Maireach Hogeschool voor Mysterieuze Kunsten en Magie

[Mist Avonmora]

Bijbehorende Topics:
De Laatste Vergadering
Opsluithok Theodoor
Mestbom-Explosie



De tweede verdieping is een verdieping met vele verbindingen. Natuurlijk heb je de brug, die het slot verbindt met Mount Haydon. Maar ook zijn er uitzonderlijk veel trappen op deze verdieping te vinden, samen met een hoog percentage geheime doorgangen. Bovendien kon je met een niet al te opzichtig trapje binnen een minuut voor de deur van de beruchte concierge Nácht Dyeler staan. En daar ging het Mist op dit moment om.

Zo'n vijf meter van de trap naar de eerste verdieping stonden twee stenen bankjes, beschermd voor nieuwsgierige lerarenoogjes door een paar kasten gevuld met enorme potten. De potten waren gevuld met een soort vocht met verschillende kleuren, van Bedorven Oorsmeersaus tot Opgedroogde Snotpulksels. En in deze vloeistof dreven onherkenbare misvormde dingen, waarvan je niet wou weten wat het was. Middenin deze grote freakshow zaten Mist en Sheila elk op één van de bankjes op Eva, Lucien, Theodor, Fleur en Deirdre te wachten.

Van buiten zag Mist er als (bijna) altijd uit. Sereen en berekend, met een licht moordlustige blik in de ogen. Maar haar moordlustige blik was iets intenser dan gewoonlijk, haar donkere wenkbrauwen net iets te gefronst. Mist was helemaal niet kalm, rustig, geduldig op dit moment. Op dit moment vroeg de innerlijke Mist zich af waarom Eva en haar twee mannelijke aanhangsels de mestbommen nog niet hadden laten ontploffen. Op dit moment was de innerlijke Mist bezig alles om zich heen te vervloeken.
Ze keek naar Sheila, die op het andere bankje, haaks geplaatst op de stenen bank waar Mist zelf op was gaan zitten, zat. De eersteklasser zag er net als Mist normaal uit, maar was van binnen waarschijnlijk veel zenuwachtiger. Dit was waarschijnlijk haar eerste grote daad tegen het schoolregime, terwijl Mist al sinds jaar en dag dingen uithaalde waar de gemiddelde leerling al lang op betrapt was geweest. Tot nog toe was het altijd goed gegaan, hadden de leraren haar nooit iets kunnen maken, was er nooit bewijs geweest. Waarom zou het nu dan wel fout gaan?
Maar de eersteklasser hield zich sterk. Mist moest toch een beetje glimlachen, aan dit soort Zwadderaars had je ten minste nog wat. Ja, Mist mocht het meisje wel (een zeldzaam gegeven, waar de eersteklasser trots op mocht zijn, ook al wist ze van niets). Ze had het gevoel dat het meisje nog wel eens van pas zou kunnen komen...
Maar nu waren ze nog aan het wachten, eeuwig aan het wachten. Hoorde ze al een explosie? Waren dat de rennende voeten van Fleur en Deirdre? Of was het slechts haar eigen verbeelding, fantoomgeluiden die Mist zelf tot leven probeerde te wekken, om maar te kunnen stoppen met het eeuwige nietsdoen en afwachten, alsmaar afwachten?

[Sheila Abergavany]

Oké. Dit was misschien de meest ranzigste plek in heel Maireach, maar ze moest. Blijven. Zitten. Dat moest. Als ze opstond (en het bestond niet dat ze ging opstaan totdat het teken kwam), dan zou ze misschien het hele plan verpesten. het plan welke tegen het schoolregime inging. Het geweldige plan, waaraan heel veel Zwadderaars meewerkten. En zij, Sheila Brooke Abergavany, had de eer om samen met Mist Avonmora, een vierdejaars (!) Zwadderaar de wacht te gaan houden. Te wachten op het teken dat van andere Zwadderaars af zou komen, zodat ze eindelijk in actie zouden komen en hét plan in werking gesteld zou worden.

Jep, daar draaide het allemaal om. Dat was de reden waarom Sheila en Mist op deze veel te harde bankjes zaten, achter de grote kasten vol met ranzige zooi, waarvan Sheila niet wilde weten wat het allemaal was. Ze hoopte dan ook ten zeerste dat ze dit niet bij een vak hoefde te zien, aan te raken of zelfs mee te werken. Dat zou toch echt het toppunt zijn, kindermishandeling. Barbaars.

Vanuit haar ooghoeken zag Sheila dat Mist een klein beetje moest glimlachen, ondanks de moordlustige blik in haar ogen, de te gefronste wenkbrauwen, maar toch een kalmte uitstralend, waardoor ze, in Sheila's ogen, een gestoorde indruk maakte. Moordlustig, klaar om haar zet te doen, iedere stap zorgvuldig berekend voor het beste effect, zodat ze kon toeslaan, zoals een leeuw zijn prooi ving, of een kat de vogel. Maar goed, ze zou het vast wel beter weten dan zij, gezien ze veel meer ervaring had. Misschien moest ze Mist maar tot haar grote voorbeeld benoemen (maar dan alleen in eigen gedachten) en haar bevelen opvolgen zodat de acties niet gedoemd waren tot mislukking.

[Eva Aemelios]

Hijgend kwamen Lucien en Eva aan op de plek waar Mist en Sheila zaten te wachten.
'Thee-oor kwam niet opduiken,' zei Eva meteen, kwaad omdat ze vanaf het begin al tot de vaststelling was gekomen dat je op anderen niet kon rekenen. 'Voor de rest ging alles volgens plan, though. De mestbommen zijn afgegaan vlak voor Iseults kantoor.'
Ja. Als de trut zou terugkeren van het Toverschooltoernooi, zou ze verwelkomd worden door de stank van rottende eieren en paardemest. Welkom thuis professor Iseult! De thee is geserveerd! Maar niet heus.

Terwijl haar ademaling rustiger werd, leunde ze tegen de muur en keek rond. Deirdre was er nog niet. Hadden Fleur en zij de explosie misschien niet gehoord? Hij zou toch heel duidelijk te horen moeten zijn op de eerste verdieping. Of was de gang van Náchts kantoor zo bevolkt dat er nog geen kans bestond dat ze de gong zouden kunnen stelen?
Peinzend keek ze naar de rest van het stel. Mist zat zoals gewoonlijk moordlustig rond te kijken - alsof ze de enige was in de wereld die dat kon doen - en aan Sheila besteedde ze niet zoveel aandacht. Ze was immers tot de conclusie gekomen dat die eerstejaars die ze gebruikten toch alleen maar afleidvoer waren. Lucien was ook al wat bijgekomen van het snelle rennen - natuurlijk niet zo snel als Eva, de sukkelaar - en boven hun hoorde ze al voetstappen wegrennen van de plaats delict. Eva kon het ze niet kwalijk nemen, maar grinnikte toch lichtjes. Ren, sukkels. Ren zo hard je kan.


Off: ... mijn posts worden korter en sarcastischer xD

[Lucien Crimson]

Off: Ik ben de laatste tijd zo'n goed voorbeeld met kleine posts :'DDD

Wieeh, ren, ren, ren. *hop-smilie* (die moeten we hier ook hebben D< XD) Ren, ren, ren... De wind die je zelf creëert door te rennen, de wind die sexay door je haren briest, de wind die je er zo sexay uit laat zien - ook al was hij zelf al heel sexay. Natuurlijk. Ren, ren, ren. Halleluja-moment. Ren, ren, ren. Ren, re-- WAAH, ONTWIJK EVA!
Daar ging zijn Halleluja-moment. Eerst rende Lucien nog heel erg sexay, toen moest hij Eva ontwijken, want die idioot stopte opeens. "Kijk uit waar je loopt, imbeciel." siste Eva. Hé! Dat was zijn tekst! "Kijk zelf uit, kr--" bijna schold hij haar uit, maar net niet. Samenwerken was nou eenmaal niets voor hem, zeker niet als anderen hem de schuld wilden geven van iets wat hun eigen schuld was. Hij was hun zondebok niet! "--... err... krijtje." Oke, krijtje? Waar sloeg dat op? Noooo! Daar ging zijn perfecte imago. Hij schold iemand uit voor krijtje. BAF. KADENG. BOEM. TSJAK. KRAK. Zjoooeefff. Lucien zag zijn imago leeglopen als een ballon die werd losgelaten zonder dat er een knoop in zat. Natuurlijk zonder de spuugspetters die dan in het rond vlogen.

Ondertussen begon Eva hun verslag uit te brengen. Niet dat die lang was. "Ja, Theodor kwam niet opdagen. Je denkt toch niet dat hij ons gaat verraden of ons zelfs al verraden heeft?" Nou, waarschijnlijk zou Theodor niet ziek op bed liggen. Hier zat meer achter.
Er kwam meer geluid van boven en meer geschreeuw. Thihihihi. Die sukkels zaten boven gewoon te schreeuwen - en zo al hun lucht op te maken - in plaats van te vluchten naar een plek met meer zuurstof. Dat niet stonk, uiteraard. Ook haasten meer leerlingen zich naar de Mestbom-Explosie-plaats om zich daar te vergassen. .... wat was iedereen toch slim.

[Minor September]

Minor rende met een schrikwekkend gezicht door een smalle, lage, slechtverlichte, vochtige maar mooi bevloerde gang. Af en toe keek hij even gauw om, om dan weer snel te kijken dat hij niet door een plots opduikende muur in stukjes werd geslagen. De voorgeschiedenis hieraan zal ik jullie als lezer besparen, wellicht komt deze reeds elders te lezen te staan. Welnu...
Het komt erop neer dat Minor zojuist een monster had ontdekt. Ja, een echt monster! Hij had een hele dikke buik, wel twee armen, een hoofd zo groot als, als... Minor had geen zin na te denken waar het hoofd op leek, ik hou het maar even op een aardappel. Het monster met een aardappelig hoofd stond zomaar ineens voor Minor's neus toen hij, nu hij toch kort geen les had, op weg was naar een lokaal wat op magische wijze altijd leeg was. Zat je in het lokaal, dan leek het nog of het lokaal leeg was. Vreemd, niet?
Wel, Minor was in ieder geval als een, ik hou het op iemand die wegrent voor een monster met (voorlopig) een aardappelhoofd naar de eerste de beste geheime gang die hem te binnen schoot. Dit was een grote spiegel, die bij nader inzien geen spiegel was maar een soort magisch, ding waar je jezelf in kon zien. Wel, Minor klom door deze denkbeeldige spiegel en rende dus net zo snel als iemand die snel rent door de gang op de vlucht voor het monster. Eindelijk kwam er een einde aan de gang, een trapje met een deurtje. Minor opende het deurtje, keek om zich heen en sprong op de vloer. Minor maakte het deurtje dicht, dat verborgen zat onder, hoe origineel, een schilderij van een tovenaar, die met een enorme grote glimlach Minor toelachte met de woorden: "Hihi! Haha, moet je vaker doen, hahaha!" Als Minor nu linksaf was gegaan had hij recht in de ogen gestaan met het uit vier personen bestaande gezelschap. Ergens gelukkigerwijs voor dit gezelschap deed Minor dit niet en holde rechtsaf de gang uit, een trap op.

[Mist Avonmora]

Mist keek om zich heen. Toen, plotseling, als uit het niets, verschenen Eva en Lucien. Diep vanbinnen begon Mist te grijnzen. Dat deel van het plan was dus geslaagd, niet dat ze dat niet al eerder had gehoord door de grote (nu ja, natuurlijk niet dé Grote) Boem. Gekrijs van leerlingen en gestamp van leraren bewezen dat de plannetjes tot nog toe feilloos verliepen.
Alhoewel?
Mist's innerlijke grijns werd een stuk minder breed toen Eva het verontrustende nieuws meldde:
“Thee-oor kwam niet opduiken.”
Dat de rest volgens plan was verlopen, dat ving Mist niet eens meer op. Natuurlijk was de rest volgens plan verlopen. Mist's plannetjes verliepen altijd volgens plan. Maar dat Theodor niet was komen opdagen, dat was niet volgens het plan.
"Ja, Theodor kwam niet opdagen. Je denkt toch niet dat hij ons gaat verraden of ons zelfs al verraden heeft?"
Waarom was dat rotjoch niet op komen dagen? Hoe waagde hij het om de bevelen van de Machtige Mist te negeren? De nietige worm was voor Mist nog minder dan een mug! HOE WAAGDE HIJ HET MIST NIET SERIEUS TE NEMEN! ZE ZOU HEM BIJ ZIJN LU-

Mist riep zichzelf tot orde. Ze moest niet in driftige, lage-Lyondir trekjes vervallen. Wraak op Theodor zou later wel komen, nu was het van belang tot handelen over te gaan. Maar eerst moesten ze op het teken van Deirdre wachten, opdat ze zeker wisten dat Náchts kantoortje onbemand zou zijn. Waar bleef dat kreng?
Net op het moment dat Mist haar mond wilde opentrekken om aan Lucien te vragen naar Fleur en Deirdre te sluipen om polshoogte te nemen, kwam de laatste aanrennen. Stomme trut! Rennende leerlingen zijn stukken opvallender dan sneaky sluipende scholieren! Maar Mist besloot haar woede slechts te uiten met een hooghartige (waar kwamen al die Lyondir-trekjes opeens vandaan? Ging ze teveel met hem om? Natuurlijk deed ze dat! Goed voornemen: minder omgaan met die achterlijke kwal) blik en een gesiste “En?”

Deirdre keek niet naar Mist terwijl ze haar verslag uitbracht, maar eerder naar een punt schuin boven Mists linkerschouder. Hoewel ze zo koeltjes mogelijk (het was immers Deirdre) haar verslag bracht, kon iedereen haar een paar keer flink horen slikken. Mist besteedde er geen aandacht aan, ze kon alleen nog maar aan het verbrijzelen van de zodadelijk-niet-meer-gebruikte-gong denken zodra er iets in de trent van 'niemand bij kantoor' uit Deirdre's mond gekomen was.
“Sheila, Eva, meekomen!” blafte ze en sprintte alvast weg.

[Lucien Crimson]

Off: Omg, eeuwen geleden dat ik heb gepost met Lucien x'D Ik ben er echt compleet uit. :'D

Wooot. De bazige kant van die mistige Mist kwam blijkbaar naar boven. Misschien had dat mens op die manier een relatie gekregen met Arlian; ze had hem gewoon gedwongen. AHA. Geniaal! Enzo. Maar om heel eerlijk te zijn kon Lucien Crimson zich niet voorstellen wat een jongen met twee verschillende oogkleuren in zo’n bazig kreng zag. Hij, dé Lucien Crimson (wtf, ik schreef bijna Lyceum? O_o Teveel AO gespeeld, thehe), zag in ieder geval niks in haar. … nuja, je hoorde organen enzo te zien, maar dat bedoelde hij niet! D<
Terwijl Mist verder praatte, dwaalden Luciens gedachten af. (wat eigenlijk niet zo gek was, aangezien hij niet hield van mensen die hem de wetten voorschreven) Zijn blik gleed over de andere Zwadderaars die hij totally not vertrouwde – ze waren niet voor niets Zwadderaars. Lucien zou zichzelf ook niet vertrouwen. Ofzoiets.
Zijn blik bleef hangen (figuurlijk, niet letterlijk! D<) op een eerstejaars Zwadderaar die er nogal… nerveus uitzag. Als zijn geheugen goed werkte – endiewerktemeestalnietgoed, maarshht! Wie wil er nou al op zijn twaalfde weten dat hij slechthorend was? Dus spaar die arme jongen <3 – dan heette ze Deirdre … Blue? Green? Eh. Whatever. ZIJN GEHEUGEN WERKT PRIMA, JA?! D<
Anyway, die Deirdre-waarvan-hij-de-naam-zo-goed-wist-jawel! was zich nogal opvallend raar aan het gedragen. Natuurlijk had niemand anders het door (kucheigenlijkwelmaarzewarenlikeZwadderaarsendiedenkenalleenmaaraanzichze
lf!kuch) (…ehm.. Lucien is ook een Zwadderaar, maar eh.. laat maar. D<) en zag alleen het geweldige oog van de tweedejaars Zwadderaar dit alles gebeuren. Enzo.
De Zwadderaar gedroeg zich in ieder geval heel verdacht zenuwachtig en Lucien fronste zijn wenkbrauwen. (maar natuurlijk deed hij dat lichtjes, aangezien je van teveel fronzen rimpels kreeg!) (en voor de goede orde: DAT IS ZO NIET SEXAY! D<)
Toen iedereen achter Mist aanging, besefte Lucien dat hij hier nog alleen stond met Deirdre. Ehm.. what the fuck? :’D Hij besloot maar gebruik te maken van deze gebeurtenis en zijn goeie en loyale aard naar boven te laten komen. (alhoewel hij er zo dus echt niet over dacht, lol). “Wat verberg je, Deirdre?” vroeg hij – naar zijn gevoel – zoals een filmster. Ja, hij zag de filmscène al helemaal voor zich. Hijzelf zat daar half in de schaduw en als iedereen weg was gerend, kwam zijn stem uit het niets – en zijn stem had een speciale toon aangenomen; een toon waar het vanaf droop dat je er niet tegen kon liegen. OFZOIETS. HAHAHAHA. Lucien Crimson keek overduidelijk teveel films! ;D

Zeg, schat xD dit is een RPG-post, geen msn-gesprek dus smileys alleen OOC gebruiken, aub <3

But I like my sexay smilies D: XD
Ik zal er in het vervolg aan denken ;D

This post has been edited by Lucien Crimson on 7 July 2008, 13:18

[Deirdre Grey]

Eh... Goed. Hier stond ze dan. Ze voelde zich nerveus, heel heel heel heel heel heel heel (nee hoor, ik doe niet niet om ruimte op te vullen) nerveus. Het was nog een geluk dat Mist (zij is eng!) het niet had gemerkt, voordat ze wegrende met Sheila en Eva. Even wilde Deirdre ook wegrennen, maar het voelde alsof haar benen van pudding gemaakt waren. Van dat vreemde, niet lekkere pudding dat je ouders schijnen te aanbidden, omdat het blijkbaar zo gezond is. Eh... juist, zo voelde haar benen dus. Ondertussen staarde ze schichtig Lucien aan, terwijl ze probeerde in te schatten of hij haar door had of niet. Hij mocht haar niet doorhebben, want dat was... niet goed! Helaas voor haar had hij blijkbaar wel iets door.

"Wat verberg je, Deirdre?" Ze werd direct lijkbleek (van nervositeit was het arme schaap vergeten hoe je moest liegen) (of tenminste... goed moest liegen) en deed van schrik een stap naar achteren. "N, n, n," zei ze, niet in staat om een heel woord uit te kunnen brengen. "Niets hoor!" fluisterde ze snel, terwijl ze probeerde onschuldig te kijken. Eh... poging mislukt. Ze haalde diep adem en probeerde te kalmeren, maar het leek juist alsof ze alleen maar erger in paniek raakte. Waarom, o waarom had ze ook naar Fleur geluisterd?

Iemand? Help?

[Lucien Crimson]

Het antwoord van de Zwadderaar op zijn très sexay vraag was ‘N-n-n-niets hoor!’. Thehe, gotcha! Deirdre was overduidelijk niet goed in liegen, aangezien ze niet alleen begon te stotteren, maar ze werd ook lijkbleek. (haha, Dawn had dit eens moeten horen en zien) Nonchalant leunde Lucien tegen de muur aan en keek de Zwadderaar schattend aan – althans, hij probeerde die indruk te wekken. Wist hij veel hoe hij iemand schattend aan moest kijken. De sadist in hem riep tegen hem dat hij haar moest laten lijden en net moest doen alsof hij haar leugen niet doorzag. Hoe heerlijk gemeen.
“Hmm…” zei hij maar om de stilte te verbreken. Hij geloofde dat Deirdre nu toch echt wel flink stond te zweten en straks zou ze misschien een overstroming veroorzaken en zouden ze allemaal ged00med zijn om in haar zweet te verdrinken! Ew. Of ze zou zo erg gaan stinken dat ze iedereen zou gaan vergassen – vooral Lucien die vlak voor haar stond. Dubbel ew! Hij had een te grote fantasie. Hoopte hij. “Ik geloof je niet, dus vertel op; wat heb je te verbergen?”

Wat zou het nu ontzettend gênant zijn geweest als ze niks te verbergen had. Hahahaha. Dus hopelijk had ze wel iets te verbergen, thehe. Want dan zou Lucien Crimson dé held van Zwadderich worden – alsof hij dat al niet was – en zou iedereen hem aanbidden – ook dit deden ze al, alhoewel de meesten het stiekem deden en het niet wilden toegeven – en zouden alle meisjes nog sneller verliefd op hem worden! HauiUAhahuaiaAHAUa! (dat staat ook wel bekend als een machtige en evil lach).
Hij probeerde zijn sexay ‘ik-heb-je-wel-door-dus-vertel-het-nou-maar-gewoon’-blik te doen die hij had geoefend voor de spiegel. (je moest toch wat doen als je je verveelde?) (bovendien kwam het nu handig van pas)
En nou maar hopen dat ze voor zijn sexay blik en uitstraling zou zwichten en ze de waarheid zou gaan vertellen. Zodat Lucien de held van Zwadderich zou worden en… nou ja, de rest ken je.

[Deirdre Grey]

"Hmm…" Ze durfde hem niet aan te kijken, te nerveus en te bang dat hij haar niet zou geloven. Waarom zou hij haar ook geloven? Ze loog ook gewoon! Het was vreselijk, waarom had ze gedaan wat Fleur van haar wilde? Wat was één klassenoudste nou vergeleken met heel Zwadderich? Ze zouden haar vermoorden of nog erger... negeren! Ze kon niet genegeerd worden, zij was Deirdre! Ze moest altijd aandacht hebben en iedereen moest van haar houden, zodat ze nog meer kon laten zien dat Dawn gewoon vreselijk was! Een hele afdeling kon haar niet haten of negeren, dat mocht gewoon niet!

"Ik geloof je niet, dus vertel op; wat heb je te verbergen?" Hij had haar door, ze kon niet anders dan de waarheid te vertellen. De tranen sprongen haar in haar ogen bij haar gedachte aan hoe dom ze was geweest, als ze nou maar nooit Fleur had geloofd... En als ze nou Theodor nooit had opgesloten, dan was alles veel beter geweest! Ze sloeg haar ogen naar beneden en staarde naar haar voeten, terwijl ze probeerde te bedenken wat ze moest vertellen.

" Fleurheeftmeovergehaaldomdezeactieteblokkerenenterwijlzemetmedaaroverpraa
tte." Ze haalde diep adem. "HeeftTheodoronsbetraptentoenhebbenFleurenikhemopgesloten." Weer adem halen. "Ennuzitieineenkast! Enhetspijtmeheelerg!" Nu barstte ze helemaal in tranen uit.

This post has been edited by Deirdre Grey on 7 July 2008, 14:28