Zweinstein, op leven en dood (weinig leven, veel dood)

‘Er was eens, in een ver, vreemd land…’ Zo zou dit verhaal kunnen beginnen. In feite begint het ook zo.
Tijdens dat eens, in dat verre, vreemde land, leefde een tovenaar die zichzelf Elternned de Tweede noemde. Daarvoor heette hij Elternned de Eerste, Majesteit van de zich Ophopende Problemen (MOP), totdat hij zijn naam veranderde en verhuisde om van die titel af te geraken.
Zoals jullie waarschijnlijk al geraden hebben, was onze Ned niet de meest gelukkige tovenaar ooit. Integendeel zelfs, hij was de meest onhandige en ongetalenteerde persoon die de wereld in die tijd kende. Hij hoefde maar ergens aan te denken, of het mislukte al van tevoren. Eigenlijk ging het zelfs zó ver, dat hij zo’n beetje als dreuzel door het leven ging omdat hij de naam tovenaar gewoonweg niet waard was. Er bestond maar één ding waar hij werkelijk goed in … – nou ja, eigenlijk twee. Het eerste was dingen laten ontploffen – meestal per ongeluk. Het tweede was het bestuderen van sagen en legenden. In het bijzonder die over de Schat. Ja, die met een hoofdletter.


Er bestaan vele legenden die verhalen over onmetelijke schatten die in de nevelen van de tijd verloren zijn gegaan. En er bestaan wellicht nog meer verhalen over waar men die schatten kan vinden en zo eindeloze kennis, rijkdom en leven kan verkrijgen. Weinige van deze vertelsels zijn echter ooit waarachtig gebleken, en door de tijd heen is de interesse ervoor dan ook grondig afgekoeld. Behalve voor dat éne.
Al eeuwen doet het verhaal de ronde over de ultieme Schat van Magus, die iedereen die hem zelfs maar aanschouwt een ongelooflijke macht zou schenken. Wat meer is, er zijn door die eeuwen heen verschillende aanwijzingen gevonden omtrent het werkelijk bestaan van een dergelijke Schat, en de zoektocht ernaar blijft dan ook onverminderd doorgaan.

Volgens de legende wordt de schat beschermd door vier bewakers, die elk een andere eigenschap hebben die ze gebruiken om hem te verdedigen, en die ook mogen delen in de macht van de Schat. Zo is hij eeuwenlang ongeschonden gebleven en samen met zijn bewakers de hele wereld rondgereisd. Tenminste, tot de Ramp gebeurde.
De legende vertelt verder dat er tweedracht ontstond tussen de beschermers van de Schat – door een onbekende oorzaak – die er uiteindelijk voor zorgde dat één van hen zijn plicht verzaakte en zijn vrienden en de schat verliet. Dit bleek fataal voor de rest van hen, die op zichzelf niet konden bestaan. Eén voor één stierven zij, die al eeuwenlang geleefd hadden, aan uitputting en ouderdom, en zij namen het geheim van de Schat mee hun graf in. Aldus de legende van Magus.

- uit een thesis van Nácht Dyeler, student in de Geschiedenis van de Toverkunst (2001 n.C.)


Het hoeft geen wonder te heten dat ene Ned zo geïnteresseerd was in deze legende, zeker omdat er in de Middeleeuwen, toen hij leefde, meer informatie over bestond dan vandaag aan ons bekend is en er bijgevolg nogal veel schattenzoekers op de baan waren. Zo ook Ned, die op een bepaald moment zelf vertrok uit het krot waarin hij woonde om op zoek te gaan naar datgene waarvan hij dacht dat het zijn leven en dat van anderen beter zou maken – ondertussen een spoor van vernieling achterlatend in elk dorp waar hij passeerde (hij was goed in ontploffingen, weet je nog?). Het gerucht gaat zelfs dat hij de oorzaak was van de heksenhysterie die in die tijd al op sommige plaatsen de kop opstak.

Niemand verwachtte dat Ned ooit iets zou vinden en dat deed hij ook niet, maar hij slaagde er wel in om hopen volgelingen te verzamelen die met een geschiedkundige meegaan hun beste kans vonden om de Schat ooit te vinden – en dus de vele ontploffingen onderweg maar voor lief namen.
Decennia verstreken, en Elternned werd oud en stierf, samen met velen van zijn volgelingen, zonder ooit maar in de buurt van de Schat geweest te zijn. Maar de groep schattenjagers bleef groeien en verder evolueren, tot uiteindelijk Neds eigen doeleinden vergeten waren en alleen de Sekte van Magus overbleef, die meende dat de Schat hen rechtmatig toebehoorde en plannen maakten om de macht ervan te gebruiken om de wereld te regeren. Hun leiders nemen al eeuwenlang bij hun aanstelling de naam van Elternned aan, die ze als hun God beschouwen en die hen wanneer hun tijd gekomen is naar de Schat zal leiden.
Door de eeuwen heen trok de Sekte van Magus zich meer en meer terug uit het wereldse leven, totdat hun bestaan op zich een legende werd, die de wereld uiteindelijk ook vergat. Maar vergeten staat niet gelijk aan verdwenen, en de Sekte gaf haar zoektocht zeker niet op.

En toen, in het jaar 2003, gebeurde het. De Sekte stond in die tijd onder leiding van Elternned de Dertiende – niet dadelijk de aardigste vent die je je kan indenken, want hij werd ervan verdacht zijn hele familie te hebben uitgemoord en werd actief gezocht door de dementors van Azkaban totdat hij schijnbaar van de aardbodem verdween tijdens zijn toetreding tot de Sekte van Magus.
Na al die eeuwen hadden ze eindelijk een duidelijke aanwijzing gevonden over de huidige bergplaats van de Schat, en al hun studies leidden hen uiteindelijk naar wat waarschijnlijk ’s wereld bekendste toverschool was: Zweinsteins Hogeschool voor Hekserij en Hocus-Pocus.

Onmiddellijk werden er voorbereidingen getroffen om Zweinstein te infiltreren en de Schat te stelen, helaas zonder veel succes. Geen van de leerlingen bleek iets van de Schat af te weten, zo meldden de infiltranten – wiens identiteit tot op heden onbekend is, maar het staat vast dat ze op Zweinstein aanwezig waren als leerling, personeel of misschien zelfs leraar.
Op dat moment besloot Elternned XIII tot een wat drastische actie, één met vergaande gevolgen. Aangezien het duidelijk was dat ze de Schat nooit zouden vinden met sluwe plannetjes alleen, was een frontale aanval nodig. En die kwam er ook. Want als er iemand was die zeker zou weten waar de Schat van Magus zich bevond, dan was dat Marrindra Greenflower wel, het schoolhoofd van Zweinstein en peetdochter van het vorige schoolhoofd.

Opeens was het zover. De Magi vielen Zweinstein aan, en ze brachten grof geschut mee. Gewapend met drie Letlandse Lucifers en een Hongaarse Hoornstaart staken ze het Verboden Bos in brand, terwijl een paar dozijn Duistere Tovenaars de poort uit zijn hengsels bliezen met een banvloek, waarna ze in duel kwamen met enkele leerlingen (die al snel het loodje legden) en de leraren die kwamen aansnellen. Ondertussen ging een andere groep op zoek naar het schoolhoofd, waarbij ze onderweg een aantal leerlingen vervloekten en onthoofdden.
Toen deed een grote ontploffing het hele kasteel plotseling op zijn grondvesten daveren. Waardoor deze ramp veroorzaakt werd, is nog steeds niet duidelijk. De waarschijnlijkste oorzaak is een tweede aanval van de draken, hoewel het net zo goed een enorme vloek had kunnen zijn. Het gevolg was in ieder geval dat een groot deel van het dak naar beneden kwam, en een groot aantal leerlingen en leraren verpletterd werd. Onder andere Dolly Feu heeft de stortregen van rotsblokken niet overleefd, en Nácht Dyeler raakte een been kwijt.

In de chaos van het gevecht zorgden een aantal gemiste vloeken ervoor dat ook de rest van het kasteel langzaam begon in te storten, en de overlevende leerlingen en leraren maakten zo snel mogelijk dat ze buiten komen. Ook de Duistere Tovenaars trokken zich wonder boven wonder terug (met draken en alles) en lieten enkel wat puin en een stapel lijken achter in wat eens de beste toverschool ooit was.
Toen even later Schouwers van het Ministerie arriveerden, was het te laat. Ongeveer driekwart van de leerlingen had het loodje gelegd of was nog bezig dat te doen onder een paar ton ex-kasteelmuren of in het intussen half afgebrande Verboden Bos. Ook van het schoolhoofd, Marrindra Greenflower, was geen spoor meer te bekennen. Verschillende leerlingen konden getuigen dat ze onder invloed van een stremspreuk was meegesleurd door de Duistere Tovenaars. Dolly Feu en Nina Relent hadden geen van beiden de ramp overleefd, en verschillende andere leraren hadden lichamelijke of geestelijke letsels. Wisshyn Outhflew was in shock en kon drie weken lang over niets anders praten dan over de vliegende potloodslijpers die de wereld zouden overnemen, en Azmaria Hendric werd aan één oog blind door de gevolgen van een vloek.

Onder deze omstandigheden was het zo goed als evident dat alle leerlingen en leraren Frans moesten gaan leren en naar Beauxbatons gestuurd moesten worden (behalve Náchteltje, die wou naar Klammfels), maar hier wilde het overblijvende schoolhoofd, Aiyana Iseult, niets van weten. Zweinstein had een eeuwenoude traditie, en een ‘klein ongemak’ als dit zou daar niets aan veranderen. Ook Nero DragonsDottir gooide zich in de strijd vóór de overleving van de toverschool (motieven nog steeds onbekend), dus was het pleit snel beslist. De leraren en de leerlingen die dit wilden, zouden mee mogen helpen aan het stichten van een nieuwe toverschool.
Via één van zijn meer legale contacten wist Nero vervolgens het kleine eilandje Maireach te vinden, net onder Ierland, met daarop een kasteel waarin de nieuwe toverschool zich kon gaan bevinden. Voorwaarde was wel dat een lid van de familie Tempest-Haydon, wiens eigendom het eiland eigenlijk was, permanent aanwezig zou zijn op de nieuwe toverschool in Slot Maireach om een oogje te houden op hun bezit. En zo werd Elisabeth Tempest-Haydon samen met Aiyana Iseult het nieuwe schoolhoofd van Maireach.

Aan alle leerlingen werd de keus gegeven om te blijven en te helpen met de opbouw en organisatie van het Slot, of naar andere toverscholen te vertrekken en rustig hun opleidingen af te maken. De overlevende leraren gingen alvast mee, net als Nero DragonsDottir, die Hoofd Schoolbestuur bleef en Lyondir DragonsDottir, die van het nieuwe schoolhoofd eindelijk zijn eigen kamer kreeg en Mist Avonmora, omdat Nero en Lyondir haar dwongen. Overlevende Klassenoudsten en Hoofdmonitors behielden overigens automatisch die status.
Ook werd deze gelegenheid gebruikt om een hele hoop veranderingen door te voeren, waaronder niet in het minst een aantal nieuwe vakken die de studies die op Maireach worden aangeboden een uniek tintje gaven. Op deze manier kreeg de school ook veel interesse van leerlingen die het volgende schooljaar zouden beginnen, en zelfs van oudere leerlingen die van toverschool wilden veranderen.

De geschiedenis van Zweinstein kreeg dus wel een andere naam, maar was nog zeker niet voorbij. Maar hoe zat het met de Schat? Bestond hij echt? Waar op Zweinstein bevond hij zich? En is hij nu voor altijd verloren onder een paar ton gesteente, of werd hij – bewust of onbewust – meegenomen naar Slot Maireach? Eén ding was zeker. De bewoners van Maireach zouden er goed aan doen om de schat te vinden voordat de Sekte van Magus dat deed, want tot dan was niemand meer veilig…


- uit De Kronieken van Magus, moderne heruitgave, Boek I, Hoofdstuk 1 (396 n.M.)