te zijn met aan haar poten een pakje. Het pakje, ter grote van een gemiddeld mensenhoofd, was omwikkeld met wit pakpapier, versierd met een vijftal blauwe en rode lintjes en dichtgeplakt met doorzichtige tape, wat Minor ookwel kende als plakband. Dit deed hem vermoeden dan het pakje uit de dreuzelwereld komen moest, wat hem toch echt nieuwschierig maakte. “Terug jij!” Deze keer ging Minor bovenop de pompoen zitten.

Minor zat op de pompoen en opende het pakje. Vanonder het pakpapier kwam een kartonnen doos tevoorschijn die eveneens dicht getaped was met plakband. Ook deze doos werd geopend en Minor begon te glunderen, niet om zijn intussen verwarmde achterkant, maar om de inhoud van het. Minor graaide diep in de doos die blijkbaar groter was dan hij oogde van buiten en haalde eruit wat erin zat. Minor keek recht in de ogen van niemand minder dan zijn cavia Major. Het enorme beest, dat net iets meer dan de grootte van een voetbal bedroeg, glunderde van plezier, op die manier zoals cavia’s net iets groter dan een voetbal glunderen. “Major, beste vriend, wat heb ik je gemist!” Nu werd het moeilijker Major vast te houden en stopte hem weer terug in de doos. Hij stond op, veegde wat pompoenschilvers van zijn broek en snelde richting het kasteel.

Vanuit het kasteel zelf moest het er wel leuk uitgezien hebben; Over het terrein rende een figuur met een enorme hoge hoed en lange wapperende mantel die achtervolgd werd door een vliegende pompoen. Minor rende de brug over, de gang door, rechtsaf, linksaf, de hal door, de trap op en vervolgens de eetzaal in waar al bijna de hele school aanwezig was. Hij liep tussen de tafels door en vond een leeg plekje nabij de afdelingsgenoot die hij kende als Rose Valley. Hij ging zitten, zette de door voor zich op tafel en keek nog eens naar binnen. Major had het blijkbaar naar zijn zin want was gaan slapen tijdens de wilde rit naar hier. Nu snurkte hij tevreden. Minor pakte een schaal met pompoentaartjes en begon met eten.



OOC: Toestemming van Eefj voor Godmode in de 4laatste regel

This post has been edited by Minor September on 28 October 2007, 17:38

[Ursula Herron]

Ursula keek niet. Naar wat keek ze niet? Eigenlijk wist ze het zelf niet, gezien ze het niet zag. Ze hoorde de mensen wel, maar ze zag hen niet. Het was donker. Koud. Met een trage beweging keek ze naar haar handen. Ze waren wit, nog witter dan normaal. Ursula at nu al drie dagen niet. Ze had honger, maar eigenlijk wilde ze gewoon niet meer eten. Eten was menselijk en zij was toch geen mens? Was ze niet iets veel beters dan een domme, nutteloze mens? Vroeger wel. Vroeger leek alles zo gemakkelijk. Nu leek alles gewoon zo ver weg, zo onbereikbaar. Duisternis leek alles wat er was, gezien het geluid van stemmen nu ook verstomde. Ursula bleef naar haar handen staren. Wie was ze ook alweer? Ursula Verla Herron, toekomstig heerser van de wereld? Nee. Dat was ze niet en ze was het ook nooit geweest. Al die domme plannetjes, al de nutteloze hoop en waanzin, ze kwamen toch nooit uit. Zij was gewoon de domme, nutteloze mensen. Ze was inderdaad anders dan de rest, maar dat wilde niet zeggen beter. Ze ging nooit beter worden.

Ursula keek op. Zwart, niets dan zwart. Ze wist niet echt of ze nu stond of zat, maar eigenlijk kon het haar ook niet veel schelen. Was dit nu normaal leven? Helemaal alleen zijn, dag in dag uit. Ademen, denken en bewegen, maar niet leven. Hoe had Katie Stephan het genoemd? Dood? Ja, dat was het. Ursula was eigenlijk dood, maar ze wist niet of ze verlangde naar het leven. Het was allemaal zo anders, zo afschrikwekkend. Het gesprek met Katie was niet echt goed geëindigd. Ursula was kapot geweest. Met één simpel gesprekje was heel haar defensie kapot gemaakt. Eén zin.
Er verscheen wat in de verte. Ursula staarde naar het ding, dat steeds dichter kwam. Het was een spiegel. Er stond een meisje in, maar het was niet Ursula. Haar haren waren bloedrood en ze was helemaal in het zwart gekleed. Op haar hoofd stond een soort hoed die de hofdames vroeger in de middeleeuwen droegen. Het meisje kwam Ursula toch bekent voor. Ze keek even opzij, maar het meisje volgde niet. Het stond daar alleen maar, met een ietwat droevige uitdrukking. Starend. Ursula kende die blik. Zij was dat meisje wel, alleen leek ze daar meer op een paspop en waren haar haren gekleurd. Ursula keek even naar haar eigen haren en schrok. Ze waren ook rood. Toen ze weer naar de spiegel keek was het meisje echter weg. Behoedzaam stapte Ursula wat dichterbij en keek in de lijst naar beneden. Iets duwde haar en ze viel. Het meisje gilde niet, iets leek haar te kalmeren. Alsof ze al wist waar ze op weg naar was.

De duisternis vervaagde en er werden vormen zichtbaar. Ze was in een fel versierde eetzaal, met allemaal verklede mensen om zich heen. De versieringen gaven weg dat het Halloween was, maar daar lette Ursula even niet op. Ze zag het paspopmeisje weer, ze stond met haar rug gekeerd naar haar aan het eten. Even twijfelde de Zwadderaarster. Ze wist niet of ze het gezicht van het meisje dat zo hard op haar leek maar haar toch niet was. Dit was waarschijnlijk een droom en in een droom is het meestal niet goed iemands gezicht fatsoenlijk proberen te bekijken als het afgewend was, gezien de dromen dan altijd in een nachtmerrie veranderden. Maar wat moest ze anders doen? Hier blijven staan kon ze ook niet eeuwig doen. Ursula stapte verder en bleef vlak achter Ursula 2 staan. Ze tikte op haar schouder, maar Ursula 2 reageerde niet. Misschien kon ze maar beter haar naam zeggen, maar welke naam was het? Ze kon haar toch moeilijk Ursula 2 noemen?
'Ursula?' Ze zei het zacht en eigenlijk ook wat bang voor wat er komen zou, maar tegen alle logica in leek de andere het te horen boven het luide geroezemoes van de andere mensen. Traag draaide het meisje zich om en Ursula had er eigenlijk al spijt van. Waarschijnlijk zou ze zo'n afschuwelijk gezicht hebben, zoals in de cliché nachtmerries.
Twee vijfde van het gezicht was zichtbaar en wat er zichtbaar werd leek niet op een afschuwelijk monster, maar op iets veel raarders. Een glimlach. Ursula glimlachte. Niet de hatelijke grimas of het veel te zichtbare nepglimlachje, maar een echte glimlach, vol vrolijkheid en geluk.
Ursula zette een stap achteruit. Haar kopie was nu helemaal zichtbaar en haar bewegingen gingen weer een stuk sneller. Ze praatte. Niet het inwendig bedoelde gemompel of de bitsige beledigingen, maar duidelijke en normaal uitgesproken woorden. De betekenis van de woorden leek echter heel wat minder duidelijk.
'Eenzaten sterven alleen, onbelangrijk en vergeten, terwijl iedereen over de goede mensen zal weten.'
Het beeld vervaagde en werd weer vast. Ursula werd wakker. Ze stond weer in de eetzaal en hij was weer in Halloween-stijl, maar hij leek anders. De kleuren veel duidelijker, de stemmen veel scheller en haar kopie was natuurlijk weg. Ursula zat aan tafel, haar blik gleed naar haar gouden(?) blinkende bord. Het was leeg. Er keek een ietwat vervormt meisje terug. Haar haren waren rood en ze had een soort hoed die de hofdames vroeger in de middeleeuwen droegen. Haar ogen waren hazelnootbruin en aan haar uitdrukking had iets speciaals. Hoe had Katie Stephan het ook alweer genoemd...?

[Brendon Devan]

Met een flauwe glimlach op zijn gezicht liep Brendon de trap, die naar de grote deuren van de zaal leidde, af. Bepaald vrolijk was hij vandaag niet, ook al moest hij toegeven dat hij Halloween normaal gesproken een geweldig feest vond. Nu was het echter anders, want Satu was er niet. Sinds de avond van het openingsfeest hadden ze iets en het beviel hem maar niks dat hij haar zo lang moest missen. Woedend was hij geweest, toen hij hoorde dat hij niet mee kon gaan naar het Toverschool Toernooi, dat op een andere magische school werd gegeven. In zijn hart vervloekte hij de dag waarop Satu zich had opgegeven. In eerste instantie had ze het hem niet eens willen vertellen, maar hij was er via Lyam achtergekomen. Echt boos was hij niet op haar geweest, dat zou hij nooit kunnen zijn, maar hij had het niet leuk gevonden. Satu zelf vond het ook niet leuk dat ze hem ongeveer een maand moest missen, maar dit was iets belangrijks voor haar en daarom steunde Brendon zijn vriendin, ook al was hij er zelf fel op tegen dat ze zich had opgegeven.

Waarom in godsnaam? Ze kon zich verwonderen; ze kon ruzie krijgen met de mensen die mee waren; ze moest hem missen (al twijfelde hij er nog steeds aan of Satu dat wel zo erg vond); misschien kon ze wel gedood worden door alle gevaarlijke opdrachten die ze moesten doen, door alle gevaren die ze zou moeten trotseren. Gelukkig bestonden er ook nog dingen als uilen, waardoor ze met elkaar in contact konden blijven staan en Brendon had nooit gedacht dat hij zijn uil er nog zo vaak op uit zou sturen. In ieder geval kon hij nu met een gerust hart naar het Halloweenfeest gaan, omdat hij wist dat het goed ging met zijn vriendin. Ze was door en mocht naar de volgende ronde. Hij was trots op haar en had een soort party uitgedacht, die hij zou geven op de dag dat ze terug zou komen. Een soort welkoms-surpriseparty. Maar zo ver was het nog lang niet, want het was nu de bedoeling dat hij een fake glimlach op zijn gezicht zou plakken en vrolijk op het feest zou verschijnen.

Hij hoopte maar dat Lyam en Skye er ook waren, anders zou hij hélemaal alleen zijn geweest. Hij had zelfs eerst nog overwogen niet te gaan, maar hij wist dat hij dat niet kon maken, aangezien hij het openingsfeest aan het begin van het jaar ook al niet bijgewoond had, omdat hij toen te depressief was. Dat kwam door Satu overigens. Hij had haar in de vakantie bekend dat hij verliefd op haar was, dat hij van haar hield, maar ze had nog niet laten blijken dat dat wederzijds was en daar was hij gefrustreerd door.

In ieder geval stond hij nu voor een grote spiegel in de hal, nadat hij (zonder te vallen) van de trap af was gelopen, en bekeek zichzelf. Hij zag er goed uit, moest hij concluderen, toen hij zichzelf kritisch in het weerspiegelende glas bekeek. Hij had een spijkerbroek, een wit shirt en een zwart jasje aan. Zijn gezicht was wit geschminkt en hij had een paar rode strepen op zijn wangen gezet. Zoals altijd had hij eyeliner onder zijn ogen, maar voor deze ene keer had hij wel zijn lippiercing uit zijn lip gehaald, omdat deze plaats moest maken voor een nepgebit. Ja mensen, Brendon Devan was veranderd in een heuze vampier, die er redelijk bloederig uitzag. Door zijn felblauwe ogen, zag hij er mooi uit, zoals het een echte vampier betaamd. Alleen het feit dat hij koud als steen moest zijn, was hem niet gelukt, wat natuurlijk best logisch was.

De jongen draaide zich om en liep naar de deuren, die al op een kier stonden. Vlug ging hij naar binnen en kwam tot de conclusie dat hij nog steeds één van de eersten was. Hij zag dat het schoolhoofd, Elisabeth Tempest, al op het podium geklommen was. Doordat ze op een verhoging stond en ze een redelijk kort jurkje aanhad, zag hij het witte kant van haar ondergoed en dat maakte dat hij rood werd en snel de andere kant in keek. Maar toen ze begon te zingen, richtte hij zijn aandacht op haar gezicht en knikte goedkeurend. Ze zong mooi. Niet zo mooi als Satu natuurlijk, want haar stem klonk als die van een engel, maar ze zong in ieder geval beter dan hij gedacht had. Nouja, voor zover dat kon dan. Want hij had immers nooit kunnen denken dat zijn meestal chagrijnige schoolhoofd uit nog op een podium zou staan en los zou gaan op een nummer. Hij grinnikte, toen het schoolhoofd weer van het podium afdaalde en de band begon met spelen. Vlug liep hij naar haar toe, nog steeds met een lichte grijns op zijn gezicht.

"Mijn complimenten. Nooit gedacht dat ik u ooit nog zou horen zingen", zei hij lachend. "Maar het klonk goed", voegde hij er snel aan toe en voordat ze kon antwoorden draaide hij zich om en liep weg. Wat bezielde hem ineens om tegen het schoolhoofd te gaan praten? Normaal praatte hij tegen niemand. Ach, het waren vast zijn hormonen, die op hol waren geslagen, nadat hij haar kanten ondergoed had gezien. Bij de gedachte daaraan werd hij nog roder en vlug keek hij de zaal rond. Nog steeds waren er niet zoveel mensen; zeker geen leerlingen die hij kende. Tenminste niet van naam. Van gezicht kende hij zo'n beetje iedereen, op de eerstejaars na dan misschien. Maar het zag ernaar uit dat hij deze avond alleen zou moeten doorbrengen, zijn gemis van Satu delend met de pompoensap, die op alle afdelingstafels aanwezig was. Vlug liep hij naar de tafel van Ravenklauw en ging zitten.

OFF: Dit stukje is echt crap, maar ik heb Brendon al zólang niet meer ge'rpt, dat ik er weer even in moet komen. En het is laat, dus let niet op de spelfouten. :')

This post has been edited by Brendon Devan on 31 October 2007, 21:58

[Lyam Nadmìr]

Lyam keek wat bevangen rond. Hij kon zich niet voorstellen dat Satu er niet zou zijn deze avond, deze avond waarop één van haar favoriete feesten zou worden gegeven. Het was vreemd, anders, nieuw, maar hij respecteerde haar keuz een was zelfs uitermate trots op zijn beste vriendin. Ze had zich zowaar voor de finale van het Toverschool Toernooi weten te plaatsen, en was iets dat je niet elke dag gebeurde. Het was vooral fijn voor haar; Satu had weinig zelfvertrouwen en nu kon ze eindelijk eens zien dat ook zíj ergens goed in was, tot meer in staat was dan zij van zichzelf dacht. De glimlach die hij had gekregen toen hij haar brief las, was de hele avond niet van zijn gezicht verdwenen. De brief was niet haastig neergepend, maar ze had haar hele gedachtegang beschreven, zij het een beetje bevangen door emoties. Dit had hem de indruk gegeven dat hij de eerste was geweest aan wie ze had geschreven, en niet haar vriend Brendon, hetgeen hij kon begrijpen; Brendon was er - ook heel begrijpelijk - waarschijnlijk niet blij mee dat hij zijn vriendin moest missen, en, erger, dat zij haar leven waagde voor iets van eer en roem. Lyam wist beter; Satu deed dit om het avontuur en om zelfvertrouwen te krijgen. Hij voelde zich gesterkt door haar succes, tenslotte had hij bijna alles dat hij maar niet onder de knie kon krijgen geleerd van háár. Eindeloos lang had zij met hem geoefend op de moeilijkste spreuken die hij maar niet succesvol kon voortbrengen. En het lukte, uiteindelijk lukte het. Ze was een bijzonder persoon, en blijkbaar had de Vuurbeker - die ze uitvoerig had beschreven in haar brief - haar gezien met dezelfde ogen waarmee hij haar zag, iemand waarvan je nooit een ander zou kunnen vindendie zelfs maar in de verste verte op haar lijkt.

En die avond was het dus Halloween. Lyam vroeg zich af hoe iedereen verkleed zou zijn. Zelf zag hij er weer op zijn best uit, hij was uit zijn emotionele dal van vorig jaar geklommen, was Aurora Yale al bijna vergeten en droeg die avond een soort van elvenpak. Het was beter uitgepakt dan hij had gedacht. Hij wist dat Brendon als vampier ging, dat had hij gehoord, dus had hij dat idee niet af willen pakken en was als elf gegaan. Hij had er al bijna de lengte voor en hij hoopte maar dat hij foto's zou kunnen maken, om aan Satu te laten zien. Hij wist dat ze hier graag bij zou zijn geweest. Hoe zou het haar vergaan, op die vreemde, onbekende school? Zelf kon hij er niet lang mee over nadenken, want hij was bijna bij de zaal aangekomen waar het feest werd gehouden. Hij hoopte dat Skye er was. Hij had haar al een tijdje niet gezien en miste haar toch best wel.

Zo. Hij was er. Meteen toen hij de zaal binnenkwam was hij onder de indruk van de moeite die sommige mensen hadden gedaan om hun kostuum het mooiste te laten zijn. Lyam vond sommige dingen erg mooi, andere dingen waren nét iets te weinig en andere weer nét iets teveel. Erg overdreven dingen waren niet zo zijn smaak, en dat waren ze ook nooit geweest. Hij was meteen blij dat er geen afdelingstafels meer waren; bij Griffoendor had hij nooit zoveel aansluiting gevonden en zo kon hij mooi bij Brendon en Skye gaan zitten, die in een andere afdeling zaten dan hij. Brendon was namelijk een slimme Ravenklauwer en Skye een trouwe Huffelpuf. Beide afdelingen waar hij geen problemen mee had. Veel Zwadderaars kende hij niet, maar Satu was ook een Ravenklauwer en hij kende niemand met een groter hart dan zij.

Brendon zag hij al snel; hij stond ergens in de zaal. Lyam ging achter hem staan en ook hij hoorde het schoolhoofd zingen. Het was mooi, maar Lyam snapte niet helemaal waarom ze ineens ging zingen. Bovendien vond hij Satu's stem veel onschuldiger, zuiverder en daarom veel overtuigender. Hij besefte hoe zeer hij haar miste. Toen pas zag hij dat Brendon behoorlijk met Elisabeth aan het flirten was, die er zoals gewoonlijk weer eens bij liep als een Paris Hilton die Britney Spears nadoet (lees: ondergoed véél te zichtbaar!). Het was niet zijn smaak, hij vond het amusant om te zien, maar op zo iemand zou hij niet verliefd kunnen worden. Lyam ergerde zich echter wel aan Brendon en besloot de jongen erop aan te spreken - hoe durfde hij met een andere vrouw te gaan staan flirten, terwijl Satu daar ergens op een andere school zijn steun wel kon gebruiken?! Zij waagde haar leven en was amper één week weg, en hij begon al weer aan een ander te denken? Lyam hield van meisjes, maar hij ging nooit vreemd of iets in die richting. Hij liep achter de jongen aan en ging aan hetzelfde tafeltje zitten.

"Zeg Brendon, ik vind het niet zo gepast dat jij met het schoolhoofd gaat staan flirten, die in een kanten onderbroek rondhuppelt in een jurkje dat eigenlijk toch wel precies past in deze sferen - je moest immers 'eng' verkleed gaan, niet? Je hebt Satu, en ik heb haar beloofd dat jij haar goed zou behandelen, omdat ik dacht dat je dat zou doen. Maak die belofte waar en doe Satu alsjeblieft geen pijn - daar je daarmee niet alleen haar, maar ook mijn hart zou breken."


OOC: Om maar even voor Satu te spreken xD En ook ik heb Lyam al heel lang niet meer gespeeld dus dit was even onwennig.

[Rose Valley]

Rose liep heel langzaam, tikkend met haar stok, door de mensenmassa heen. Of zeg maar beter Monstermassa. Iedereen leek een beetje getraumatiseerd door de metamorfose van hun schoolhoofd. Sommigen keken nog met open mond naar het podium, alsof ze niet konden geloven wat ze zojuist gezien hadden. Sommigen waren verrukt, en nog meer fan van hun favoriete lerares. Anderen waren diep geschokt dat die enge vrouw nog lager kon zakken. Ja, ja. Het was maar wat je een reputatie noemde! Gelukkig waren anderen al over de schok heen, en druk bezig met andere zaken. Zo ook… Trilian?
“Trilian m’n kind. Spookt er iets rond in je hoofd?” En dat niet alleen spreekwoordelijk! Het was tenslotte Halloween. En Trilian zag er niet bepaald uit zoals normaal. Waarom? Juist! Er zat een spook in haar hoofd!
Er zit dus ook een spook in jouw hoofd, Rose.
Nee. Rose had al een geweten in haar hoofd, dat zo groot en irritant was, dat er geen plaats meer was voor spoken. Ja, ja. Zo zat dat. Maar zo te zien hield Trilian niet van spoken. Ze keek namelijk heel nors. Kritisch tikte Rose tegen de grond, liet haar hoed iets schever zakken, legde een vinger tegen haar kin, en keek haar vriendin nadenkend aan.
“Hm, ja, ik zie het al. Laten we er maar beter bij gaan zitten.” Merkte ze heel slim op, terwijl ze om zich heen keek. Ze pakte Trilian bij haar pols vast, sleepte haar mee naar een tafeltje, en duwde haar op een stoel neer. Of ze dat nu wilde of niet, ha! Rose ging er zelf ook bij zitten –heel voorzichtig natuurlijk, en schudde een glas pompoensap in, zoals een persoon met haar uiterlijk dat betaamde. Niks spook. Spoken waren allergisch voor pompoensap! Maar goed dat het drinken niet in je hoofd kwam, dus. Anders zou de hele zaal vreselijke hoofdpijn krijgen. Zou dat stemmetje in haar hoofd eigenlijk wel van pompoensap houden?
Nee.
Ah. Wat jammer nou. Maar goed, eigenlijk wist ze dat al lang, want hoe vaak had dat stemmetje in haar hoofd haar niet bevolen om thee te drinken? Vaak genoeg… te vaak… welke zou het eens zijn? Oh, het was antwoord c: Trilian.
“En schat, was is er nou allemaal aan de hand?” Vroeg ze, terwijl ze elegant met haar stok tegen haar hoed tikte, en hem toen tegen de tafel zette. Haar ogen werden spontaan verduisterd. Perfectie! Ach, op hoeveel manier paste dat perfecte woord wel niet bij haar. Nu ze Trilian had losgelaten had ze geen idee wat haar vriendin zou doen. Spontaan opstaan van de stoel waar ze zo gewelddadig rustig in was geduwd en vluchten? Of zouden ze hier samen de hele avond doorbrengen, pompoensap leutend?

Rose zou pas een antwoord krijgen als ze haar aandacht weer op Trilian richtte. En dat kon nog wel eens heel lang gaan duren. Want nu was het geval, dat deze tafel niet meer bezet werd door twee mensen, maar door drie. Nummer drie. Een mannetje dat nog kleiner was dan Rose. Hoe schattig! Een mannetje met een doos. En in die doos zat een soort misvormde egel –maar uit langdurig onderzoek wist Rose natuurlijk alles over de iets te grote cavia, genaamd Major. Rose zat met het vage idee dat het arme beest nog net niet blind was geworden door de bewegende stipjes op de mantel, alleen omdat hij in die doos zat. Onwillekeurig moest Rose ook grinniken. Die hoed was bijna net zo groot als Minor zelf. Minor! Oh Minor. De naam van dit zeer interessante mannetje. Wat had hij zich toch weer koddig verkleed. Samen moesten ze koning en koningin van het bal worden. Nu ja, zoiets dan.
Minor zat daar gewoon, te zitten, zonder haar een blik waardig te gunnen. Was dat zijn nieuwste manier van communiceren? Negeren in plaats van stalken? Want ze was dat gestaar nog lang niet vergeten hoor, oh nee. Maar.. maar eigenlijk… was Minor nu wel heel gemeen. Stalken was veel beter dan negeren. Hij zei haar niet eens gedag. Zelfs pompoentaartjes in zijn mond stoppen leek hij een betere bezigheid te vinden. Diep gekwetst porde Rose hem in zijn arm, wachtend tot hij op zou kijken. Als Trilian op dit moment klaar stond met een mes om haar dood te steken, zou Rose geen idee hebben. Enkel haar andere hand, zou die hand ogen hebben. Maar dat had de hand niet. De hand had alleen vingers, die zich om een pompoentaartje sloten. Die hand en die vingers zorgden ervoor dat het taartje naar haar mond werd gebracht, en in samenwerking met haar tanden een muizenhapje verloor. Nu was het werk verdeeld. De tanden verorberden het taartje. De vingers hielden de rest vast. En nu ging door middel van de tong-
Ho. Wat is dit? Een biologieles?
Rose schudde verdwaasd haar hoofd, nog niet eens in staat om te zien of er werkelijk nog iemand aandacht aan haar schonk. Misschien wel. Misschien niet. Maar waarom niet? Oeh! Haar kostuum was veel te goed.

[Minor September]

OOC: Voor meer duidelijkheid: --> zie deze post <--

Nee, Minor lette wel degelijk op, o jazeker, hij maakte wel defelijk contact. Vanuit zijn ooghoeken spood hij, heel geniepig… Wacht, hij spood, spad? Spud dan? Of spiedde hij gewoon? Naah, het was niet spiedde, hij spiede ook niet, want als hij spiede, zou hij minder spieden dan wanneer hij spiedde… Hrr, ik spied, ik spood, ik heb gespeden. Zo simpel lag het toch? Of was het toch… Ik eet, at, heb gegeten… Het was toch geen spad? Spid, sped spad… Nee, dat schrijf je met een T! Waarom kan ik nou niet spieden in de verleden tijd!
Minor spiedde niet in de verleden tijd. Hij leefde in het heden, zou spieden in het heden, en hopelijk ook in de toekomst. In de toekomst – dacht Minor eindelijk na deze serie hersenspinsels, in nog geen halve seconde ontstaan onder de enorme hoed – zou Minor blijven spieden. HA! Hij zou blijven spieden, o jazeker. En zelfs dan nog naar niemand minder dan Rose… Nee, hij had haar door. Om de vijf seconden dat hij keek (of hij nou spood, spad of spiedde kon hem een pompoentaartje wezen…) zag hij het. Hij zag de inwendige communicatie satelliet die spiedjes richting hem stuurde. Rose bespad hem, Minor bespiedde haar, samen bespoden zij elkaar, heel rustig. Zolang zij voor zichzelf bleef spieden, en Minor voor hem, was er nog niks aan de hand NOG… niks aan de hand. Op de achtegrond klonken de klanken van professor Tempest, waarop de sterretjes op Minors gewaad vrolijk meedansten. Há! Minor spad twee seconden héél diep, en Rose bleek hetzelfde te doen. Of wacht, dit keer spood ze. Ze spood een inmense hoeveelheid spiedjes, twee seconden lang, richting Minor. Minor nam snel een hap van zijn – Hij spud één seconde – pompoentaartje, waarin het gat van zijn vorige hap onbeweeglijk stond te gapen. Hij spad opnieuw, en hij spood terug, zij ook.
Na een pauze van nog geen 3 seconden probeerde Minor opnieuw te spieden. Alweer spood hij terug! Maar dat kon niet! Er was geen hij aanwezig die terug kon spieden! Onmogelijk! Maar toen, toen gebeurde er iets wat de wind deed omslaan. Terwijl de Broomstick Dollzz de pan uit swingenden spood hij, de andere hij spood naar hem! Minor verwachte dat de andere hij terug zou spieden, maar nee; Minor was degene die nu terug spood. Het hoorde omgekeerd te zijn… Minor wist niet wat hem overkwam! In al die jaren was er maar één moment geweest dat Minor zich onderdanig gevoeld had. Eén jaar geleden, aldaar in het muzieklokaal. Er was iemand geweest die Minor begroet had. Zij, Minor meende zich te herinneren dat zij de naam Gabriëlle Auston droeg, had hem aangesproken met: “Hoi, jij zit ook in Huffelpuf, toch?” Minor was toen volledig buiten zijn perken getreden met denken. Hij had er vijf vraagtekens en drie uitroeptekens aan overgehouden in zijn hoofd, waarvan hij er af en toe nog wel eens twee of drie her-bedacht.
Nu kon dit zich herhalen. Nu kon Minor er ieder moment weer 2, 3, 4, 5 of misschien wel zes vraag- en uitroeptekens bij hebben. WIE! Wie spad richting hem, buiten Rose – waarvan Minor niet meer kon zien of ze spad of niet – en wie waagde het om Minors taken op zich te nemen! Minor keek nog eens goed. Draaide langzaam zijn hoofd naar De Spieder. Na 6 seconden gedraaid te hebben keek hij in de ogen van De Spieder. Het waren twee kraalzwarte oogjes

BOEM.

Opnieuw, net zoals een jaar terug vloog de kurk van de champagnefles, we zijn op het moment een jaar verder dus maar er maar een 1899 van. Gelukkig bleef het deze keer bij een fronsend gezicht. Minor had alle antwoorden die hij nodig had, maar was níét tevreden. OEH! Rose spad weer! En meteen spood Minor terug. spieieieieieieieieieied… Wie het laatst spied, spied het best! Al spiedend haalde hij Major uit de doos en zette hem op de tafel neer. Nu spaden ze samen, met z’n tweeën spieden, naar Rose. Minor was verontwaardigt, hij spiedde.

This post has been edited by Minor September on 9 November 2007, 21:08

[Steve Carambole]

Halloween! Ow wat enig, eindelijk was het zover. Dit keer zouden ze, helaas, niet verkleed als enge gevaartes langs de deuren rennen en mensen bang proberen te maken, of snoep te krijgen, maar halloween was halloween. Steve liep vrolijk door zijn kantoortje op zoek naar spullen voor zijn kostuum, hij had het namelijk ergens neergelegd, maar waar dat was..

Na een poos zoeken kwam Steve tot de conclusie dat hij zijn kostuum kwijt was. Wat zonde! Nu zou hij niet meer de best verkleedde zijn.. Nouja, dan maar wat rotzooi bij elkaar rapen, besloot hij. Van een kast plukte hij een stel bokshandschoenen, na die grondig te hebben schoongemaakt (Steve had het niet zo op spinnen) ging hij op zoek naar meer spullen. Een pruik met kastanje bruine krullen kwam uit de schoenendoos in zijn kledingskast, waar het ding vandaan kwam was een grote vraag, een rok die Steve eens gebruikt had bij een vrijgezellenfeest kwam ook weer boven water. Misschien waren er mannen die er moeite mee hadden om zich te verkleden, een rode rok met kant aan te trekken, maar bij de leraar magische sport was dat in ieder geval niet het geval.

Met een grote grijns op zijn gezicht kwam de, inmiddels behoorlijk maf uitziende, man conclusie dat hij óók nog een shirt had liggen van zijn lievelingsdreuzelband. Snel trok hij het aan, een groot wit doodshoofd zat nu op zijn borst. Met een spreuk kreeg Steve het doodshoofd zover iedere minuut van kleur te veranderen, terwijl het shirt zelf zwart bleef. Wat moest hij nu nog? Schoenen.. Hij had alleen sportschoenen, hoe moest dat nou verder?

Steve was aan de late kant toen hij naar de eetzaal liep, hij hupste heen en weer op zijn voeten, misschien was het slimmer geweest om toch schoenen aangedaan te hebben, bedacht hij. Achja, zijn zelfgebreide sokken waren in ieder geval geinig, op het feit na dat ze roze met blauw waren. Met een zucht deed Steve zijn krullen even in model en stapte toen de eetzaal in. Hij zag een, geweldig uitziende, band op het podium. En een vrouw die hem ergens bekent voor kwam, maar waar hij voor het laatst een barby had ontmoet wist Steve niet meer, ze zong wel erg goed. Voorzichtig schuifelde hij door de zaal, waar waren de bekenden? Met wie kon hij vandaag eens een praatje aanknopen? En waar was dat charmante schoolhoofd gebleven?
Het kwam geen moment in Steve op dat de vrouw die hij net voor een barby had aangezien, het schoolhoofd kón zijn.

Met zijn linkerhand, ingepakt in een bokshandschoen, probeerde Steve op zijn rug te krabben, wat kriebelde er toch zo? Er kon toch geen spin over zijn rug kruipen?

[Lyondir DragonsDottir]

Min met inspi = eng XDDDD Nuja, ik vond dat Lyondir al te lang geen feest meer had verpest dus jah En ik had me ook voorgenomen om het goede voorbeeld te geven met kortere posts maken enzo, maar... dat lukt me niet XD Dus nu hebben jullie pech, want jullie moeten door 2 a4 heen lezen [/kwebbelmode]
*gaat nu eindelijk eens slapen*


“Take a chance and roll the dice. Ride with the moon in the dead of night. Everybody scream, everybody scream, in our town of Halloween!”, zong Lyondir vrolijk terwijl hij voor de spiegel zijn haar goed deed. Niet dat het echter veel zin leek te hebben, zodra hij zijn handen weg haalde sprong er waarschijnlijk wel weer een grote pluk naar opzij, zodat hij er uitzag als een door het toilet gespoeld stekelvarken – wat eigenlijk ook min of meer de bedoeling was, want de Verheven Zoon van de DragonsDottir Familie had zich verkleed als rockster.
Lyondir nam het Halloweenfeest altijd uiterst serieus – net als de rest van zijn familie trouwens. Toen hij nog thuis woonde, werd er altijd een groots verkleed bal georganiseerd waar allerlei belangrijke types op uitgenodigd werden. Zo had hij een keer met de zuster van de Minister van Toverkunst moeten dansen, wat niet meeviel omdat ze minstens vier hoofden groter was dan hij. Bovendien werd de feestzaal in Huize DragonsDottir dan altijd versierd met zingende pompoenen (de Madame wilde geen ordinaire band in haar huis) en met Nero’s verzameling Monsterlijke Objecten (Halloween was zo’n beetje het enige moment van het jaar dat die uit hun kast kwamen). Ook moesten de bedienden voor de gelegenheid gekleed gaan in zwart-met-witte gewaden en een rode cape. Als Mist op Maireach was geweest, had Lyondir haar zeker gedwongen zo’n kostuum aan te trekken, maar Mist zou pas laat op de avond arriveren uit het St.Holisto, waar ze zo’n twee maand gelegen had met de meest gruwelijke lichamelijke misvormingen, om nog maar te zwijgen over haar mentale toestand, die altijd al gruwelijk was.

Terwijl hij met een plakbezwering een stel zwarte veren in zijn haar vastmaakte, grijnsde Lyondir gemeen naar zijn spiegelbeeld. Zijn outfit was bijzonder geslaagd, vond hij zelf. Hij droeg een wijd zwart gewaad dat hij speciaal voor deze gelegenheid een paar maten te groot had laten maken en waaraan de zomen en de mouwen vol zorgvuldig vooraf geplande scheuren zaten. Daaroverheen droeg hij een enkellange jas van donkerrood leer, van het soort dat je nog moest dichtrijgen met koorden. Dat had hij dan ook gedaan, en daarbij had hij ook de kans gezien om de bijbehorende leren koorden te vervangen door een bundel stiekem uitgetrokken draden uit een paar van Mists netkousen (ze was er nu toch niet), waardoor een heel piekerig effect ontstond.
Onder dat alles droeg hij met ijzer beslagen laarzen die zolen van ongeveer tien centimeter hoog hadden, zodat Lyondir voor zolang het duurde even van enigszins normale lengte leek. Aan de schoenen plakte nog wat bloed, van die ene keer dat hij de hond van een leerling platgetrapt had, dat hij speciaal voor deze gelegenheid had laten zitten (nu ja, en Mist was er niet om zijn schoenen te poetsen). Zijn handschoenen waren in dezelfde stijl: zonder vingers, met bloederig ijzer op de knokkels – hij had ze gevonden in een kast die vroeger van zijn oudoom Fratyr was geweest.
Maar het aller-aller-allerstoerste was natuurlijk zijn eyeliner. Lyondir was een uurtje of twee bezig geweest zijn ogen met Verkoolde-Kleuterlijfjes-Gitzwart te omranden, compleet met een bliksemschicht die over zijn voorhoofd en linkerwang liep, en een stel strepen die vanaf zijn rechteroog over de andere wang liepen. Het resultaat mocht er zijn, vond hij zelf. (Bedenk, beste lezer, dat Lyondir graag even angstaanjagend wou zijn als zijn vader, maar dat dat, gezien zijn lengte, bijna nooit lukte.)

Een hele tijd later stapte Lyondir de eetzaal binnen – hij had een verkeerde plooi in zijn gewaad ontdekt en was een half uur bezig geweest met die weer goed doen – en moest al onmiddellijk wegduiken om afschuwelijke geluidsgolf te ontwijken, waarbij hij bijna Theodor Edinburgh (in een gigantische cape) omver liep.
Vrij-verbaasd-maar-doend-alsof-dat-niet-zo-was keek Lyondir de eetzaal rond. Een ongelooflijke hoeveelheid mensen had eyeliner opgedaan, hoewel natuurlijk geen van allen zo kunstzinnig als hijzelf – ja, wat wou je ook, hij was de plaatselijke expert. De rest van de mannelijke bevolking van Maireach had dus wel gevoel voor mode! Spijtig genoeg lieten ze het alleen maar zien op verkleedfeesten en begrafenissen. Bovendien – waar kwamen opeens al die oogpotloden die ze gebruikt moesten hebben vandaan? Besteld per uil? Gestolen van een meisje? Of gestolen van…
Hij achtte Mist wel in staat om achter zijn rug zijn oogpotloden voor grof geld te verkopen om er zelf stiekem nieuwe kleren van te betalen – maar Mist was er niet. Dan nog zou ze heel goed in staat kunnen zijn om dit alles twee maanden van tevoren gepland te hebben nog vóór ze vergiftigd was door zijn moe– …nog voordat ze vergiftigd was. Lyondir maakte een mentale nota om zijn verzameling zorgvuldig na te tellen zodra hij weer op zijn kamer was, wat niet al te lang meer zou duren als de jammerende en krijsende geluiden op de achtergrond niet snel het zwijgen opgelegd zou worden.

Huiverend ging Lyondir achter een gigantische pompoen staan en vroeg zich af of het wel zo’n goed idee was geweest om überhaupt hier te komen. Verkleden en zo was altijd leuk maar… Hij had van tevoren moeten weten dat iets dat zich de BroomStick Dollzz noemde, nooit goede muziek zou kunnen maken. Nou ja… zingen konden ze wel, maar dat gitaargejank en vooral dat uiterlijk verpestten het geheel nogal. Stel je voor, er stond iets wat op een beschimmelde spaghettisliert op hakken leek op het podium te springen en in de microfoon te brullen. De rest van die meiden zag er ook niet uit. Geen eyeliner, zoals alle normále mensen toch zeker vandaag zouden doen. En een van hen droeg een roze jurk. Róze! Met knalrood haar erboven! Lyondir werd al misselijk bij de gedachte alleen.
Dit moest onmiddellijk ophouden. Tenslotte was hij de Verheven erfgenaam van de zeer belangrijke familie DragonsDottir, en was het schandalig dat zijn trommelvliezen deze onuitstaanbare marteling moesten ondergaan! Met zijn kin in de lucht beende Lyondir zonder het te weten straal voorbij Mist, die ook net een dramatische entree maakte.
Toen hij door middel van dekking zoeken achter allerlei dingen (pompoenen, plantenbakken, tafels, een meisje dat verdween in een gigantisch herenkostuum en een gedeelte van het drumstel dat door het te harde geram erop was losgeslagen) eindelijk het podium bereikt had, vergat hij tijdelijk zijn plannen om de BroomStick Dollzz op te dragen hun bek te houden – voornamelijk omdat de persoon die hij tegenover zich had, geen lid van de Dollzz was. Het was Elisabeth.

Als deze situatie niet zo volslagen geschift was geweest dat geen enkel verrot brein hem ooit had kunnen bedenken, had Lyondir gedacht dat iemand een complot tegen hem had gesmeed. Of dat hij aan het hallucineren was, maar zijn brein zou nooit ofte nimmer zoiets als dit kunnen verzinnen om hem te traumatiseren. Hij deed zijn mond open… en toen weer dicht.
Wáárom was Elisabeth de beschimmelde spaghettisliert op hakken? Nou ja, als je daar even over nadacht, was het eigenlijk best logisch. Het zingen-en-springen-gedeelte, dat was wat niet klopte. En ze droeg zelfs eyeliner (wat op zich niet slecht was)! Dit was meer het soort gedrag dat iemand als Marrindra Greenflower zou vertonen, en dan nog alleen als ze echt straalbezopen was. Lyondir had een hogere dunk dan dát van Elisabeth gehad.
Misschien had iemand een waanzichtspreuk over het Schouwerkwijlend Schoolhoofd uitgesproken? Of Aiyana had Nácht opgedragen de keukens in te sluipen en doordraaipoeder in haar koffie te doen, als deel van een meesterplan om de school over te nemen. Wat het ook zij, duidelijk was dat Elisabeth momenteel niet goed bij haar zinnen was – voor zover ze dat ooit al was – en dat er best een veilige afstand gehouden kon worden. Lyondir stapte dus zo’n twee meter achteruit voordat hij door de muziek begon heen te brullen (de Dollzz waren nu zelf lawaai aan het maken, en dit keer kon het mens dat vooraan stond echt niet eens zingen).

“TEMPEST-HAYDON! HOE WAAG JE HET EEN BAND UIT TE NODIGEN IN MÍJN SCHOOL DIE GETUIGT VAN ZO WEINIG MUZIEKSMAAK DAT HET ME VERBAAST DAT DIE WANDELENDE BRANDALARMEN NIET SAMEN MET JOU AL BIJ JULLIE GEBOORTE IN EEN RIOOL VERDRONKEN ZIJN!! IK EIS RESPECT VOOR MIJN VERHEVEN TROMMELVLIEZEN! ZEG DAT ZE HUN BEK HOUDEN VOOR IK ERVOOR ZORG DAT ZE HEM HELEMAAL NÓÓIT MEER ZULLEN OPENTREKKEN!!”

En dat alles had de hele zaal nu wel ongeveer gehoord. Geen enkele elektromagische gitaar of zangslet met longontsteking kon Lyondir overstemmen als hij zo hard mogelijk krijste. Het was nog een wonder dat de ramen niet gesprongen waren (hoewel er wel barsten waren verschenen in de glazen water van de Dollzz, maar dat kon ook door hun eigen jankende geluidgolven komen).
Lyondir keek nog steeds woest (en van op veilige afstand naar Elisabeth) en stond klaar om de benen te nemen, mocht blijken dat ze hem wou aanvallen.

[Elisabeth Tempest-Haydon]

"TEMPEST-HAYDON!" Neeeee, niet nu! Elisabeth kende maar één iemand die zo kon krijsen en dat was Lyondir DragonsDottir. Hij dacht dat de school van hem was, dat zij zijn slaaf was (... geen commentaar) en dat hij blijkbaar de enige leerling was met wie men rekening moest houden. En op dit moment schreeuwde hij tegen haar. "HOE WAAG JE HET EEN BAND UIT TE NODIGEN IN MÍJN SCHOOL -" Zie? Hij dacht echt dat het zijn school was. Officieel was het de school van Elisabeths vader, aangezien het gebouw van hem was. En nogmaals officieel was de school ook van haar en professor Iseult, omdat zij Schoolhoofden waren. "- DIE GETUIGT VAN ZO WEINIG MUZIEKSMAAK DAT HET ME VERBAAST DAT DIE WANDELENDE BRANDALARMEN NIET SAMEN MET JOU AL BIJ JULLIE GEBOORTE IN EEN RIOOL VERDRONKEN ZIJN!!" Ten eerste... hij had gelijk over die muzieksmaak. Ten tweede... HE! Wat was er mis met haar botten? "IK EIS RESPECT VOOR MIJN VERHEVEN TROMMELVLIEZEN!" Ja duh, zij ook, maar er luisterde toch niemand naar haar? "ZEG DAT ZE HUN BEK HOUDEN VOOR IK ERVOOR ZORG DAT ZE HEM HELEMAAL NÓÓIT MEER ZULLEN OPENTREKKEN!!" Twijfelend staarde ze hem aan. Zou hij daar echt toe in staat zijn? Nouja, in staat zijn wel, maar zou hij het ook kunnen...

Ondertussen waren De BroomStick Dollzz stilgevallen en keken verbaasd naar Lyondir. De leidster van de band grijnsde, plukte haar blauwe kauwgom uit haar mond en deponeerde die op het hoofd van een toevallig langslopende leerling. Hij keek haar woedend aan. Elisabeth staarde naar Lyondir, zwijgend. Ze had ergens wel verwacht dat hij alles zou verpesten... Ze had er zelfs ergens op gehoopt, want dan hoefde ze die vreselijke muziek niet aan te horen, maar helaas... Hij was niet de enige leerling op Maireach. Uiteindelijk zuchtte ze en liep ze naar hem toe. Waarom stond hij eigenlijk zo ver van het podium? Was het niet veel handiger geweest als hij helemaal vooraan had gestaan?

"Meneer DragonsDottir." Even ergerde ze zich aan die stilte. Kon ze dan helemaal niemand een preek geven zonder dat de hele school mee moest luisteren? "Zou u even met me mee kunnen komen naar de gang? Dan kunnen we daar rustig overleggen zonder dat het feest van de leerlingen wordt verstoord." Ze gaf Dolly een teken dat ze verder kon spelen, waarbij de Blondharige (nouja... witharige) weer in een luid gekrijs uitbarstte waarmee Elisabeths oren bijna spontaan in bloed uit elkaar barsten. Elisabeth begon door de menigte naar de openstaande deuren te lopen, volledig verwachtend dat Lyondir haar zou volgen.

[Eirwen Glaw]

Eirwen keek rond naar de versieringen en moest énorm haar best doen om geen gezicht te trekken. Wat was alles zo opzichtig! Thuis hadden ze nooit zoveel versieringen kunnen hangen, vanwege geldtekort en al helemaal nooit hadden ze Halloween gevierd, behalve misschien bij dikke tante Aileen, maar toen was ze nog jonger dan vijf jaar geweest. Een tijd waarvan ze zich bijna niets meer kon herinneren.
In plaats daarvan bleef haar gezicht emotieloos, zoals het grootste gedaalte van de ellendige tijd die haar leven voorstelde. Mensen kregen vaak geen hoogte van Eirwen, maar zij had vaak wel door wat andere mensen dachten. Haar ogen gleden over de leerlingen rondom haar en zag een paar verveelde, vrolijke, verbaasde, enthousiaste of geërgerde blikken. Een verdeelde mening dus.
De jonge Griffoendor staarde naar het podium waar het schoolhoofd, professor Tempest-Haydon stond te zingen. Blijkbaar kon haar outfit de verbaasde blikken verklaren, aangezien zowat de helft van de school (zowat heel de mannelijke helft natuurlijk) op haar stond te gapen. Eirwen bekeek de professor onverschillig. Ze koesterde geen haat- of liefdegevoelens voor de jonge, dunne vrouw, aangezien zij nooit op Zweinstein was geweest. Onwillekeurig gleden Eirwen's opmerkelijk scherpe ogen door de zaal, op zoek naar het andere schoolhoofd, maar blijkbaar was deze niet aanwezig. Goed, het kreng was toch niet verfijnd genoeg om aan feestjes deel te nemen.
Plots rende er een volledig opgetutte en rijkelijk beklede jongeman van Zwadderich langs haar heen en duwde haar bijna in de kom jus waar ze al een tijdje naast stond. Twee seconden later werden haar oren aangevallen met een angstaanjagend gekrijs.
'TEMPEST-HAYDON! ...'
Geïnteresseerd keek ze naar de jongen die tegen het schoolhoofd stond te schreeuwen. De afschuwelijke band viel stil en het schoolhoofd gebood de jongen om met haar mee te gaan. Zeker van haar stuk dat die twee samen een soort van stormende relatie hadden die ze vast en zeker moest onderzoeken, sloop ze geruisloos achter hun aan, terwijl haar eenvoudige kleedje achter haar aan dwarrelde.
Eirwen volgde met haar ogen het schoolhoofd en keek ondertussen naar de jongen, die nog niet bewogen had. Zou hij naar haar luisteren? In ieder geval moest ze horen wat die twee te zeggen hadden tegen elkaar!

This post has been edited by Eirwen Glaw on 22 December 2007, 18:16