Maireach Hogeschool voor Mysterieuze Kunsten en Magie

[Rose Valley]

Rose voelde zich slim vandaag, heel slim. En wanneer Rose zich slim voelde, was ze op de plaats te vinden waar ze zo een hekel aan had: de bibliotheek. De bibliotheek was een plaats waar veel mensen –en houtwormen en boekenwormen- zich thuis voelden. Want ze hielden zoveel van die boeken, en die rust! Allemaal mooie verhalen, en informatie over hun lievelingsvakken! Vrijheid blijheid. Rose vond het vreselijk daar.
In de bibliotheek was het muf, stoffig, donker, stil en saai. Vijf redenen die zonder ook maar na te denken in haar op kwamen. Dat zei genoeg, dus. In ieder geval was er, zo had ze gehoord, een andere bibliothecaris. Geen engerd, hoopte ze. Want Rose had het al zo vaak gezegd: bij een oude, stoffige, muffige, donkere, saaie en stille –dat waren er zes- bibliotheek, hoorde een oud, grijs, theeleutend vrouwtje.
Lang leve de bijvoeglijke naamwoorden.
De laatste keer in deze bibliotheek had ze overleefd, dus zonder te aarzelen stapte ze nu naar binnen. Nog steeds niets veranderd hier! Houtwormen hadden zeker nooit van afstoffen gehoord. Met haar verkouden toestand begon Rose meteen te hoesten, toen een hoop stof haar kant uit waaide. Tijd van het jaar?

Wat voelde ze zich toch slim! Als er een dag was om informatie op te zoeken, was dat vandaag. En informatie had ze zeker nodig. Want al die jaren dat Rose er niet mee bezig was geweest, was het in haar onderbewustzijn blijven steken. Faunatisme.
Faunatisme, wat een prachtig woord. Een eigenschap die zich maar aan weinigen toe behoort. Een faunaat is een zeldzame soort. Faunatisme, zeg het voort.
Ja, al bij al bleef Transfiguratie haar favoriete vak. Wel, stafmagie, eigenlijk. Ook Zweinstein zou ze nooit vergeten. Maireach had bijna haar hart veroverd. Bijna, maar niet helemaal! Als ze niet zo’n gruwelijke hekel had gehad aan Geschiedenis van toverkunst, had ze per direct de speciale uitgave van Een Beknopte Geschiedenis Van Zweinstein gekocht. Een Beknopte Beschrijving wilde ze natuurlijk wel hebben, heel interessant. Als ze weer eens op de Wegisweg was, zou ze meteen op zoek gaan.

Nou goed, op dit moment was ze bezig met andere boeken! Ze moest er gewoon ontzettend slim uit zien, zoekend tussen al die Transfiguratie boeken. Gedaanteverwisseling voor Gevorderden. Check. Hedendaagse Gedaanteverwisselingen. Check, en… eh… nou, dat was het wel. Enigszins teleurgesteld huppelde Rose naar een tafel, en ging zitten. Ze voelde gewoon hoe de kleine stofdeeltjes zich op de zwarte stof van haar gewaad nestelden.
“Hallo, stofjes.” Fluisterde Rose dromerig, voor ze het eerste boek open sloeg. Ze las van alles. Over het nut van faunaten, beroemde faunaten, registratie van faunaten. Toch kon ze niet echt vinden wat ze zocht. En al zou ze iets vinden wat erop leek, een boek kon haar toch geen faunaat maken? Nee, daar was vast meer voor nodig. In gedachten verzonken keek Rose naar de kleine lettertjes. Eigenlijk was de enige die haar echt kon helpen iemand –een persoon dus- die er echt verstand van had. Dat konden een heleboel leraren zijn. Maar degene die het dichtst in de buurt kwam, was vast de leraar stafmagie! In eerste instantie wilde ze opspringen, en zich richting het kantoor haasten. Maar toen bedacht ze zich.

Ontspan, Rose, wordt rustig. Blijf zitten, en denk voordat je iets doet. Innerlijke wijsheid, altijd geweten dat ze die bezat! Ze kon natuurlijk naar het kantoor gaan, en haar hart leeg storten. Maar de afgelopen weken waren er eigenlijke en heleboel vragen in haar opgekomen. Was het niet slim dat allemaal in één keer te doen? Zo waren er nog meer leraren! Ze vroeg zich bijvoorbeeld af wat een fiets was, en hoe je Hiksap maakte! Ze vroeg zich af of er beroemde tovenaars in contact waren gekomen met Kabouters in het verleden, en hoe het Kwaad zich ergens in nestelde.
Zoveel vragen, en zo weinig antwoorden! Ze ging dit strategisch aan pakken, ze zou iedereen met een beetje verstand onder gooien aan een interview! Zij, Rose, zou alwetend worden! Niets zou een geheim voor haar zijn.

Ongeïnteresseerd schoof Rose de boeken aan de kant, en gooide haar tas op tafel. Na even rommelen had ze haar veer en haar Koekboek, dat ze opensloeg op de eerste lege bladzijde. Als een razende begon ze te schrijven. Per vak, per leraar, per leerling, per afdeling. Vragen, vragen! Ze zou er nog een hele klus aan hebben om al die vragen te stellen…
Draaf je niet een beetje door, nu?
Echt niet.



OOC: Aarzel niet om te reageren en te worden onderworpen aan een interview.

This post has been edited by Rose Valley on 25 December 2007, 14:18

[Finnegan Xenophanes]

Finnegan haaste zich door de gangen van de vierde verdieping. Hij rende van lokaal naar lokaal, kwam regelmatig even door zijn eigen lokaal gevlogen en stopte af en toe eens bij zijn kantoor, om er naar binnen te gaan en even later weer uit te komen.
Hij had namelijk over de hele verdieping potjes met dreuzelspulletjes verstopt. In de les hiervoorafgaande moesten de zevendejaars deze potjes zoeken en de inhoud ervan omschrijven, onderdeel van een belangrijke praktijkopdracht. Finnegan was nu bezig met het opruimen van die potjes. Hij zou dit natuurlijk net zo makkelijk met wat simpele spreuken kunnen doen, maar tot overmaat van ramp was Finnegan zijn staf kwijt en het grootschalig toveren zonder staf heeft Finnegan nooit gekund.
Finnegan had nu 9 potjes gevonden, ze naar zijn lokaal gebracht en ieder potjes genoteerd in zijn kantoor. Nog 1 potje te gaan. één potje nog. Dat ene potje wat nog gevonden moest worden, dat éne minipotje met daarin de deksel van een potje pindakas, lag in de Bibliotheek. Gezellig, lekker ver weg van zijn kantoortje vandaan...
Wel, hoe uitgeput Finnegan ook was, hij waagde de oversteek naar de bibliotheek. Hij merkte nu pas hoe grauw zijn gewaad geworden was van al dat geren door het stof. Nou was hij wel wat gewend, maar toch.
Hij kwam de bibliotheek binnen en liep regelrecht richting het potje met de pindakaaspotdeksel erin. Dit potje stond op een stoel onder een tafel. Laat nou net naast die stoel een andere stoel staat waar iemand op zat. Deze iemand was Rose Valley, een van zijn beste leerlingen. "Dag mevrouw valley, kunt u misschien even opschuiven, ik moet even bij deze stoel..." verder kwam Finnegan niet.


OOC: FLUTPOST!!!

[Rose Valley]

Een man van middelbare leeftijd liep de bibliotheek binnen. Hij zag er al even stoffig uit als de muffe boeken om hem heen. Zou het de bibliothecaris zijn? Nee, dat was hij niet! Het was professor Xenophanes! Leraar Dreuzelkunde, dus, en een man die enorm begaan was met Huffelpuf!
Rose schreef al die woorden een beetje schematisch op, zonder er ook maar bij na te denken. Het ging gewoon helemaal vanzelf! Journalist zou ze ook nog kunnen worden. Ach, welk beroep was nu niet voor haar weggelegd? Zodra ze van deze school verdween, zouden mensen haar smeken om voor hen te komen werken. Maar Rose zou mooi haar eigen weg uit gaan, ha!
Nou goed, de man. Wonderbaarlijk genoeg –dit is sarcastisch bedoeld- liep hij haar richting uit! Rose krabbelde nog snel wat op de bijna volle bladzijde in het Koekboek, en sloeg toen de pagina om. Dat deed ze zo slordig dat ze hem er bijna uitscheurde. Bijna, want dat zou een catastrofe zijn! Dat stond gewoon niet. En tijd om alles opnieuw op te schrijven had ze helemaal niet.
“Professor Xenophanes! Gaat u toch zelf zitten! Ik moet u een paar dingen vragen! Want vertel eens, wat is het nut van een fiets nou eigenlijk? En wat is een broodkoker? En professor, waar komt al dat stof toch vandaan? U komt net pas deze ruimte binnen lopen als ik me niet vergis. Oh trouwens, wat heeft u bij deze stoel te zoeken?” Rose haalde diep adem, nam haar veer tussen haar tanden –op het papier zou hij vlekken- en dook onder de tafel.
“Eens zien.” Murmelde ze, met de veer nog in haar mond. Ze tuurde even naar de stoel, en zag het toen. Het potje. Oh, het potje. Triomfantelijk greep ze dat van de stoel, en dropte het op tafel. Ze zag nog maar half dat het pindakaas was. Pindakaas, in zo een dreuzellijke vorm! Met een snelle beweging greep ze de veer weer tussen haar tanden vandaan, doopte hem in de inkt, en zette hem op het papier. Ze schreef iets op over een mysterieus potje, waarom toch, hier in de bibliotheek, en nu wachtte ze op zijn wantwoorden. Haar hand trilde bijna, zo klaar hing hij boven het papier. Ondertussen keek ze haar leraar met een brede grijns aan.
“Nou?” Vroeg ze.

[Finnegan Xenophanes]

“Professor Xenophanes! Gaat u toch zelf zitten! Ik moet u..." Er volgde een heel verhaal over dit en over dat, er kwam meende Finnegan nog een broodkoker voorbij. Finnegan trok een vreemde bedenkelijke blik en keek zijn leerling aan. "...als ik me niet vergis. Oh trouwens, wat heeft u bij deze stoel te zoeken?" Eindelijk stilte, of wacht... "Eens zien." Toch wel. Finnegan wilde antwoord geven op deze laatst gestelde vraag, maar opnieuw kreeg hij de kans niet. Verbaasd keek Finnegan hoe Rose Valley recht voor zijn neus het potje van de stoel griste en voor haar op de tafel zette. Ze krabbelde iets in een boekje, dat volgens nadere observatie al vele gevulde pagina's telde, en vroeg tenslotte: "Nou?"

Volgende hoofdstuk.

"Wel, ja, uhm, bedankt voor deze verdiensten mevrouw Valley, erg aardig van u. Maar zou u misschien die eerste paar zinnen kunnen herhalen, ik kon u niet helemaal volgen." Finnegan bleek totaal te vergeten dat hij een enorme haast had, en pakte een doekje uit zijn binnenzak om het restje pindakaas, dat op een of andere reden via de deksel op de deksel van het potje was geraakt, van het potje af te vegen.

[Rose Valley]

OOC: ...Ok...Rose word echt... eng O.O Zeer eng, krankzinnig ofzoiets. xD

“Wel, ja, uhm, bedankt voor deze verdiensten mevrouw Valley, erg aardig van u.” Al vanaf de eerste klank die professor Xenophanes had gemaakt, raasde haar hand alweer over het perkament. Ze vergat de aanhalingstekens niet eens! Dit waren geweldige waarnemingen, hier zou iedereen nog goed van mee kunnen profiteren. En dan moest ze ook nog naar al die andere leraren! Vanuit haar ooghoeken bleef Rose naar haar leraar Dreuzelkunde kijken. Hoewel hij net nog zo’n haastige indruk maakte, stond hij nu heel rustig naast de tafel. Hij veegde een beetje pindakaas van het potje. Ah, interessant. Pindakaas was toch zo’n vreemd spul! De link tussen pinda’s en boter zou Rose nooit gemaakt hebben… als ze er niet over na had gedacht! Het was natuurlijk eigenlijk iets heel simpel en stom.
“Nou, ik wilde u toch nog zoveel dingen vragen!” Begon Rose vervolgens. Haastig gooide ze haar veer in de inkt, want ze zag ineens dat ze al een tijdje zomaar op het papier had gekrast.
Een paar druppeltjes van de zwarte inkt vlogen uit het potje door die beweging. Een druppel maakte een vlek in het koekboek. Een druppel versmolt met de zwarte stof van haar mantel. Een druppel belandde op haar wang, en droop in een vreemd lijntje naar beneden. Het laatste druppeltje –tot nader onderzoek- was voor professor Xenophanes bedoeld.
Oh nee, toch niet! Zijn potje met pindakaas! Oh, zou dat lekker zijn? Misschien had Rose zojuist een nieuw recept ontdekt!
Meteen krabbelde ze dat op, en keek weer naar haar leraar. Waar moest ze nou toch beginnen?

“Nou, professor, u moet me toch snel iets meer vertellen over fietsen hoor! En over die dingen om eten mee warm te maken, en oh, ik blijf erbij dat het een enorm merkwaardig potje is daar!” Ze gaf de man de tijd om er even goed over na te denken, voor ze weer verder ging. Straks vergat ze nog iets, iets dat cruciaal zou zijn voor haar onderzoek naar deze leraar Dreuzelkunde. Even keek ze besluiteloos naar het koekboek, en naar de inktvlek.
“U bent er trouwens alleen maar stoffiger op geworden! Waar komt dat toch allemaal vandaan? Zelfs ik-”, ze keek even voor de zekerheid naar haar arm, “-zie er nog niet uit als dat boek daar. Bent u soms met een missie bezig? Stond daarom dat potje pindakaas hier? Ah, u gaat me nu toch niet vertellen dat er meer dan pindakaas in deze pot zit?” Met open mond griste ze het potje weer terug, en probeerde het van alle kanten te observeren. De perfecte manier om de school over te nemen met kwade bedoelingen, was door middel van zo’n onschuldig potje, natuurlijk. En zo’n onschuldige tovenaar als professor Xenophanes! Want.. want… oh, god, was hij ook wel zo onschuldig als hij eruit zag?
Met iedere gedachte keek Rose verbaasder en meer geschokt, en elk gedachtespinsel belandde in korte trefwoorden in het boekje. Conclusie: het was een goede dag voor het koekboek, vandaag.
“Nee, professor, het is toch niet waar? Nee, dat kan niet, hé? Wat heeft u hier nog op te zeggen? Zeg het maar, het is niet waar! Zeg dat u me helpt om dit kwaad te bestrijden!” Nu had Rose toch echt even nodig om tot zichzelf te komen. Ze deed haar best om neutraal te kijken, strekte haar verkrampte vingers uit, en probeerde alles voor zichzelf op een rijtje te zetten.
Hij denkt nu vast dat je je gezonde verstand hebt verloren, Rose. En daar heeft hij nog gelijk in ook. Rose was helemaal niets verloren! Ze was hier bezig met het redden van Maireach! Want hulp van het goede, dat had Maireach maar al te hard nodig, zoiets als het incident van Zweinstein mocht toch nooit meer gebeuren?
Zweinstein? Het gaat hier over pindakaas.
Oh, juist, de pindakaas!

This post has been edited by Rose Valley on 19 January 2008, 16:32

[Minor September]

Vrolijk fluitend liep Minor door door de hal richting een trap die naar verluit bij de bibliotheek zou uitkomen. Minor had geen idee of dat ook echt zo was, maar goed. Die trap kwam ergens uit, zo niet bij de bibliotheek dan wel ergens anders. Goed. Hij was in ieder geval vrolijk. Zojuist had hij in de eetzaal een potje toverschaak gespeeld met een van zijn medehuffels, wiens naam ik bij deze open laat om zo deze tot nu toe ongedefineerde huffel op geen manier iets op te leggen. Weldra, het was geeindigd in een remise, zoals dat wel vaker gebeurde met Minor. Na deze triomfantelijke halve overwinning had Minor nog 5 minuten met een andere om dezelfde reden als hierboven opgemerkt ongedefineerde schoolgenoot gepraat over een toets van een der op maireach gegeven vakken (bij nader inzien ook wederom ongedefineerd wegens nu dubbel genoemde reden) waarna hij de hal inliep.
Minor liep een gang door, nog een gang door, stak een kleine hal over, vond nog meer trappen een gangen. "Die trap komt dus niet bij de bibliotheek uit..." besefte Minor. Hij was nu dus de ervaring rijker, dat die ene specifieke trap niet het optimale middel was om de bibliotheek te bereiken. Na nog 2 gangen en een trap kwam hij terug in de hal. "Dan doen we het maar op de bekende manier." Minor liep de gang in waarvan hij zeker was dat deze de bibliotheek als eindpunt (correctie, een der eindpunten) had. Hij kwam onderweg nog enkele schoolgenoten tegen, uit alle jaren, uit alle afdelingen. Toen hij eenmaal voor de zoveelste maal een trap had beklommen nieste hij, sloeg het met stof beklede wandtapijt gade en wist dat hij na dit avontuur de beruchte vierde verdieping bereikt had. Minor liep een gang door, de bibliotheek in. Hij haalde uit de tas die hij bij zich droeg een dun klein boekje dat verhaalde over de Dappere Avonturen van Landloper Archibald DePlurk. Dat was nou literatuur, echte literatuur waarvan Minor vond dat er te weinig van geschreven was. In details treed ik later wel. Enfin, Minor gaf het boekje af bij wie er dan ook op het moment aanwezig was als "supervisor" in deze boekenberg, liep terug en struikelde pardoes over de mantel van professor Xenophanes. Boem, daar lag Minor op de grond. Veel pijn deed het niet, maar Minor was nu wel grijs aan de ene kant. Halverwege de zijkant van zijn broek hield het zwarte op en werd het lichtgrijs. Minor stond op, zei uitgebreid sorry tegen de docent en liep de bibliotheek uit, alsof er niks was voorgevallen. Minor begon, net als de Dappere Landloper Archibald DePlurk een nieuw avontuur naar de leerlingenkamer. Word vervolgd, lijkt me een passende slotzin voor dit korte avontuur, van de Dappere Avonturier Minor DeSeptember.

[Finnegan Xenophanes]

Het potdeksel was haast schoon, toen Rose Valley tekeer begon te gaan met veer en inkt, het ultieme contra-dreuzelsche schrijfgerei. Tijdens het schrijven zei Rose: “Nou, ik wilde u toch nog zoveel dingen vragen!” Finnegan was onder de indruk van deze vraag en lachte even binnensmonds terwijl hij het laatste restje pindakaas van het potdeksel afveegde. Finnegan wilde het potje in een zak die ergens binnenin zijn mantel verborgen zat - Laat deze zak nou níét magisch vergroot zijn, het was gewoon een grote mantelzak, oke? Niks magie, een gewone, groter dan normale zak in Finnegan's mantel, niet-magisch nét groot genoeg om het potje met de pindakaaspotdeksel in te huisvesten. - opbergen, maar juist op dat moment vlogen er enkele druppels inkt uit het potje van Rose. Één kwam er terecht op het potje, dat nu opnieuw schoon gemaakt moest worden. zucht. "Wel, vraag maar raak." Zei Finnegan terwijl hij neerplofte op een stoel en uit een andere zak in zijn mantel een zakdoekje tevoorschijn haalde.

Tóén kwam er iemand binnen. Het was een opvallend persoon. Minor September, 3e jaars Huffelpuffer, tevens leerling van Finnegan. Ja, het was een snuggere leerling. Fin, Rose Valley stelde wederom onverwachts een vraag. "Nou, professor, u moet me toch snel iets meer vertellen over fietsen hoor! En over die dingen om eten mee warm te maken, en oh, ik blijf erbij dat het een enorm merkwaardig potje is daar!" "Haha, wel, laat ik je alvast vertellen dat dit potje lang niet zo merkwaardig is als je zou denken hoor. Ik..." BOEM. Finnegan stopte zijn zin, keek op, en draaide zich om. Op de grond lag Minor half grijs van het stof. Hij stond op, verontschuldigde zich op wel 3 verschillende manieren, en stoof de bibliotheek uit. Finnegan fronste zijn wenkbrouwen, draaide zijn hoofd, en ging verder met praten.

"Nouja, in ieder geval, ga maar niet te diep in op dit potje, enkel een onderdeeltje van mijn praktikum. Maar over die fietsen..." "U bent er trouwens alleen maar stoffiger op geworden! Waar komt dat toch allemaal vandaan? Zelfs ik zie er nog niet uit als dat boek daar. Bent u soms met een missie bezig? Stond daarom dat potje pindakaas hier? Ah, u gaat me nu toch niet vertellen dat er meer dan pindakaas in deze pot zit?" "Uhm, wel, ik wilde net vertellen dat er alleen een déksel van een potje pindakaas in dit potje zit," - Finnegan stopte het potje ditmaal diep weg in zijn mantelzak, - "en jij weet net zo goed als ik, dat iets dreuzelschachtig als een pindakaaspotdeksel, niet naar meer smaakt, zelfs niet in jouw wereld mevrouw Valley." Finnegan lachte breed toen hij dat zei. De glimlach verdween echter toen hij toch maar eens keek naar zijn mantel, die er toch inderdaad, iets te stoffig uitzag. "Ja, dat stof. Ja. Wat wilde je verder nog vragen? Op die fietsen na?" Finnegan zocht hierop wanhopig naar zijn staf. "Waar heb ik hem nou toch gelaten..." mompelde hij.

"Nee, professor, het is toch niet waar? Nee, dat kan niet, hé? Wat heeft u hier nog op te zeggen? Zeg het maar, het is niet waar! Zeg dat u me helpt om dit kwaad te bestrijden!" Finnegan keek met verbaasde ogen naar Rose Valley, die zojuist iets totaal moeresk gezegd had. Het kwaad bestrijden? (moeresk? Dat is geen Nederlands woord, oke.) "Uhm, juist? Ik zoek mijn toverstaf, die kwade boze wereld ligt ver hier vandaan mevrouw Valley, heel ver. Nou alle stekkerdozen nogaantoe! Waar is mijn toverstaf."

This post has been edited by Finnegan Xenophanes on 22 July 2008, 14:27

[Rose Valley]

Hm, waarom, waarom was professor Xenophanes nog niet ontsnapt? Zou het een deel zij van een duister plan? Een valstrik? Of zou ze het mis hebben, zou die lieve professor zelf een slachtoffer zijn van de duistere krachten, slechts een pion in de grote wereld van goed en kwaad?
Kras, kras, waar was haar inkt gebleven?
Oh, daar. Zou hij ooit iets kwaads in de zin hebben gehad? Wist hij van niets? Of was hij verleid, en had hij zichzelf diep in de problemen geleid? Waarom zat hij daar? Zonder iets te doen? Nou, Rose was op alles voorbereid! Nu probeerde hij haar wijs te maken dat er niets met het potje was. Meteen sprong ze half overeind, bleef met veel moeite doorschrijven, sloeg de bladzijde om, en draaide haar hoofd om het potje beter te kunnen zijn. Maar welke gek zou er ooit zo een vreemd plakkerig ding op een potje plakken? Een potje met een merkwaardige vorm –Rose had er ooit rattenstaarten in zien zitten- en dan die deksel. Waar was die van gemaakt? Oh, de aarde van verdoemenis! Waarom, waarom!

Boem!

Daar was het! De afleidingsmanoeuvre! Rose sprong verder op, stootte haar knie, liet haar veer 3 meter met een spectaculaire salto door de lucht vliegen, en greep haar toverstaf beet. Daar, ha! Ze wist niet meer waar ze moest kijken. Ze keek van het duistere schepsel naar professor Xenophanes. Ja, hij bewoog zich. Hij fronste met zijn wenkbrauwen! Dat was het teken!
“Iedereen uitkijken ik zal jullie bevrijden van het kwaad!” Rose wees priemend naar haar leraar Dreuzelkunde, en draaide zich toen om, strompelend naar de afleidingsmanoeuvre. Het enige probleem: hij was verdwenen. Ze zag hem nog net gaan. Rose wees hem met een oerkreet na. Ha, dat had wel geholpen! Hij zou zijn grijze wonden gaan likken en nooit meer terugkeren.

Ondertussen had hij haar duidelijk gemaakt dat ze niet te ver in het potje moest zoeken. Dat verklaarde alles. Ze had het al die tijd geweten! Het koekboek zat onder de vlekken en hanenpoten, maar ooit zou ze die kunnen ontcijferen, en het onmiskenbare realistische en professionele verslag hebben van het kwaad dat zich overal genesteld had.
Rustig, rustig. Je staat op het puntje om overgeschakeld te worden naar een gesticht.
Ze wist anders heel goed waar ze mee bezig was. Juist. Dilemma! Professor Xenophanes had geen poging ondernemen om haar en daarmee al het goede in deze wereld uit te schakelen. Eigenlijk had hij niets gedaan. Hij praatte maar langzaam verder, en zat daar maar, zonder iets te doen, te brabbelen dat dreuzelachtige dingen niet naar meer smaken. Nou, dat zou ze nog wel eens zien!

“Nou alle stekkerdozen nogaantoe! Waar is mijn toverstaf.”

Dat deed het hem. Rose hield op met schrijven, vergat alle duistere gedachten die ze zojuist had gehad, en liet haar mond wagenwijd openvallen. Even bleef het stil.
“Oeh! Wat is een stekkerdoos?” Geobsedeerd keek ze haar leraar aan, en voelde zich langzaam in een spons veranderen, klaar om alle nieuwe kennis te absorberen. Wat een aardige leraar had ze toch, ze had er toch maar geluk mee! Een stekkerdoos. Fascinerend.

This post has been edited by Rose Valley on 12 August 2008, 21:48

[Finnegan Xenophanes]

Die toverstaf, die verdomde toverstaf! Als hij dat ding niet kwijt was, zou hij hier helemaal niet zitten. Dan had hij alle potjes wel met een vleugje magie terug naar zijn kantoor geloodsd, maar nee: Finnegan was zijn staf wél kwijt. En dat begon hem nu toch een beetje op zijn zenuwen te werken. Tot overmaat van ramp wilde Rose ook nog eens weten wat een stekkerdoos was. Terwijl Finnegan zijn Mantel afdeed om beter te kunnen zoeken in de vele zakken die de mantel bezat, legde hij uit goede wil maar eens rustig uit wat een stekkerdoos was. "Je weet dat we het hebben gehad over electriciteit? Wel, normaal gesproken haalt een Dreuzel electriciteit uit een kastje in de muur. Een stekkerdoos is ook een kastje om electriciteit uit te halen, alleen zit zo een kastje niet aan de muur, maar kun je deze ergens anders neerleggen. Bedenk wel dat een stekkerdoos via een draadje verbonden is met een gewoon electriciteitskastje uit de muur, dus het ligt aan de lengte van dat draadje, hoever je een stekkerdoos kunt neerleggen." Zucht zucht, dat was een uitleg!