Maireach Hogeschool voor Mysterieuze Kunsten en Magie

[Deirdre Grey]

OOC: Vervolg op: Iedereen houdt van brieven! en ZZZzzHouddedief!ZZZzzz.

Er zat een glimlach op Deirdre's gezicht geplakt, al de hele ochtend (nouja... zolang was ze niet wakker) en sinds gistermiddag. Haar plannetje was geslaagd. Sinds Dawn die ketting in haar handen had, wist Deirdre zeker dat haar jongere zusje die ketting niet mocht houden. Hoe had tante Isabella het bedacht om háár die ketting te sturen in plaats van de geweldige Deirdre? Alleen omdat Dawn toevallig in Ravenklauw was gekomen? Hoe ze daar nou was gekomen, wist Deirdre ook niet. Verstand? Wijsheid? Toch niet bij Dawn! Nee, dan maar bij haar. Maar goed, zijzelf was in Zwadderich terecht gekomen. Ook goed. Maar dan was er nog een probleem... hoe had Deirdre nou in hemelsnaam de ketting kunnen afstelen van Dawn? Heel simpel...

Men neemt een kneedbare eerstejaars Ravenklauw, iemand die graag vriendinnen wil hebben. Men vraagt deze Ravenklauwer om de ketting te stelen, waarvoor de beloning de eeuwige vriendschap tussen haar en Deirdre was. Ze had snel iemand uitgekozen en die kunnen kneden. En toen Dawn ging slapen, zou de ketting gestolen worden. Deirdre had gewonnen! En Dawn had verloren, zoals het gewoon hoorde. Op dit moment stond ze dus ook te wachten op Alyssa, haar Ravenklauw-handlangster en nieuwe vriendin. Ze hadden afgesproken op deze verdieping, omdat het tussen hun leerlingenkamers in lag en het niet pal voor de Ravenklauw-leerlingenkamer lag. Zo zou Dawn er nooit achter komen.

"Hier ben ik, Deirdre!" Deirdre's glimlach vergrootte zich toen ze het bruinharige Ravenklauwmeisje aan zag rennen. "Oh, geweldig Alyssa! Ik wist zeker dat je het kon doen!" Ze knuffelde Alyssa. "Het was moeilijk, maar ik heb het gedaan!" Deirdre glimlachte. "Erg goed hoor! Mag ik de ketting nu hebben? Dan kan ik hem nog opbergen voordat de lessen beginnen." Alyssa knikte en haalde de ketting uit de zak van de mantel. Deirdre hield hem even omhoog, om er zeker van te zijn dat het de juiste ketting was. Natuurlijk was dat het, Dawn was nooit zo slim geweest om een nepexemplaar neer te leggen. Snel borg ze de ketting op in haar zak, net op tijd.

"Deirdre!" Dat was de stem van haar zusje! En ze klonk erg verdrietig, ha! Alyssa ging er snel vandoor en Deirdre wachtte haar zusje op, die met tranen in haar ogen aan kwam rennen. "Wat is er Dawn?"

OOC: Toestemming van Dawn om te godmodden!

[Dawn Grey]

Nooooo! Waar was haar ketting?! Nog steeds zat Dawn op haar knieën in de slaapzaal. Ze wist zeker dat ze haar ketting in haar nachtkastje had gedaan! Waar was hij?! Tante Isabella zou haar vermoorden als ze erachter kwam dat haar nichtje de ketting nog geen dag had en hem nu al kwijt was! Het kon Dawn niet echt veel schelen dat sommige arrogante Ravenklauwers haar fronsend aankeken, terwijl andere Ravenklauwers haar een 'aahww, arme jij'-blik toewierpen. Ze trok de lades eruit en hield hen op zijn kop, maar vond niks glimmends tussen al haar troep. Nou ja, wel iets glimmends... maar het was niet de ketting. (lees: een keer had ze iets glimmends gezien en met een kreet had Dawn het uit al haar spullen gegrist. Toen bleek dat het haar horloge was. )
Met tranen in haar ogen deed het meisje haar spullen weer terug in de lade. Ze was haar ketting kwijt.

"Deirdre!" de tranen stonden haar nog steeds in de ogen. Eindelijk had ze haar tweelingzus gevonden! Het viel haar niet op dat Alyssa zich uit de voeten maakte. Dawn wilde het alleen aan haar zus vertellen en hopen dat zij goede raad had voor haar. "Wat is er Dawn?"
"Ikbendekettingvan tanteIsabella kwijtgeraakt enikweetniet waardieis! Jemoetme helpenmetzoeken! WatzoutanteIsabella welnietvanmijdenken?!" ...wauw, Dawn had zichzelf nog voorgenomen om heel relaxed te doen. Nou, dit kon je best ... relaxed noemen. Op zijn eigen manier. "Wat moet ik doen?! Ik kan toch niet tegen tante zeggen dat ik de ketting al op de eerste dag ben kwijt geraakt?! Wat zal ze wel niet van mij denken?! Zal ze me haten? Misschien geeft ze me nooit meer iets!" of ze geeft me voortaan alleen maar hondenkoekjes. Of afgedankte dingen. Alhoewel Dawn misschien al van geluk kon spreken als ze afgedankte dingen kreeg.

"Je moet me helpen!" smeekte ze wanhopig. Bijna stroomden de tranen over haar wangen, maar ze hield zich sterk. Nee, ze zou niet openlijk gaan huilen. Hoopte ze.

[Theodor Edinburgh]

Ochtend.. Ontbijt.. Lessen.. Wakker worden! Met de ogen nog half dicht liep Theodor de trap af naar beneden. Hij vervloekte school, vervloekte de lessen, vervloekte Maireach. Als hij thuis was geweest, bij zijn ouders was gebleven en naar een normale school was gegaan, had hij nu nog in bed gelegen met een boze moeder naast hem. Voor de zoveelste keer schreeuwend dat hij te laat kwam. Hij had dan half gegrijnsd en zich nog eens omgedraait. Het zou hem niks hebben uitgemaakt. Hij had er alles voor over om nog even een uurtje langer te slapen, alles.

Hier, op Maireach durfde hij niet uit te slapen, bang dat de leraren hem zouden komen ophalen en hem zouden vervloeken. De leraren hier waren machtig, te gevaarlijk. Op zijn oude school kon zijn leraar van groep acht alleen maar zijn stem tegen hem verheffen, verder niets. Hij grijnsde bij die gedachte. Ow wat had hij zich machtig gevoeld! En nu? Nu voelde hij zich als een mier in dit enorme kasteel met mensen die zoveel machtiger waren als hem.

Al lopend viel zijn oog op twee meisjes, die bijna elkaars spiegelbeeld waren - afgezien van het feit dat de ene hysterisch ratelde over een verdwenen ketting en de ander zelfingenomen blik in haar ogen had. Dat was.. Deirdre. Hij huiverde en automatisch stond hij stil. Sinds zijn kleine kastprobleem, vermeed hij dit meisje. Hij mocht haar niet, ze was harteloos. Samen met Fleur Jolie, een KO van Zwadderich hadden ze hem vastgebonden, zes trappen afgesleurd (waar hij nog steeds blauwe plekken van had!) en opgesloten in een bezemkast! Ooit zou hij haar terugpakken, samen met die Fleur! Dan zouden ze hem voor hem knielen en smeken om op te houden - muhahhaha!

Maar dat kwam later, nu had hij medelijden met Deirdre's tweelingzus. Hij wist dat ze Dawn heette, hij had Deirdre vaak genoeg over haar minder goede helft horen praten. Ook zat ze in Ravenklauw, maar tot zover reikte zijn kennis. In ieder geval smeekte ze haar zusjelief om haar te helpen. Hij voelde weer een steek van medelij. Deirdre zou haar nooit helpen! Die zou er van genieten! En hij.. Hij had toch niks te doen. (Behalve ontbijten natuurlijk!)

Theodor haalde een hand door zijn blonde haren - zodat het heerlijk warrig zat - en liep regelrecht, met ferme passen op het tweetal af. Hij probeerde zo vleiend mogelijk te glimlachen toen hij in hun buurt kwam.
"Misschien kan ik je helpen met zoeken," zei de blonde jongen en boorde zijn groene ogen in haar heldere blauwe. Hij merkte de kleine groene stipjes op en kon het niet laten om te denken, hoe mooi haar ogen waren. Echter toen hij zijn blik op Deirdre richte, verdween die gedachte al snel. Zij was een feeks en zij was lelijk!(Alleen omdat hij haar niet mocht!) Dawn leek op haar, dus zij kon ook niet mooi zijn, niks aan haar kon mooi zijn, want dan was Deirdre ook mooi! En dat was.. Onmogelijk!

This post has been edited by Theodor Edinburgh on 25 December 2007, 16:50

[Deirdre Grey]

"Ikbendekettingvan tanteIsabella kwijtgeraakt enikweetniet waardieis! Jemoetme helpenmetzoeken! WatzoutanteIsabella welnietvanmijdenken?!" Deirdre wist een geschokte blik op haar gezicht te krijgen, terwijl ze het van binnen uitgierde van het lachen. Tja, wat zou tante Isabella wel niet van haar denken? Dat ze Deirdre die ketting had moeten zoeken en niet aan Dawn? "Wat moet ik doen?! Ik kan toch niet tegen tante zeggen dat ik de ketting al op de eerste dag ben kwijt geraakt?! Wat zal ze wel niet van mij denken?! Zal ze me haten? Misschien geeft ze me nooit meer iets!" Dat was de hele bedoeling liefje! Maar dat zei Deirdre natuurlijk niet hardop, ze was niet gek! "Je moet me helpen!"

Deirdre glimlachte toegevelijk. "Natuurlijk zal ik je helpen! Maar ik denk toch dat het het allerbeste is, als je gewoon de waarheid tegen tante Isabella zegt. Ze vergeeft het je vast wel, tante Isabella is erg vriendelijk! Als je het niet durft, schrijf ik de brief wel aan haar, we hebben toch haast hetzelfde handschrift!" Deirdre glimlachte vriendelijk tegen Dawn, in de hoop dat ze in zou stemmen met het plan.

Helaas was Deirdre niet de enige die interesse in Dawn had. "Misschien kan ik je helpen met zoeken." Deirdre herkende de stem direct. Theodor Edinburgh, een eerstejaars Zwadderaar die ze had verraden dankzij Fleur. Een snelle blos verspreidde zich over haar gezicht, zoals elke keer dat ze geconfronteerd werd met hem. Ze had de verkeerde keuze gemaakt en daar moest ze nu voor boeten... Maar waarom zou hij Dawn helpen? Hij had een hekel aan Deirdre, dus moest hij toch ook een hekel aan Dawn hebben? Vooral omdat ze zoveel op elkaar leken. Ook al was Dawn dan lelijker... en dommer...

"Wat aardig dat je dat aanbiedt, Theodor! Maar eigenlijk hebben we je hulp niet nodig, ze heeft haar ketting vast in haar tas zitten of zoiets. Ik weet zeker dat we hem zelf wel kunnen vinden!"

[Dawn Grey]

"Natuurlijk zal ik je helpen!" opgelucht haalde Dawn adem en ze stond al op het punt om een hele woordenstroom ('OH DANKJEWEL, JE BENT DE BESTE ZUS TER WERELD!') los te laten op Deirdre, totdat ze de verdere woorden van haar zus hoorde. Wát? Aan tante Isabella een brief schrijven en zeggen dat Dawn de ketting was kwijtgeraakt?! Weer vulde wanhoop haar.
"Nee! Dat... nee! Alsjeblieft, Deirdre! Tante Isabella zal me ..." voor eeuwig haten? Branden in hel? Nooit meer wat toesturen? "... ze zal het me vast niet vergeven! De ketting was vast heel duur geweest en ..." Dawn moest moeite doen om uit haar woorden te komen, zo erg raakte ze in paniek bij de gedachte er alleen al aan. Ze konden het echt níét aan tante Isabella vertellen. "...waarom zoeken we niet gewoon eerst?! Als we hem gewoon vinden, dan is er toch niks aan de hand? Waarom hoeft tante Isabella er nou per se van te weten? Misschien..." sterft ze plotseling en zie ik haar sowieso nooit meer? "...heb ik toch genoeg tijd om de ketting te vinden." Of anders kan ik misschien van mijn spaargeld dezelfde ketting kopen.

"Misschien kan ik je helpen met zoeken." Dawn draaide zich om en keek recht in de groene ogen van een jongen. Shit! Had hij hen afgeluisterd? Noooo, daar ging haar reputatie. Voortaan zou ze bekend staan als het.. het... het.. 'jankende deel van de tweeling' of als 'zielepoot'. Eventjes knipperde Dawn verdwaasd met haar donkerblauwe ogen, verbaasd dat er een jongen die ze amper kende zijn hulp aanbood. Nog voordat ze iets kon zeggen had Deirdre al geantwoord. (natuurlijk wist Dawn niks van de kleine affaire tussen de twee Zwadderaars)
"Eh... ja..." hakkelde Dawn, terwijl ze een lichte blos haar wangen begon te kleuren. Ze probeerde zichzelf bijeen te rapen, want waarschijnlijk had ze het hele kasteel bij elkaar gesmeekt. "Bedankt voor het voorstel, maar... misschien... als we goed genoeg zoeken... vinden we de ketting zelf wel..." mompelde ze.

Misschien, ja. Dawn keek even om zich heen, alsof ze half en half verwachtte dat er een ketting uit de lucht zou vallen. Háár ketting. Jammer genoeg gebeurde dat niet en onopvallend probeerde het meisje de tranen uit haar ogen te wrijven. "Misschien is het maar beter als we... nu al beginnen te zoeken. Zonder tante Isabella erbij te betrekken..." stelde ze aarzelend voor. Dawn had liever niet dat de enige persoon in de familie die een beetje normaal tegen haar deed zich tegen haar zou keren.

[Theodor Edinburgh]

"Wat aardig dat je dat aanbiedt, Theodor! Maar eigenlijk hebben we je hulp niet nodig, ze heeft haar ketting vast in haar tas zitten of zoiets. Ik weet zeker dat we hem zelf wel kunnen vinden!" Als ze hem in haar tas had zitten, had ze dat zelf vast wel gezien. Wat dacht Deirdre wel niet van haar zus, dat ze een dom, dwaas en blind persoon was die haar ketting niet kon vinden als hij in haar eigen tas zat! Tss- wacht mannen gebruiken dat niet! Wat gebruiken mannen kuchjongenkuch dan wel om hun ongenoegen te laten blijken! Oh my gosh! Theodor wist het ni- Err Theetje, jongens gebruiken ook geen oh my gosh, dat is zo verwijfd! (Tja dat krijg je als een meisje jouw bestuurd!)

Met een glimlach richtte hij zijn blik op Dawn, die niet het scherpe spraakvermogen van haar zuster had. Hakkelend en met veel woorden wees ze zijn aanbod af. Ze klonk schattig, anders dan haar zuster. Hij vond het enigzins jammer dat ze niet volmonds had ingestemd, want wie kon nou weigeren tegen Theodor! Zelfingenomen bleef hij Dawn een tijdje aanstaren.

"Als jullie goed genoeg zoeken ja," bevestigde hij. Hij kon het niet laten om de nadruk op het woordje als te laten leggen. "Maar ik heb het kleine idee dat Deirdre er niet zo'n groot aandeel in zal hebben. Zij waarschuwt liever tante Isabella om je de fout er nog eens goed in te wrijven.." Met een scherpe blik keek hij naar het Zwadderse meisje. Hij genoot, hij vond het heerlijk om haar nu eens een hak te zetten. "Dus technisch gezien zul je in je eentje zoeken en laten we eerlijk wezen, vier ogen zien meer dan twee. Ik sla graag mijn ontbijt over om je te helpen." Grijnzend flitse zijn ogen weer even richting Deirdre. Hij had het kleine idee dat die dit gebeuren helemaal niet kon uitstaan.

[Deirdre Grey]

"Nee! Dat... nee! Alsjeblieft, Deirdre! Tante Isabella zal me ..." Haten? Onterven? Vernietigen? Ha! Als ze dat eens zou doen... heerlijk! "... ze zal het me vast niet vergeven! De ketting was vast heel duur geweest en ..." ... Hmpf... Dawn verdiende hem echt niet! "...waarom zoeken we niet gewoon eerst?! Als we hem gewoon vinden, dan is er toch niks aan de hand? Waarom hoeft tante Isabella er nou per se van te weten? Misschien..." Ha! Alsof Dawn de ketting ooit nog eens terug zou vinden... Nee... misschien zou Deirdre hem na een paar dagen weer "vinden", maar absoluut niet nu. Eerst moest tante Isabella weten wat voor idioot Dawn was en hoe geweldig Deirdre wel niet was. "...heb ik toch genoeg tijd om de ketting te vinden." Lukt je toch niet!

"Eh... ja..." Hmpf, natuurlijk. Dawn wist niet hoe ze met jongens moest praten. De idioot. "Bedankt voor het voorstel, maar... misschien... als we goed genoeg zoeken... vinden we de ketting zelf wel..." Precies! Wegwezen irritante Theodor! "Misschien is het maar beter als we... nu al beginnen te zoeken. Zonder tante Isabella erbij te betrekken..." Prima, dan maar niet tante Isabella erbij, maar het allerliefste wel zonder Theodor! Deirdre wíst gewoon dat hij haar niet kon uitstaan en hij zou misschien slim genoeg zijn om haar plannetje te doorzien... dat zou een ramp worden! Een gigantische ramp! Dawn stond al jaren onder haar invloed, als ze die invloed niet behield, dan... straks zou Dawn net zo goed als zij worden! Of, veel erger, zelfs nog beter! Wacht... nee... dat kon gewoon niet! Dawn was misschien wel dan slim, maar ze was niet knap en sociaal en dun en lang. Nee, Dawn zou nooit zo goed kunnen worden als zij.

"Als jullie goed genoeg zoeken ja." He? Natuurlijk zouden ze toch goed gaan zoeken? "Maar ik heb het kleine idee dat Deirdre er niet zo'n groot aandeel in zal hebben. Zij waarschuwt liever tante Isabella om je de fout er nog eens goed in te wrijven.." ... Hij zei... wát? Woedend sperde ze haar ogen open, terwijl ze nadacht of haar nagels scherp genoeg zouden zijn om die vreselijke ogen uit zijn kop te rukken. "Dus technisch gezien zul je in je eentje zoeken en laten we eerlijk wezen, vier ogen zien meer dan twee. Ik sla graag mijn ontbijt over om je te helpen." Vuile, vieze minpunt! Hoe durfde hij! Dacht hij dat haar zomaar kon beledigen?

"Wie denk je wel niet dat je bent! Natuurlijk help ik mee zoeken, ze is mijn zusje! Die ketting betekent veel voor haar. Desnoods keer ik het hele kasteel om als ze die ketting terug wil vinden! En ik stelde alleen maar voor om naar tante Isabella te schrijven, omdat ik dacht dat Dawn zich er beter door zou voelen! Waar bemoei jij je eigenlijk mee, dit gaat alleen mij en Dawn aan! Of ben je misschien nog steeds kwaad om die nacht? Ik werd gedwongen door Fleur! Zwak hoor, om met je problemen met mij, mijn zusje lastig te vallen!"

[Dawn Grey]

"Als jullie goed genoeg zoeken ja." zei Theodor. "Maar ik heb het kleine idee dat Deirdre er niet zo'n groot aandeel in zal hebben. Zij waarschuwt liever tante Isabella om je de fout er nog eens goed in te wrijven.."
Dawn wist niet goed wat ze moest zeggen. Bij Merlijns weetikveelwat! Ze hadden al genoeg tijd verspild aan dit, het liefste zou Dawn er nu meteen vandoor zijn gegaan en haar ketting zoeken. Jammer dat ze geen vierdejaars was, want dan kon ze hem Sommeren. "Ik sla graag mijn ontbijt over om je te helpen." Hè? Wat? Dat kon ze toch niet van hem vragen? De Zwadderaar had hier sowieso niets mee te maken; Dawn kon toch niet van hem eisen om dit allemaal te doen... voor haar?
Eigenlijk... klopte hier wel iets? Theodor was een Zwadderaar. Zwadderaars waren toch gemeen en sluw? Nou ja, hierbij viel haar zus nog wel mee (Jielei: maar niet heus), maar was dit soms een complot? Probeerde Theodor nu soms haar vertrouwen te winnen en had hij zelf haar ketting gestol- ach welnee, dat kon niet eens! Ten eerste was hij een jongen en ten tweede was hij een Zwadderaar. Hoe kon hij nou weer in haar leerlingenkamer komen en in haar slaapzaal?! Nee, het was gewoon allemaal haar eigen domme schuld.

"Of ben je misschien nog steeds kwaad om die nacht?" ...wat gebeurde er die nacht? Ze hadden toch niet hét gedaan?! EEWWWW! ... oh, lekker, Deirdre werd gedwongen door Fleur. Ew. Ew. Ew. Een trio. Ew. Ew. Ew. Ew. Haalhetweghaalhetweghaalhetweghaalhetweg!
"Eh... ik wil jullie gezellige hereniging niet onderbreken, maar ik denk niet dat Deirdre zoiets zou doen. Bovendien vind ik niet dat ik van je .. kan eisen om je ontbijt over te slaan." Dawn keek Theodor even aan, maar wist niet hoe ze netjes zijn aanbod kon afwijzen. Hij had er niks mee te maken, het zou gewoonweg gemeen van haar zijn om te eisen dat hij zijn ontbijt over zou slaan en mee zou gaan zoeken naar de ketting die zij was verloren. Misschien was het zelfs gemeen van haar om Deirdre mee te sleuren in haar problemen. Want het was allemaal haar eigen domme schuld.

[Theodor Edinburgh]

"Wie denk je wel niet dat je bent!" Ik ben Theodor, maar dat zei hij maar niet hardop. Boos was ze, heel boos. Furieus verdedigde ze zichzelf, wat Theodor alleen maar liet denken dat ze loog, maar ook dit zei hij niet. Het was niet iets waar hij zich verder moest mee bemoeien.
Nog boos? Boos?! Tuurlijk was hij nog boos om die nacht! Ze hadden hem vernederd, verschrikkelijk vernederd. Hij had zich nog nooit zo hulpeloos gevoeld als toen. Ook al werd dat wicht gedwongen door Fleur, dan was ze maar een simpel zieltje, een meeloper! Woedend balde hij zijn vuisten.
"Als ik kon," zei hij sissend. "Had ik je tere nekke omgedraaid, zo woedend ben ik nog. Gedwongen of niet en ook al heb je me later eruit geholpen, je hebt me er ook ingestopt!"

"Eh... ik wil jullie gezellige hereniging niet onderbreken, maar ik denk niet dat Deirdre zoiets zou doen. Bovendien vind ik niet dat ik van je .. kan eisen om je ontbijt over te slaan." Zijn woede verdween toen hij zijn ogen richte op Dawn. Hoe konden zij zusjes zijn, tweelingzusjes welteverstaan. Dawn was veel zachter, breekbaar bijna. Natuurlijk geloofde ze haar zusje, dacht het beste van haar zus. Het was haar familie, daar hoorde je voor te kiezen. Hij kon het haar dan ook niet kwalijk nemen dat ze zijn aanbod afwees, hoewel hij het geen enkel probleem had gevonden om samen met haar het hele kasteel af te zoeken. Misschien wel in donkere verlate- Bleegh! Stop, geen rare gedachtes. Het was beter om nu gewoon weg te gaan.
"Dan zal ik maar gaan," zei hij simpel en glimlachte, hopelijk had hij niets tussen zijn geweldige witte tanden! De blondine keerde zich om en wilde weglopen. Alleen had Theodor te lang zijn ogen op Deirdre gehouden waardoor hij het harnas niet had gezien dat aan de zijkant van de gang stond, met zijn voet uitgestoken, alsof het Theodor wilde laten struikelen. Theodor slaakte een zachte kreet, haakte met zijn voet achter de voet van het harnas en viel voorover. Niet zonder eerst een paar koprolls en perfecte handstands, die hij had geleerd toen hij als klein schoffie op turnen had gezeten, om zijn val te breken. Hij belandde pijnlijk op de vloer.. Auch..