Maireach Hogeschool voor Mysterieuze Kunsten en Magie

[Elisabeth Tempest]

Met een loom gebaar klapte ze haar waaier open, ze had behoefte aan koele lucht, de behoefte die ze eigenlijk altijd had. Het was zomer, het was warm, ze had een hekel aan warmte. Vandaar dat ze naar binnen gevlucht was, in de koele studeerkamer, hoewel die al warm genoeg was. Ze bevond zich op een van de zomerverblijven van de familie Tempest-Haydon, in het zuidelijke Engeland. Helaas voor Elisabeth teisterde een hittegolf de prachtige omgeving, waardoor zelfs het regenachtige Engeland er dor en woestijnachtig uit zag. Haar zusjes (de tweeling) zaten buiten, onder een enorme parasol, terwijl ze allebei een boek aan het lezen waren. Haar vader was aan het werk, haar moeder bracht haar tijd door bij haar oudste zoon die net een gezin had gekregen en zij was samen met grootmoeder (die helaas nog steeds leefde) aangewezen om de kinderen op te voeden. Ook haar één na oudste broer was aan het werk. Elisabeth en haar jongere zusjes waren de enige buiten de huiselven om op het zomerverblijf.

Het was zomervakantie, het was uiteindelijk haar eerste jaar als schoolhoofd, leraar en afdelingshoofd geweest, terwijl ze nooit ergens ervaring bij had. Maar integenstelling tot het jaar ervoor, was de school niet ontploft, niet aangevallen etc. Ze was trots dat zij wel geschikt was om een school te leiden. Niet zoals haar voorganger (die nog steeds vermist was trouwens), die kon zichzelf niet eens redden in een gevecht. Elisabeth had haar nooit gekend en had daar, om eerlijk te zijn, ook totaal geen behoefte aan. Iemand die het prachtige gebouw van Zweinstein had laten opblazen, was het niet waard om schoolhoofd te zijn. Dat Aiyana Iseult toen ook schoolhoofd was, liet ze maar even achterwege. Echt met Aiyana omgaan deed ze niet, ze hadden alletwee hun eigen taken.

Ineens werd er hard op de deur "geramd". Elisabeths hartslag verhoogde zich, dus eigenlijk schrok ze gewoon, maar dat zou ze toch nooit toegeven. Zoals haar grootmoeder had gezegd: "Uitingen van emoties, ook angst en woede, zijn verboden." "Kom binnen," klonk haar stem, terwijl ze afvroeg wie er zo hard op de deur klopte. Huiselven waren altijd zacht en rustig en behalve haar zussen, die ook nooit zo hard zouden kloppen, was er absoluut niemand aanwezig.

[Schouwer Hahmmerkaack]

Hahmmerkaack liep ongemakkelijk het pad naar één van de villa’s Tempest-Haydon af, ondertussen vergeefs zijn sjaal goed trekkend. Zijn vrouw had erop gestaan dat hij zijn beste kleren aantrok, omdat de mensen bij wie hij op bezoek ging niet bepaald geduld zouden hebben met een armoedig uiterlijk. Maar Hahmmerkaack, die zich meestal niets aantrok van mode of zoiets, voelde zich hopeloos ongemakkelijk in zijn slecht zittende, lichtbruine gewaad en bijpassende donkerbruine sjaal, wat volgens zijn vrouw blijkbaar echt modieus was. Maar goed, ondertussen kreeg hij de villa in zicht. Hopelijk was dit allemaal heel snel voorbij. Hij wist nog steeds niet goed hoe hij er om te beginnen zelfs maar in verzeild was geraakt.

Maar laten we bij het begin beginnen. Hahmmerkaack was Schouwer op het Ministerie van Toverkunst – en een bijzonder goede bovendien. Vandaar ook dat hij belast was met het onderzoek naar de ontvoering van Marrindra Greenflower, het voormalige schoolhoofd van het al even voormalige Zweinstein, Hogeschool voor Hekserij en Hocus-Pocus. Meer dan een jaar lang had hij zich met geen enkele andere zaak bezig gehouden, en hij zat er dan ook behoorlijk over in dat hij niet op z’n minst haar dode lichaam al teruggevonden had. Niet dat hij niet veel liever haar lévende lichaam terug zou vinden, natuurlijk. Maar of ze nu dood was of levend, veel meer dan gekmakende hints vond hij niet wanneer het Marrindra Greenflower betrof. Natuurlijk doken er van overal verhalen op van mensen die meenden dat ze haar gezien hadden, of zelfs haar spook, of dat het skelet in hun kelder echt wel toebehoord had aan het ex-schoolhoofd dat daar een gruwelijke hongerdood was gestorven terwijl de familie op vakantie was. Het aantal echte aanwijzingen waarover hij beschikte, kon je op één hand tellen. En toch had ene Nero DragonsDottir, een of andere hoge pief op het Ministerie, erop gestaan dat hij persoonlijk verslag zou gaan uitbrengen bij één van de nieuwe schoolhoofden van wat tegenwoordig Maireach Hogeschool voor Mysterieuze Kunsten en Magie heette.

Hahmmerkaack zuchtte eens diep. Ondertussen had hij de voordeur van de villa bereikt en controleerde hij voor de laatste keer of hij alle benodigde papieren wel in de map onder zijn arm had zitten. Hij hoopte maar dat Elisabeth Tempest-Haydon zijn kleding niet even afzichtelijk vond als hij ze zelf beschouwde, en voor de zoveelste keer vroeg hij zich af waarom hij in vredesnaam een sjaal droeg in een hittegolf als deze. En wat wist zijn vrouw nu eigenlijk van het modegevoel van de rijken?
Afwezig met zijn vinger over het litteken op zijn wang strijkend (wat hij altijd deed als hij zenuwachtig was) klopte hij op de deur. Of tenminste, dat probeerde hij. Wat er had uitgezien als een stevige deur bleek eigenlijk maar een dun stuk hout te zijn, waardoor het geluid veel harder klonk als hij bedoeld had en uiteindelijk meer weg had van een luide roffel.
“Kom binnen,” klonk een kille stem. Hahmmerkaack veegde het zweet van zijn voorhoofd. Dit begon al goed. Misschien had hij toch beter een rondje gevochten met die Nero in plaats van gewoon te gehoorzamen. Hoewel die man eruit zag alsof hij iedereen die niet onmiddellijk deed wat hij zei zó het hoofd af zou bijten en het dan nog in zijn geheel zou inslikken ook.

Hahmmerkaack vermande zich, zette zijn stenen schouwersgezicht op, deed de deur open en stapte naar binnen.
Hij kwam terecht in wat blijkbaar een soort van zitkamer was, hoewel het ook een museum zou kunnen zijn, te oordelen naar de verbazingwekkende verzameling kunst die er verzameld lag, stond en hing. Temidden van al dat kostbaars zat een vrij knappe, blonde vrouw met ogen die hem deden denken aan picknicken en kamperen in een sneeuwstorm en vervolgens in een gletsjerspleet vallen. Dit moest vrouwe Tempest-Haydon zijn, schoolhoofd van Maireach en duidelijk niet onder de indruk van de aanwezigheid van een omsjaalde schouwer in haar zitkamer (museum?).
“Goedemiddag”, begon Hahmmerkaack. “Ik ben Growald Hahmmerkaack, Schouwer op het Ministerie, en ik ben gevraagd om U (hij sprak het uit alsof het een hoofdletter was – ja, ze was tenslotte van adel?) op de hoogte te brengen van het onderzoek naar de toestand van Uw voorgangster, Marrindra Greenflower, en van de vorderingen die we hierin gemaakt hebben.”
Nadat hij dat er allemaal uitgegooid had, moest Hahmmerkaack diep ademhalen en wachtte hij met bonzend hart af (hoewel hij dat niet liet merken). Zou ze hem laten zitten of moest hij staande verslag uitbrengen terwijl zij als een koningin op een troon zat en rustig met haar waaier wapperde? Of zou ze hem die waaier laten wapperen terwijl hij verslag uitbracht? Waarom had hij zich dit laten aandoen?!

[Elisabeth Tempest]

Toen de deur open ging van haar zitkamer, werd haar direct al duidelijk wie er binnen was gekomen. Nouja, eigenlijk niet, maar ze kreeg een behoorlijk goede indruk van hem. Punt 1, hij droeg een sjaal. Aangezien geen normaal denkend mens in dit weer een sjaal zou dragen, had ze dus te maken met een gek. Terwijl ze hem verder bekeek, gleed haar hand rustig naar haar jurk, waar ze ergens haar toverstok in een plooi had verstopt. Hoewel hij er sterker en steviger uitzag, was ze bijzonder snel en had ze twee wapens. Als hij haar aan zou vallen, zou ze veilig zijn. Ohja, punt 2. Het litteken op zijn wang verraadde dat hij óf al eerder gewond was geraakt in een gevecht óf al eerder gewoon gewond was geraakt en dan was het alsnog een gek. Punt 3. Hij droeg een stapel papieren onder zijn arm. Okee, dit bracht haar wel lichtelijk in de war, maar alsnog kon hij allerlei messen etc tussen de papieren hebben verstopt. Punt 4, hij had een vreselijk gevoel voor mode. Bruin was sinds vorige zomer al uit. Punt 5. Hij kon praten.

“Goedemiddag. Ik ben Growald Hahmmerkaack, Schouwer op het Ministerie, en ik ben gevraagd om U op de hoogte te brengen van het onderzoek naar de toestand van Uw voorgangster, Marrindra Greenflower, en van de vorderingen die we hierin gemaakt hebben.”

Okee, het ministerie nam geen gekken in dienst, dus hij zou best normaal kunnen zijn. Behalve dan dat hij kon liegen en als nog van plan was om haar aan te vallen. Ze vertrouwde hem niet, maar hij had blijkbaar wat te zeggen over haar domme voorganster en hij was beleefd tegenover haar. Een poging tot een kille glimlach speelde om haar lippen, maar het kwam niet verder dan een kort trekje van haar mondhoeken. Met een fel gebaar klapte ze haar waaier in en wees ermee elegant richting een of andere onbelangrijke stoel. "U mag gaan zitten. En begin maar."

[Schouwer Hahmmerkaack]

Hahmmerkaack was een Schouwer bij het Ministerie van Toverkunst. Hij had verschillende gevechtsopleidingen doorlopen en was daarbij vrijwel altijd bij de beste drie van zijn klas. Bovendien stond hij wijd en zijd bekend om wat zijn collega’s het ‘zesde zintuig’ noemden. Het mocht dus niemand verbazen dat Hahmmerkaack al zag dat Elisabeth van plan was haar toverstok te pakken voordat ze zelfs nog maar haar pink had bewogen. Tegen de tijd dat ze de beweging ook daadwerkelijk uitgevoerd had, had hij al een stuk of tien mogelijkheden overwogen waarmee hij op een eventuele aanval van haar kant kon reageren – dat allemaal nog voordat hij besefte dat het helemaal niet waarschijnlijk was dat een welopgevoede dochter van een adellijke familie ook maar iemand zou aanvallen die in haar huis te gast was en zo op het eerste gezicht ongewapend was (hoewel hij een toverstaf in zijn mouw had zitten, een reservetoverstaf in zijn andere mouw, twee vergiftigde messen onder zijn gewaad had verstopt en een Braakgranaat in zijn borstzak verborg – en met die sjaal rond zijn nek kon hij indien nodig ook een eventuele aanvaller wurgen).

Nu ja, uiteindelijk viel Elisabeth hem niet aan, dus de hele bovenstaande alinea kan als overbodig beschouwd worden. Ze nodigde hem integendeel uit om te gaan zitten – Hahmmerkaack begon al te hopen op een lekker koel kopje vlindervocht – en droeg hem op zijn verslag te beginnen. (Naar dat kopje kon hij dus wel fluiten.)
Hahmmerkaack schraapte zijn droge keel terwijl hij door zijn map met documenten zocht. “De details over haar ontvoering heeft U waarschijnlijk al eerder gehoord. Volgens verschillende ooggetuigen werd Marrindra Greenflower gevangen in een Stremspreuk en werd ze onder bewaking van een tiental van de aanvallers naar buiten gebracht. Afgaande op de sporen die op de grond achterbleven, weten we vrij zeker dat ze vervolgens op een vliegend vervoersmiddel werd gezet – waarschijnlijk een bezem of misschien een tapijt – en naar een onbekende locatie weggevoerd werd. Vanaf dit punt ontbreekt elk duidelijk spoor.”

Hahmmerkaack begon zich een stuk professioneler te gedragen nu hij het woord had gekregen over dingen die met zijn vakgebied in verband stonden. Met twee vingers viste hij een papier uit zijn map, dat hij vervolgens aan vrouwe Tempest-Haydon gaf.
“Hier heeft U de schriftelijke verslagen van de ooggetuigen die we ondervraagd hebben, mocht U daarin geïnteresseerd zijn.
Goed, dan hebben we ook nog het gedeelte dat U waarschijnlijk nog niet bekend is. Wat ik U nu zal vertellen is geclassificeerde informatie van het ministerie, en ik wil U dan ook verzoeken hier onder geen voorwaarde over te praten met iemand anders dan mijzelf of een eventuele vervanger, mocht mij iets overkomen.”
Ondertussen was Hahmmerkaack klaar met het uitspreken van een anti-afluisterbezwering, die de hele zitkamer beschermde tegen eventuele geïnteresseerden.

“Wat absoluut geheim moet gehouden worden voor de pers, is dat wij, de Schouwers, de aanvallers succesvol hebben kunnen identificeren. Ik kan U niet zeggen hoe we aan deze informatie zijn gekomen, maar we zijn er zeker van dat Zweinstein aangevallen werd door een groep die zich ‘de Sekte van Magus’ noemt. Wat hun motieven waren, is grotendeels onbekend. Eigenlijk is alles in verband met deze Sekte grotendeels onbekend, en we kunnen maar heel moeilijk nieuwe informatie krijgen. We weten echter zeker dat ze tevoren ook al geprobeerd hadden om Zweinstein te infiltreren. Eén van deze infiltranten hebben we weten te arresteren – zijn naam kan ik U helaas niet zeggen - al zijn we er uiteindelijk weinig wijzer van geworden, want de volgende dag werd hij dood in zijn cel gevonden. We weten in ieder geval zeker dat ze een bepaald voorwerp of misschien persoon wilden stelen, die zich op Zweinsteins Hogeschool voor Hekserij en Hocus-Pocus bevond. Jammer genoeg hebben we geen idee wat dit kan zijn, maar het doel van de aanval waarin Zweinstein uiteindelijk vernield werd, was zonder twijfel het toenmalige Schoolhoofd, Marrindra Greenflower. Dit hebben we kunnen afleiden uit het feit dat een grote groep aanvallers zich volgens een groot aantal getuigen rechtstreeks naar haar kantoortje begaf, en uit het feit dat zij de enige is die met hen duelleerde en hierna opzettelijk in leven is gelaten. Bovendien was de ontvoering van professor Greenflower duidelijk gepland, aangezien hij bijna foutloos verliep. We geloven ook dat het niet hun bedoeling was om het kasteel te doen instorten, gezien het feit dat verschillende van hun eigen mensen ook in de val zijn geraakt onder het vallende puin, wat nooit gebeurd had kunnen zijn als ze hierop voorbereid waren geweest. Ten slotte trokken ze zich onmiddellijk terug nadat ze vrouwe Greenflower veilig van het schoolterrein verwijderd hadden, wat erop wijst dat ze hun doel met de aanval bereikt hadden.”

Hahmmerkaack gaf een ander papier aan het Schoolhoofd van Maireach. “Dit is een kaart van de route die de grootste groep aanvallers door het kasteel genomen heeft” – hun acties en de tijdstippen waren er in Hahmmerkaacks slordige handschrift bij gekribbeld – “waaruit al wat ik U net vertelde duidelijk blijkt.”
Hij begon ondertussen trouwens wel zwaar te verlangen naar dat kopje vlindervocht, want zijn keel voelde nu al uitgedroogd aan door het vele praten en hij was nog niet eens halverwege met zijn relaas. Spijtig dat hij nog dienst had, anders had hij kunnen drinken uit de flacon met Zwamjenever die hij altijd in één van zijn zakken had zitten.
“Zijn er tot zover al vragen?”, vroeg hij dan maar aan vrouwe Tempest-Haydon, terwijl hij haastig zijn map doorbladerde op zoek naar het volgende papier dat hij nodig zou hebben.

[Elisabeth Tempest]

Met een geoefend oog zag Elisabeth de schouwer verstarren toen ze haar toverstok had gepakt. Hij was zeker bewapend, dus aanvallen kon ze hem moeilijk doen. Hoewel hij vast niet haar extra wapens verwachtte die ze bij zich had. Rustig begon hij aan zijn verslag over het ontvoerde schoolhoofd, iets dat haar eigenlijk niet bijster veel interesseerde. Mensen die dom genoeg waren om een school te laten opblazen, vooral zo'n belangrijke school, en dan ook nog eens ontvoert te worden, waren het niet echt waard om veel aandacht aan te besteden. Maar goed, sommige mensen mochten haar blijkbaar, hoewel Elisabeth zich dat niet kon voorstellen als ze de verhalen hoorde over wijn, naakt rondrennen door het gebouw enzovoorts. Rustig hoorde ze de dingen aan die ze al vaker had gehoord. Bewakers, stremspreuk, op bezem gezet, spoor verdwenen, het nodige blablabla.

Na die onnodige details gaf hij haar een stuk perkament met daarop de verslagen van de ooggetuigenen, dingen die ze ook al eerder had gezien en gelezen. Was het niet de bedoeling hiervan geweest dat ze nieuwe dingen zou horen en niet onnodige details weer moest aanhoren? Ze had een goed geheugen, niet alles hoefde tien keer herhaald te worden. Maar opeens sprak hij interessante woorden uit. Hij wilde zeker weten of ze niets zou doorvertellen. Ze fronste haar wenkbrauwen en knikte, nieuwsgierig van binnen. Ze merkte dat hij een anti-afluisterspreuk. Ze wist niet hoe sterk zijn spreuk zou zijn, maar het huis was vanuit zichzelf al beschermd tegen afluisteraars, dus ze zaten veilig.

De vertelde informatie was inderdaad nieuw voor haar. Het was een sekte geweest die de aanval pleegde, ze hadden Marrindra doelbewust ontvoert. Elisabeth wist zeker dat één tovenaars, getalenteerd of zo dom als het achterwerk van een varken, niet op kon tegen tien of meer doelbewuste tovenaars. En toch bleef ze erbij dat Marrindra een slecht schoolhoofd was geweest. Hij gaf haar een kaart van Zweinstein, met de routes uitgestippelt en in een onleesbaar handschrift aantekeningen. Ze was gewend aan onleesbare handschriften lezen, leerlingen schenen hun nette handschrift te verkiezen voor liefdesbrieven, en niet voor huiswerk. Dit handschrift was echter vreselijk.

Hij vroeg of ze nog vragen had. Nadenkend stond ze op en liep met een elegante tred richting de kast waarin verschillende flessen met drinken stonden. Ze had dorst gekregen en het was ook warm weer. Rustig schonk ze een glas helder vlindervocht in, één van de meest verkoelende dranken voor dit warme weer. Rustig nippend liep ze weer terug naar haar stoel, zich er totaal niet van bewust dat haar gezelschap zat te creperen door het warme weer en het gebrek aan vocht. Normaal had ze daar wel aan gedacht, maar ze was teveel in haar eigen gedachten verzonken. Ze had inderdaad vragen.

"Was Marrindra Greenflower een goede duellist? Is Maireach in gevaar? Kunnen er ook indringers in Maireach zijn? Hoe kan ik ze herkennen?"

[Schouwer Hahmmerkaack]

Hahmmerkaack viste een papier met de foto’s en de namen van verschillende leden van de Sekte uit zijn map (helaas waren alle bekende leden van de Sekte ook dode leden van de Sekte, maar het was in ieder geval al íets), en keek vol hoop toe hoe vrouwe Tempest-Haydon een fles met iets wat er drinkbaar uitzag uit een kast haalde. Hij zat al klaar om zijn hand uit te steken en het glas van haar aan te nemen, toen ze het zelf half leegdronk terwijl ze weer in haar stoel ging zitten. Nog even later wist hij tot zijn grote teleurstelling zeker dat zijn gastvrouwe niet van plan was om hem iets te drinken aan te bieden, hoewel ze zelf duidelijk genoot van een glas vlindervocht. Toch dwong Hahmmerkaack zich om beleefd glimlachend op haar vragen te antwoorden, terwijl hij haar in gedachten uitschold voor alles wat slecht en lelijk was.

“Ik weet dat er eh... verhalen de ronde doen over Marrindra Greenflower, maar aan haar duelleervaardigheden valt volgens alle informatie die ik tot mijn beschikking heb niet te twijfelen. Ooggetuigen hebben verklaard dat ze minstens twee van haar belagers heeft weten te vervloeken voordat ze overmeesterd werd.”
Hahmmerkaack keek nog even verlangend naar het glas vlindervocht en vervolgde: “Of Uw school in gevaar is, kan ik U helaas niet zeggen. We weten dat de Sekte op zoek waren naar iets of iemand die zich op Zweinstein bevond. Misschien is Marrindra Greenflower ontvoerd omdat ze die persoon was – hoewel ik dat sterk betwijfel, want ik heb haar hele achtergrond en stamboom nagetrokken en niets gevonden dat van belang zou zijn voor de Sekte van Magus – of omdat ze het voorwerp bij zich had, of misschien is ze ontvoerd omdat ze informatie bezit over de verblijfplaats van hetgeen de Sekte zo graag wil hebben. We weten zelfs niet of ze ‘het’ al gevonden hebben of niet, maar we gaan ervan uit dat dat niet zo is, omdat we nog steeds tekenen terugvinden van hun zoektocht. Het is me helaas niet toegestaan daar verder over uit te weiden.”
Misschien moest hij het toch maar wagen om tijdens zijn dienst Zwamjenever te drinken. Een lichtelijk duizelige Schouwer was toch nog altijd beter dan een half dode Schouwer, toch? Tóch?

“Hoe dan ook, of Uw school in gevaar is hangt onder andere af van het feit of de Sekte gekregen heeft wat ze wilde van vrouwe Greenflower. Dat acht ik niet waarschijnlijk, aangezien ze hun zoektocht nog steeds voortzetten. Natuurlijk moeten we ook rekening houden met de mogelijkheid dat vrouwe Greenflower en hun zoektocht niets met elkaar te maken hebben maar dat ze om andere redenen ontvoerd is. In beide gevallen zou ik zeggen dat er wel degelijk een gevaar bestaat dat de Sekte van Magus opnieuw in actie komt. De vraag is dan of die actie op Maireach zal plaatsvinden, of in de ruïnes van Zweinstein, of ergens totaal anders. Zoals ik al zei staat het vast dat ze op zoek zijn naar iets of iemand. Het is goed mogelijk dat datgene zich nog steeds in wat vroeger Zweinstein was bevindt, maar het is evengoed mogelijk dat iemand van de school het – bewust of onbewust – meegenomen heeft naar Slot Maireach. Om die reden staat er ook dag en nacht een team paraat om bij het minste teken van onraad op één van beide locaties onmiddellijk in te grijpen. U hoeft zich dus geen zorgen te maken dat een grootschalige ramp zoals vorig jaar zich opnieuw zal voordoen, want dit keer zal door het Ministerie onmiddellijk ingegrepen worden.”
Zou hij het wagen om iets te drinken te vragen? Wie kon weten wat die rijken ooit beleefd of onbeleefd zouden vinden? Hahmmerkaack wilde het in ieder geval niet wagen deze vrouwe voor het hoofd te stoten, want als hij die Nero goed had verstaan zou hij dit jaar nog meerdere malen met haar om moeten gaan.

“Natuurlijk kunnen we het risico van nieuwe infiltranten niet volledig uitsluiten, hoewel we alle leerlingen en personeel op Maireach grondig nagetrokken hebben. Ik ben bang dat ze, als ze zelfs door onze controles heen geraakt zijn, heel moeilijk te herkennen zullen zijn. Maar als een van Uw leerlingen of docenten zich vreemd zou gedragen, stel ik voor dat U dat onmiddellijk bij mij komt melden. Ik of een vervanger zijn dag en nacht bereikbaar op het Ministerie, in geval van nood. Ik ben bang dat dit voorlopig het beste is wat we kunnen doen, althans tot we meer informatie hebben.
Maar om terug te komen op mijn verslag, dit zijn enkele leden van de Sekte die we succesvol hebben kunnen identificeren. De meeste van hen zijn tussen het puin van het oude Zweinstein teruggevonden. Van sommige van hen is de doodsoorzaak nog steeds onbekend, maar ik vermoed dat ze zichzelf in het zwijgen opgelegd hebben zodra ze merkten dat ze in de val zaten.”
Met een laatste hebberige blik op het glas vlindervocht, dat ondertussen bijna leeg was, boog hij zich voorover en gaf het papier aan vrouwe Tempest-Haydon.

“U begrijpt waarschijnlijk wel dat Marrindra Greenflower op dit moment onze beste kans is om het spoor van de Sekte weer op te pakken, aangezien zij de enige is van wie we naam en gezicht kennen die zich op dit moment bij de Sekte bevindt – zij het niet vrijwillig. Dat is dan ook de reden dat een groot team van Schouwers onder mijn leiding een onderzoek naar haar ontvoering zijn gestart. Natuurlijk is het altijd mogelijk dat ze ondertussen al gedood is, maar ik heb redenen om aan te nemen dat dit niet zo is. Een momentje alstublieft,” – hij begon ijverig in zijn map te zoeken naar de benodigde documenten – “ik heb hier alle informatie die we in verband met de ontvoering hebben kunnen vinden en alle aanwijzingen die we over haar verblijfplaats hebben verzameld.”
Hahmmerkaack begon luid te hoesten, in de hoop dat vrouwe Tempest-Haydon eindelijk zou beseffen dat zijn keel uitgedroogd was en dringend behoefte had aan vocht, al was het dan maar gewoon water.

[Elisabeth Tempest]

Er gleed een kille glimlach over Elisabeths gezicht heen, toen de schouwer stammelend toegaf dat er inderdaad verhalen over Marrindra rondgingen. Maar toch, zelfs al huppelde je dronken en naakt door de school heen, Marrindra had toch ergens talent moeten hebben, anders had ze nooit de school voor twee jaar kunnen leiden, alleen, zonder ongelukken te veroorzaken. Ondertussen, terwijl hij doorpraatte, begon iets Elisabeth op te vallen. Hij keek niet altijd naar haar ogen, of naar de stapel papieren, maar iets omlaags. Het leek bijna alsof hij naar haar hand keek, met daarin het glas vlindervocht. Sluw keek ze naar beneden terwijl ze haar glas ophief om te drinken, om te schatten wat er beneden allemaal was wat ook maar enige interesse kon opwekken. Haar ogen sperden zich even voor een miliseconde open, maar daarna had ze haar ijzeren masker weer op. Hij staarde naar haar borsten. Niet dat Elisabeth überhaupt veel borst had, ze was mager en behalve twee kleine AA-cup borsten, was er niet veel meer te zien. Maar dat hield hem blijkbaar niet tegen om erna te kijken.

Bewust bestudeerde zij hem weer, terwijl hij verder ging met antwoord geven op haar vragen. Hoewel hij redelijk normaal klonk, vertrouwde ze hem altijd nog niet doordat hij met een sjaal om, in het heetst van de zomer, naar haar kasteel toe was gekomen. Zelf ging ze gekleed in elegante sandalen, een lichtblauwe katoenen zomerjurk die natuurlijk over haar knieën kwam en daarboven ook nog genoeg bedekte (als er al wat te bedekken was en wat trouwens blijkbaar toch niet hielp) en haar haren gevlochten in een keurige vlecht. Zij droeg geen overbodige kleding, dus eigenlijk was ze nog steeds van mening dat ze te maken had met een gek. Ze moest meneer DragonsDottir toch eens vragen of hij wel zeker wist dat alle schouwers normaal waren en niet zo gek als een deur. Of een viezerik. Of gewoon... mannelijk. Maar goed.

Hij had het over een schat, maar Elisabeth kon zich echt niet voorstellen wat er nou in hemelsnaam op Zweinstein of Maireach kon zijn wat zo'n enorme waarde had, dat de Sekte van Magus het hele gebouw ervoor afbrak. Ze kon niets bedenken, Zweinstein was gewoon een magische school geweest, net zoals Maireach nu was. Maar wat als het niet echt letterlijk... iets kostbaars was. Misschien was het een student die het overleeft had, of misschien was professor Iseult het wel. Ze betwijfelde het echter. Er moest iets zijn, dat zich binnen haar muren bevond. Gelukkig wist ze nu wel dat het ministerie klaar was om iets te doen. Nouja... alsof dat echt effect had, als alle schouwers zoals hij waren. Elisabeth kon zichzelf prima verdedigen, maar een hele school... Misschien moest ze de leerlingen toch maar eens meer verdedigingslessen geven.

Ondertussen sprak hij erover dat infiltranten nog steeds mogelijk waren. Direct flitsten er een aantal mensen door haar hoofd die ze nooit echt vertrouwde. Dylan Fox, maar die was verdwenen. Nácht Dyeler, de gestoorde conciërge die absoluut niet meer in de keuken mocht komen. Zelfs een paar leerlingen, waaronder Eva Aemelios en Mist Avonmora. En Lyondir DragonsDottir, maar die gedachte zette ze snel weer uit haar hoofd, deels omdat Nero DragonsDottir haar zou vermoorden als hij erachter zou komen wat ze zou denken. Hij verontschuldigde zich en begon luid te hoesten, terwijl hij in zijn papieren zocht naar details over Marrindra, maar dat vond Elisabeth echter niet het allerbelangrijkste.

"Dylan Fox, Nácht Dyeler, zelfs leerlingen! Ik kan u een enorm lange lijst geven met mensen die zich verdacht gedragen. U zegt dat er infiltranten in onze school zijn, dat mijn school kwetsbaar is. En dan moet ik vertrouwen op het Ministerie van Toverkunst? Het spijt me, maar het Ministerie heeft Zweinstein al vaker teleurgesteld. Ze kwamen gigantisch te laat bij de aanval, veel leerlingen zijn gestorven, net als de leraren. We hebben nauwelijks nog wat over en er komen nog nauwelijks meldingen binnen voor eerstejaars, omdat niemand onze school meer vertrouwt. Het Ministerie heeft commentaar op de manier waarop wij Zweinstein en nu ook Maireach leiden. Ik heb vragen gekregen over de nieuwe vakken, die er echter alleen op gericht zijn om de leerlingen te helpen zich te verdedigen. Denkt u echt dat u mijn school kunt beschermen?" Ze had een droge keel, dus ze goot de rest van haar vlindervocht naar binnen.

[Schouwer Hahmmerkaack]

Spijtig keek Hahmmerkaack toe terwijl vrouwe Tempest-Haydon het laatste restje vlindervocht achterover sloeg. Nu was de kans dat ze door zijn staren zou opmerken dat hij dorst had, wel zo’n beetje tot nul gereduceerd. Waarom vroeg hij eigenlijk niet gewoon om een glas water? Wat kon ze hem nu helemaal aandoen, behalve hem aanvallen, hem dwingen tot een tegenaanval, en hem op die manier zijn job doen verliezen? Okee, misschien vroeg hij inderdaad maar beter niet om een glas water.
“Ik zeg niet dat er zich infiltranten in Uw school bevinden, vrouwe Tempest-Haydon. Ik zeg alleen dat de mogelijkheid bestaat. En zoals ik eerder al zei, hebben we al wat in onze macht ligt gedaan om verdere problemen te voorkomen. Bovendien is Maireach opmerkelijk veiliger dan Zweinstein, aangezien het op een eiland ligt en beschermd wordt door minstens even krachtige afweren als het vroegere Zweinstein. Om bij de nieuwe school te komen, zullen de leden van de Sekte moeten zwemmen, want vliegend worden ze dadelijk opgemerkt. Bovendien moeten ze wel weten dat we nu beter voorbereid zijn. Natuurlijk, het risico op een nieuwe aanval is er altijd. Maar ik acht dat niet erg waarschijnlijk. In feite denk ik niet dat U zich in de nabije toekomst al te veel zorgen hoeft te maken.”
Tot zover zijn armzalige poging om haar gerust te stellen. Nou ja, ze kon ook niet verwachten dat hij meer deed dan zijn uiterste best. Nee, dat kon ze niet. Toch? En als ze dat wel zou doen, kon ze hem tenminste eerst behoorlijk te drinken geven.

“Om terug te komen op de ontvoering van vrouwe Greenflower: zoals ik al zei, bestaan er verschillende aanwijzingen waaruit we kunnen concluderen dat ze nog leeft. Om te beginnen het feit dat de Sekte, zolang ze niet van haar gekregen hebben wat ze wilden, haar niet zo snel zouden doodmaken. Bovendien hebben we al verschillende keren een spoor naar haar gevonden, helaas elke keer zonder resultaat.” Eigenlijk had Hahmmerkaack al lang bedacht dat de Sekte een spion op het Ministerie moest hebben, als ze altijd zo goed hun bewegingen konden voorzien. Maar hij was niet van plan dat aan háár neus te gaan hangen, na die uitbarsting van daarnet.
“Om te beginnen zijn er natuurlijk de standaard getuigenissen van mensen die aandacht nodig hebben. Aan weinige van deze” – hij gaf haar nog een papier, ondertussen verlangend naar de kast met drinken kijkend – “valt enig geloof te hechten. Hoewel ik dat ene verhaal dat ze die nieuwe bediende zou zijn in de een of andere hamburgerbar persoonlijk wel goe... – ahum. De enige getuigenissen die ons wat hebben opgeleverd zijn nummer acht en nummer honderd vijfenzeventig. Nummer acht kwam een dag na de ontvoering binnen, en uiteraard hebben we meteen de plaats waar de persoon in kwestie haar gezien had onderzocht. Daar hebben we kunnen bevestigen dat vrouwe Greenflower er inderdaad was geweest. Helaas was de locatie in kwestie, een leegstaand huis ergens in een dreuzelwijk, alweer verlaten toen wij er arriveerden. Bovendien had iemand vrij veel moeite gedaan om alle sporen uit te wissen. Het is aan puur geluk te danken dat we überhaupt iets vonden – één van mijn collega’s kreeg een haar van Marrindra Greenflower in zijn neus gewaaid toen hij de ruimte onder een kast onderzocht.”

Hahmmerkaack begon ondertussen behoorlijk hees te klinken. Hij probeerde te slikken, maar zijn keel was zo droog dat het hem niet lukte en in plaats daarvan luid kuchte – vervolgens een tijd in een hoestbui bleef steken en uiteindelijk last begon te krijgen van keelpijn. Maar hij was een Schouwer op een missie! Hoe pijnlijk het ook werd, hij gaf niet op. Meestal toch niet. En vergiste hij zich nu, of was de temperatuur in de kamer alweer een paar graden gestegen? Hij veegde met een zakdoek het zweet van zijn voorhoofd en vervolgde: “Nummer honderd vijfenzeventig is een heel ander geval. Hier kregen we een anonieme tip via een briefje dat op mijn bureau werd gelegd – we hebben de dader nog steeds niet opgespoord. Dit alles is trouwens nog maar enkele weken geleden. Hoe dan ook, op het briefje stond het adres van een villa ergens in een minuscuul dorpje in Schotland. We zijn onmiddellijk in actie gekomen en hebben het huis van boven tot onder uitgekamd, maar er was geen spoor van leven meer te bekennen. Wat we wel vonden was dit.”
Hahmmerkaack haalde een kleurenfoto uit zijn map en overhandigde hem aan vrouwe Tempest-Haydon. Het was een beetje donker, maar op de foto was nog steeds een bloederige handafdruk op een stenen muur te herkennen.

“Deze foto is genomen in de kelder van die villa. Het bloed is volgens al onze tests wel degelijk dat van Marrindra Greenflower. Verder hebben we ook bloedsporen gevonden op de vloer, en verder ontdekten we nog enkele slecht verborgen... eh... martelwerktuigen. Alles wijst erop dat wie er behalve vrouwe Greenflower ook in de villa aanwezig was geweest, ze in haast zijn moeten vertrekken. We zijn momenteel nog bezig met de analyse van de achtergebleven vingerafdrukken, haar- en huidresten en magiesporen - veel van die laatste waren trouwens folterbezweringen. We hopen op deze manier enkele medewerkers of zelfs leden van de Sekte te ontmaskeren.”
Na die laatste zin schuurde Hahmmerkaacks keel zo erg dat hij er geen woord meer uitgeperst kreeg. Dit was het. Hij had er genoeg van. Hij wierp een vrij geïrriteerde blik op zijn gastvrouwe – hij keek snel weer naar beneden toen hij besefte dat hij haar te vriend wou houden – en begon verwoed in één van zijn zakken rond te tasten, op zoek naar zijn flacon Zwamjenever.

[Elisabeth Tempest]

Zijn poging om haar gerust te stellen hielp niet. Behoorlijk niet trouwens, want het enige gevoel dat Elisabeth kreeg, was het gevoel dat ze hem wilde uitlachen. Natuurlijk deed ze dat niet, lachen was een vorm van emoties en ze kon eigenlijk de laatste keer dat ze had gelachen niet echt bepaald herinneren. Hij gaf haar een papier en ze volgde ondertussen zijn blik naar de drankkast, die als achterkant een vergrotende spiegel had. En zijn blik moest daarbij wel vallen op haar borsten. De viezerik. Haar minachting in hem steeg, terwijl ze met een felle blik hem aankeek. Okee, hij kon het ook niet helpen dat hij mannelijk was en dat bepaalde delen nou eenmaal de overhand hadden, maar zij was een onschuldige vrouw.

Ze moest zich concentreren op zijn verhaal, maar ze mocht hem echt niet. De vervelende, arrogante... man! Nouja, in ieder geval was Marrindra ergens geweest en er was een haar bij haar uitgetrokken. Ach, één haar maakte niet zoveel uit, ze had foto's van Marrindra gezien en ze was nou niet echt kaal. Ondertussen viel haar iets op aan meneer de viezerik. Ten eerste begon zijn stem hees te klinken, ten tweede scheen hij het wel heel erg warm te hebben. Het zou natuurlijk door die sjaal komen, ze bleef hem een gek vinden en nu ook een viezerik, maar hij leek het nog warmer te hebben. Het moest niets anders zijn, of bepaalde dingen begonnen te... stijgen.

Hij ging echter rustig verder met zijn verhaal, waardoor haar waardering voor hem wel wat steeg. Hij gaf haar een foto, waarin ze met moeite een bloederige handafdruk onderscheidde. Toen hij ook nog eens wist te vertellen dat de afdruk van Marrindra's bloed was, rilde ze onwillekeurig en legde de foto snel weg. Ineens steeg haar medelijden met Marrindra. Hoe dom je ook was, het was echt rot om ontvoerd te worden en vervolgens te worden gemarteld. Hij vervolgde zijn verhaal, maar toen hij uiteindelijk klaar was, werd zijn stem ontzettend hees.

Afwachtend keek ze hem aan, terwijl zijn handen in zijn zakken gleden en zijn blik van haar ogen naar beneden gleden. Okee, nu had ze het gehad. Zulke vulgaire dingen, in haar ogen dan, werden niet gedaan in de studeerkamer. Met een snel gebaar pakte ze een andere waaier, deze was scherper, klapte hem open en oefende lichte druk uit op het versierde ding, terwijl ze hem richting de gestoorde, vieze, vulgaire gek richtte. "Haal je handen weg uit je zakken." Haar stem klonk zo nodig nog killer dan anders, zodat het leek alsof het sneeuwde in de hittegolf. Of zoiets.