Maireach Hogeschool voor Mysterieuze Kunsten en Magie

[Minor September]

"Hum hum hum..." Minor was net klaar met eten en wandelde vrolijk neuriend de trap af. "Hum hum, OEMHP! auhw..." Het was niet de eerste keer dat Minor struikelde twee treden van de grond af, Minor was wel snel beneden, dat wel, maar hij had toch liever die laatste twee treden ook nog genomen. Hoe dan ook, Minor liep neuriend verder, de gang door, de hal in. Aan het eind van de hal was een grote boog die leide tot een lange brede gang, met veel deuren, kantoortjes en zijkamertjes. In een van die zijkamertjes had Minor enkele weken eerder een papieren vliegtuigje verstopt. Hij had namelijk de dag daarvoor ergens op de vierde verdieping een papier gevonden met daarop 10 tips voor origami amateurs. Major mocht weten wat origami was, Minor vond het leuk, meer dan leuk zelfs. Die avond had hij zeker 25 vliegtuigjes gevouwen – dat had hem wel een tiende van zijn vooraad perkament gekocht en Minor zat nu wel met 25 papieren vliegtuigjes, waarvan hij er eentje door de slaapzaal had laten vliegen – en de dag daarop had hij dus een van die vliegtuigjes in een van de zijkamertjes verstopt.
Fin, Minor besloot niet te kijken of het vliegtuigje er nog lag en liep vrolijk neuriend verder. De gang liep rond af dus hoe ver je ook liep, er leek geen eind aan te komen. Her en der kwam hij andere studenten tegen, uit alle jaren, uit alle afdelingen en af en toe draaide hij zich even om, liep terug om vervolgens weer om te keren en verder te lopen. Minor kon nu de boog in de hal niet meer zien. Hij was bij de deur naar de ruimte die Minor kende als het herrie-hok. Het was altijd moord en brand in het herrie-hok. Van achter de deur van het herrie-hok hoorde Minor iets wat klonk als een op hol geslagen speeldoosje en een grote berg kleden die uit een werd gereten. Ja, het herrie-hok, Minor hield er wel van. De gang na het herrie-hok kwam uit op een grote vierkante trap, die voor het gevoel 10 keer hoger was dan de hoogste toren van het slot. Helemaal bovenin die toren bevond zich een klein kamertje met daarin niks anders dan belletjes, geen sop-belletjes, gewoon belletjes.
Je kon ze kapot prikken, maar verder was er niks mee te doen. Ja, Minor had al heel wat ontdekt in de afgelopen jaren. Minor kende ook nog het vorkenhok - waar je enkel in ging als je per direct dood wilde -, het grollengewelf – een rondlopende gang waarin gierende stemmen rondbrulden van het lachen aan een stuk door – en zo was er nog een draaiende kamer, het algemeen geëerde spiekhok, een betonhok, een kippenhok, het stickerhok - ookwel bekend als het plakkende krot – en een veertjeshok. Allemaal kamers die iedereen op ieder moment van de dag, of nacht, kon bezoeken en die waarschijnlijk ook al heel wat malen bezocht waren. Minor vond het prachtig, zo’n magisch bouwsel. Maar eigenlijk, zou Minor het nog leuker, nog magischer vinden, als hij zelf een nieuwe ruimte ontdekte. Ja, een eigen geheime ruimte, een geheim kamertje, waar nog niemand ooit geweest was… Dat zou dan het Minor hok heten, ja. Het Minorhok, Minor hield van hokken, Wacht, nog beter, het Minor en Major hok… Of toch maar het Minorhok? “De zestiende druif van de fruitkip, niet dat ik er iets mee bedoel hoor, hoe kom je erbij…” Minor maakte een sprongetje en keek naast zich. Hij keek naar een schilderij, redelijk vierkant, gemiddelde grootte, mooie houten lijst. Op dat schilderij stond een tovenaar met een lange witte baard die overdreven onopvallend om zich heen zat te kijken. “Nee, ik kijk gewoon wat, ik zeg maar iets, niet op mij letten hoor, vriend…” Een knipoog, en Minor wist het. Dit schilderij had hem al van ver voelen aankomen en was vastverzekerd zijn goede humeur te belonen. Het schilderij begon weer onopvallend om zich heen te kijken, lachte af en toe en maakte nu en dan een vriendelijke buiging. Minor was al verdwenen. Niet ver van het schilderij met de kijkende man was een gang die direct uitkwam op een klein trappenhuis. In dit trappenhuis hing een groot portret van een houten tafel met op de achtergrond een stenenmuur, met een raam erin dat uitzicht gaf op een golvend weiland. Achter de tafel stond een kip, nederig te staan en op de tafel stonden vele schalen, bakjes en schaaltjes met fruit. Bananen, passievruchten, kokosnoten, tsee-tsee vliegfruit, kalabassen, granaatappelen en zo nog veel meer. Op een van die schaaltjes lag ook een tros druiven. Het ware rode druiven en Minor staarde er naar. De kip, die op het doek twee keer zo groot was als een normale kip staarde ook meteen naar de tros druiven. Minor telde de druiven van bovenaf en kwam uit bij de zestiende druif. Hij wende zijn hand naar de druif, die trilde omdat een kip, ongeveer net zo groot als zichzelf, Minor’s hand in zijn kielzog had. Minor raakte de druif aan, de kip de niks. Minor pakte de druif uit het schilderij, de kip deed niks, er gebeurde anders ook niks. Alhoewel…
Minor hoorde iets bewegen, iets in de buurt, iets boven hem. Hij keek naar boven, maar zag alleen de onderkant van een balustrade. Minor liep naar achteren en zag wat er bewoog. Langs de balustrade bewoog een muur. De stenen van de muur bewogen allemaal langs elkaar. Minor besteeg de trap en toen hij op de balustrade zelf stond was de muur getransformeerd in een slordig maar statige boog. Achter deze boog zat een deurtje, een klein deurtje, net iets groter dan Minor zelf. Minor keek om zich heen, hoorde in de verte iemand aan komen en bedacht zich geen moment. Minor had het Minorhok ontdekt. Wie er ook aan kwam, hij wilde dit moment met iemand delen, met wie dan ook…


EDIT BY ROSE: Whieeh! Ik mag Minor-post editten! <3 Maar goed. als iemand het wáágt om voor mij te posten vermoord ik hem/haar/het.

This post has been edited by Minor September on 21 December 2007, 17:01

[Rose Valley]

Ja, ze had het! Het ultieme bewijs dat er kaboutertjes bestonden! Niet alleen in Ierland en Wales, en op Zweinstein, maar ook hier, op Maireach! Dolenthousiast sprong de kleine Rose op uit haar stoel. Met ene doffe klap vielen een aantal boeken op de grond, maar ze hoorde het niet. Ze had alleen nog maar oog voor één boek: kabouters. Ze wist het wel, ze wist het wel! En dadelijk zou ze dan ook echt kabouters zien. Snel, snel naar buiten! Ze klemde het boek zo stevig mogelijk vast, terwijl ze de leerlingenkamer van Huffelpuf verliet.
Veel had Rose toch niet te doen, op deze koude dag. Oh ja, koud. Heel even bleef ze als verstijfd staan in de gang. Ze ging nu wel echt naar buiten, op een excursie. Was het dan niet slim om iets warmers aan te doen? Ze keek wantrouwig naar de gele mantel die ze om had. Hoe geel ook, erg warm had hij niet. Maar goed, ze was Rose, en ooit was ze al door het ijs gezakt. Dit moest ze dan toch wel overleven? Ze had geen tijd om nu terug te gaan.
Maar voor ze echt verder had kunnen gaan, veranderde haar route, en haar doel van vandaag. Onmogelijk! Bijna dan. De enige die Rose belangrijker vond dan kaboutertjes, was Minor. Dus ra ra, wie zag ze daar? Het was Minor! Mini Minor! Hij stond voor een heel klein deurtje, daar paste hij wel doorheen. En ha, zij ook. Wat zou er achter dat deurtje zitten? Het moest wel leuk zijn, bedacht ze zich ineens. Want Minor keek ongelooflijk blij. Misschien was hij wel gewoon blij om haar te zien.

Rose keek zo mogelijk nog blijer, en huppelde naar Minor toe. Deur of Rose? Wat zou hem blijer maken? Nou ja, het was wel een gewone deur. Maar… maar… met grote ogen versnelde ze haar pas. Die deur stond niet op haar plattegrond! Dat wist ze heel zeker –en het koekboek zat in de zak van haar mantel, klaar om bekeken te worden. Voor zover zij wist, was daar gewoon een lange muur. Massief, niets speciaals daarachter.
“Minor!” Gilde ze. Met een grote sprong hield Rose stil, en grijnsde. Ze boog licht naar links, in een poging door de boog heen te kijken.
“Minor, wat is dat? Die kamer heb ik nog nooit gezien!” Ah, misschien moest het wel een geheim zijn! Misschien had Minor dit kamertje wel onzichtbaar gemaakt zolang het niet af was. Maar nu hing het vast vol met schilderijen van Rose, en beelden, en informatie, en spullen die ze ooit verloren was. De Rose-gallerij. Oh, wat een schatje. Maar hoe had hij het dan verborgen gehouden? Rose leunde nu naar rechts, alsof daar meer te zien was. Toen keek ze naar de druif die Minor vast hield.
“Wat is dat voor druif?” Vroeg ze met open mond. De nieuwsgierigheid naar het kamertje steeg. Geen gedachtespinsel over kabouters was nog te herkennen in haar hoofd. Minor had haar gehersenspoeld, hij kwam gewoon van een andere planeet! Zij moest mee, omdat Minor haar tot koningin wilde kronen. Wat schattig, dan was dit zeker de poort naar de andere planeet.
Rose probeerde een dankbare glimlach te onderdrukken. Het moest vast geheim blijven. Nou, dan moest ze gewoon doen alsof ze van niets wist, zodat het een verrassing was. Zwijgend wiegde Rose heen en weer, wachtend op antwoorden, en wachtend op bekentenissen.

[Minor September]

op wat voor miniscule belabberde manier dan ook toestemming op iedere miniscule manier van godmoden van Roseje^^

Minor keek om zich heen, hoorde in de verte iemand aan komen... Minor bleef staan en zag hoe iemand hem naderde, vanuit de gang op de eerste verdieping, O wat huppelde de persoon vrolijk, net een vrolijk elfje, zo'n sprookjeselfje, ja. Minor zag onmiddelijk welk schepsel samen met hem een groot avontuur zou gaan beleven. wel heb je ooit! Daar kwam Rose aan. Rose Valley, klassenoudste en voormalig hoofdmonitor van huffelpuf. - zoiezo belachelijk dat ze al die leraren ontslagen hebben. Kost alleen maar meer tijd en wij krijgen er zo onze onderwijstijd niet mee gevuld! Waarom had Minor September op de 27e December 2004 de Dreuzelkrant in zijn hoofd zitten? - 2 tiende seconden later. De huffel Rose jelde. “Minor!” Ze stond nu naast Minor, en leunde opzij, met zo’n weinigzeggende maar o zo amusante grijns en zei vol interesse, ook op zo’n, wel, aparte manier: “Minor, wat is dat? Die kamer heb ik nog nooit gezien!” “Hallo.” Zei Minor. Hij keek naar de deur, en weer naar Rose, naar de deur, en nog eens naar Rose. “Wel, ik zou zeggen, join the club kameraad, ik heb net het Minorhok ontdekt.” Hij grijnsde nu ook, keek met een afdoende blik en knikte. “Welja, en ik blijf hier niet langer staan, en jij ook niet, jij staart als ik staar, jij gaat naar binnen als ik naar binnen ga, o zeker.” Minor wist het wel, dat Rose een speciale ik-ken-die-persoon relatie met Minor had. Dat wil betekenen, dat ze elkaar kenden, Minor en Rose, maar niet het fijne van elkaar wisten, en ook totaal geen interesse hadden in dat fijne, maar tóch probeerden iets over de ander te weten te komen, omdat ze beide bar weinig beleefden, minder dan dat ze zouden willen, en dan ook iedere mogelijkheid tot actie zo goed mogelijk wilde benutten.
Minor wilde zich net richting de deur keren toen zich nog enkele woorden uit de mond van de zojuist aangestelde reisgenoot ontsproten. “Wat is dat voor druif?” “Wel, dat zou ik je graag willen vertellen, maar het lot wacht op ons. Deze druif, beste spruit, want zo kan ik je ook noemen, spruit, is de sleutel tot het Minorhok, veronder stel. Ons lot ligt in het Minorhok…” wat zich er ook bevinden mag… “… en wij staan op het punt dit lot te ondervinden. Kom mee, beste spruit!” Hij knikte met die ene afdoende grijns en draaide zich op een voet richting de deur.

KRrk

Twee verdiepingen hoger vloog een deur open. Er kwam iemand naar buiten, een docent wel te verstaan. Minor dacht veel, in nog geen tiende seconde, pakte Rose beet, opende de deur die met veel gekraak en gepiep openzwaaide, rende het Minorhok in, Rose achter aan sleurend. Minor deed de deur dicht, boven zich - langzaam meer naast zich - de voetstappen op de trap boven het hok horend. Ook hoorde hij - en Rose ongetwijfeld vast ook, maar ja, hij kon niets zeker weten – de steentjes die de ingang van het Minor hok bedekten terug in elkaar schuiven. Het geluid hield op en het was stil. Oe, het was stil, en donker. En dan nog maar te zwijgen over die geur van ambachtelijk bewerkt hout in de ruimte. Minor trok zijn staf en sprak: “Lumos. Whuha!” Minor sprong achterover en tuimelde over de vloer tegen de houten deur aan. Hij had de staf namelijk recht voor Rose haar gezicht gehouden. Hij zag het gezicht van de nog op een onbekende manier kijkende Rose Valley voor zich en ja, daar Minor wilde nog wel eens schrikachtig reageren. Wel, Minor zuchte en stond op. “Sorry daarvoor, ik schrok even. Wel…” Minor hield de druif tussen zijn wijsvinger en duim en sprak: “We zijn nu in het Minorhok, lijkt me zo…” Hij keel naar Rose, wachtend op een antwoord.

OOC lekker cliché einde… mocht er onverhoopt een leraar in de buurt zijn, vul gerust de rol van mogelijke bedreiging in^^

This post has been edited by Minor September on 2 January 2008, 21:34

[Rose Valley]

OOC: Weet je, ik vind dat Rose posts een beetje onorigineel worden *fluit* Ik ga eens nadenken over iets nieuws xD Of een nieuwe schrijf stijl ^^” Naja. MINOR =D

Oh, wat was Minor veranderd in een leuk klein mannetje! Eerst had hij niets van haar willen weten. Hij had haar genegeerd, en aangestaard, en eh… nou ja. Nu was Minor haar vriend! Ze had gewoon haar eigen kleine Minor. Tranen van blijdschap sprongen in haar ogen –bijna dan, ze moest werken aan haar acteerwerk. Hij begroette haar, en toen onthulde hij het geheim. Een logische verklaring waarom deze deur niet op haar plattegrond te vinden was.
“Wel, ik zou zeggen, join the club kameraad, ik heb net het Minorhok ontdekt.” Het minorhok! Net ontdekt? Heel erg snugger van hem, om een minorhok te ontdekken dat er nooit eerder was. Nou ja, ze had ook niet anders dan hem verwacht.
“Minorhok…” Mompelde ze, vol ontzag, en deed nog één poging om langs hem heen te kijken. Leun, leun, nu viel ze bijna. Daarbij ving ze maar de helft op van zijn gebrabbel over staren en naar binnen gaan en ik en jij… dat is samen wij! Rose en Minor vormden een ‘wij’? Wow. Met veel moeite perste Rose een minuscuul traantje in haar ooghoek. Een seconde later had ze die alweer weg geknipperd. Maar Minor praatte vrolijk verder. Hij noemde haar een spruit. Een spruit! Rose bezat enorm veel zelfkennis, maar ze snapte de link niet tussen haar en een spruit. Ze was gelukkig wel een beste spruit. En nu zouden ze het minorhok gaan betreden… een historisch moment. Misschien werd hierna het minorhok wel een mythe!

Waar dacht Minor nu aan? Rose probeerde zijn diep nadenkende en geschokte blik te doorgronden. Nog voor ze besefte wat er gebeurde sleurde Minor haar mee het hok in. Als hij geen Minor was geweest, had ze gedacht dat ze nu ontvoerd werd, en hem onschadelijk gemaakt. Maar Minor had geen slechte bedoelingen. Minor was zelfs zo goed dat hij nooit aangetast zou kunnen worden door het kwaad. Ah wel, weg was de deur. Weg was de opening, en weg was het licht. Was dit het dan? Het minorhok, gehuld in duisternis, als ene diep zwart gat. Wow, wat indrukwekkend. Enigszins teleurgesteld probeerde Rose iets te ontdekken. Toen werd ze ineens verblind door een licht. In het schijnsel van een lichtpuntje zag ze Minor achterover tuimelen van schrik. Wat was er nu weer aan de hand?
Rose schuifelde al naar hem toe om hem te porren, maar Minor stond zelf al op. Hij verontschuldigde zich –ach waarom dat nu weer?- en haalde ineens zijn druif weer tevoorschijn. Minor de druif en Rose de spruit. Ja, dat had wel iets. Tevreden knikte ze bij zijn conclusie dat ze in het Minorhok waren. Ze rommelde wat in de zakken van haar gewaad tot ze haar toverstok tevoorschijn haalde.
“Lumos.” Sprak ze ook. Nu was er meer licht.
“Ja, daar zijn we dan. Maar waar is daar?”

[Minor September]

Er was wederom licht. Meer licht dan ooit tevoren! Rose en Minor, Minor en Rose, Huffel en Huffel, samen maakten ze licht. “Ja, daar zijn we dan. Maar waar is daar?” Minor keek met een afvragende blik - Minor had al heel wat verschillende blikken gehad, maar dit was toch een van zijn favoriete blikken - naar Rose. "Wel... HATSJIE! ...gezondheid Minor, volgens mij zijn we bezig... HATSJIEIEIE! ...wel heb je ooit." Minor graaide in zijn broekzak naar zijn zakdoek. Hij vond hem niet. Andere broekzak proberen dan maar. "Hrrr..." Minor werd er zenuwachtig van. Hij nam zijn strohoed af en warempel, in de strohoed zat zijn zakdoek. "Why hello there, SNOTTER!!! Erhm, waar was ik. Oja, we zijn bezig met het erachter komen Rose, we ontdekken!" Prachtige daad, een prachtige actie, een prachtig idee. De actie bezig zijn met ontdekken was een prachtig iets. Mooier kon de dag niet worden.
Minor liep langzaam rechtdoor, of althans, dat dacht hij. Na enkele passen realiseerde hij zich dat hij richting dezelfde muur liep, waar hij en Rose net door naar binnen gekomen waren. “Verdomd.” Minor draaide zich om en keek wederom recht in het gezicht van Rose. Hij maakte weer een sprongetje, waarbij zijn strohoed op de grond viel. “Ik moet beter opletten waar ik loop, sorry hoor…” Hij liep langs Rose heen de andere kant uit, maar na enkele passen stuitte hij weer op dezelfde muur als waar hij vandaan kwam. Hij keek om en zag met gespleten ogen dat deze muur, waar hij net vandaan kwam, toch echt niet meer stond waar hij net ook stond. “Hier gebeuren vreemde dingen, reisgenoot. O, mn hoed!” Minor liep voor de 3e keer langs Rose heen bukte, en wilde zijn strohoed oprapen, toen hij voor zich een deurtje zag. Hij zette zijn mond scheef, fronste zijn wenkbrouwen en vroeg zonder Rose aan te kijken – Hij hield zijn ogen scherp gericht op het deurtje - : “Rose… Zie jij wat ik zie?”

[Rose Valley]

Ach, die arme Minor was helemaal verkouden! Hij had kou gevat, zielig mannetje. Dan had hij maar beter moeten luisteren! Trek altijd een dikke trui aan na zessen! Roserse wijsheid, ja ja, ze zat er vol mee. Hij kwam niet eens meer uit zijn woorden zo. Daar kwamen ze niet ver mee, waarschijnlijk. De nieuwsgierigheid groeide. Rose kon niet wachten op het slimme antwoord van haar kameraad. En toen kwam het. Hij noemde haar Rose! Het klonk zo enorm schattig uit zijn mond.
“Ja, we ontdekken, Minor!” Riep ze er strijdlustig tussendoor. Rose wapperde wat met haar toverstok in de hoop dat er meer licht vanaf zou komen, en liep achter Minor aan. Wat was dit spannend, zeg, ze ontdekten echt. Dit was nog leuker dan de expeditie in haar achtertuin! En dat wou wat zeggen. Stapje voor stapje volgde ze hem, maar veel stappen waren dat niet. Ah, Minor had vast iets ontdekt!
“Hoe staat het er mee, commandant?” Vroeg ze, in een poging zich helemaal in te leven. Dit had ze wel eens gehoord toen ze in een deuzel stad liepen. Super hip! Oh, hij had zelfs iets heel engs ontdekt, want hij maakte een sprongetje waardoor zijn strohoed af viel. Rose volgde de hoed met haar toverstok en haar ogen. Hij verontschuldigde zich, maar deed niet eens een poging om de hoed weer op te pakken. Hij was duidelijk geschrokken en in de war. Ja, completelijk de kluts kwijt. Rose verroerde zich niet, ze zei niets, ze keek alleen met grote interesse toe hoe Minor langs haar heen liep, en weer stopte. Ja, die was duidelijk zijn innerlijke zelf verloren. Maar Rose begreep hem wel, hoor. Een deel van hem was natuurlijk overgegaan in dit hok, anders zou het geen Minorhok zijn!
“Minor?” Probeerde ze zachtjes. Hij waggelde weer terug, naar Rose toe. Misschien was hij zijn ziel wel verloren omdat zijn strohoed op de grond lag! Dan zou hij weer zichzelf zijn over 3… 2… 1…
Geen nul. Nu had hij zijn strohoed nog niet terug! Wel verdraaid, het was wel heel erg met hem gesteld. Rose had al die tijd roerloos op haar plek gestaan, een beetje wijzend met haar toverstok. Het gebeurde niet vaak dat Rose zich zo verbaasde om alles wat om haar heen gebeurde.

En toen ging alles weer de goede kant op.

“Rose… Zie jij wat ik zie?” Rose zag helemaal niets, alleen haar zelf. De lange ketting om haar nek fonkelde zo in het donker, wat leuk. Maar toch deed ze een poging om naar de plaats te wijzen waar ze Minor hoorde. Nee, ze zag niets.
“Wacht even, Minor!” Met een scheve glimlach op haar lippen bukte ze zich, en nam de strohoed vast van Minor. Nu zou alles weer goed komen! Heel voorzichtig drukte ze de hoed tegen zich aan, en huppelde toen naar Minor toe. Ze zag het deurtje, ze zag Minor, en toen zag ze alles heel snel dichterbij komen. Onfortuinlijk genoeg had haar losse schoenveter gewonnen, en had haar laten struikelen. Haar toverstok rolde met een opmerkelijk geluid door het minorhok. De strohoed vloog uit haar handen, en warempel, hij kwam recht op zijn hoofd terecht. Wat Rose ook deed, uiteindelijk bleef ze geweldig. Ja, zo was het nu eenmaal verdeeld.
“Auw.” Murmelde ze, en hees zichzelf overeind. Ze negeerde de pijn in haar benen en in haar armen, en wel, overal eigenlijk. Alles voor de expeditie!
“wat heb je gevonden, Minor?” Vroeg ze, alsof er niets gebeurd was. Met veel moeite kroop ze naar het lichtje toe dat haar toverstok voorstelde. Dat hoopte ze, tenminste.

[Minor September]

OOC: Laten we voor eens en altijd voor de rest van dit topic ik en Roosja de power geven elkaar te godmodden, maakt het makkelijker in ons schrijven^^ Afgesproken.

Oooo, als Major hier eens bij kon zijn! Of nouja, Minor gunde dit eigenlijk iedereen wie hem op wat voor niveau lief was, maar goed, Major zou het in ieder geval tof vinden, spectaculair, formidabel, dat wat hier gebeurde.
Minor keek naar het deurtje in de muur, die er net nog niet zat, maar nu wel, op een of andere manier, die Minor maar al te graag wilde toeschrijven aan De Grote Geheimen en Magische Krachten van Slot Maireach. “Hoe staat het er mee, commandant?” zei Rose geïnteresseerd. "Een goede vraag, reisgenoot. Deze deur moet te openen zijn!", zich er niet van bewust zijnde dat Rose nog niet eens in de gaten had dat er überhaupt een deurtje zat. Enfin, minor keek naar het deurtje en speurde naar een deurknop. "Ah! Daar zit een handvat!" riep Minor en wilde juist met grote strijdlustige passen naar het deurtje wandelen toen Rose hem toeriep: “Wacht even, Minor!” “Ja?” Vroeg Minor met een welgemeende vrolijke glimlach op zijn gezicht terwijl hij omkeek. “Verhip, mijn hoed!” Minor kon zichzelf wel voor zijn kop slaan. “Verhip verhip verhip, dacht ik het niet!” Minor was zo opgewonden door al deze avontuurlijke avontuurlijkheden dat hij zijn strohoed totaal vergeten was. Als Rose er toch niet was, dan zou Minor wie zou het weten wel voor altijd van zijn strohoed verstoten worden. Hij zou er overal naar zoeken, behalve in het Minorhok. Want Minor zou denken dat in het Minorhok… Ik weet zo gauw niet waarom Minor niet zou zoeken in het Minorhok… - Het word het Minor en Rose hok! Of misschien wel Rose Minor! Ja, dat klinkt leuker. - maar in ieder geval, Minor was blij dat Rose zijn hoed kwam terug brengen, of nouja, ze zou hem terug gebracht hebben als ze niet over haar schoenveter was gestruikeld. “Vrouw op de grond!” riep Minor door het kamertje. Hij liep richting Rose om haar te controleren op stof, wond en ander onheil terwijl hij keek hoe de strohoed uit haar handen door de lucht vloog en recht op zijn kruin lande, waarna Minor twee seconden stil stond, omlaag keek, “wel heb je ooit…” zei, en wilde doorlopen naar Rose, toen hij voor de derde maal recht in het gezicht van de zojuist opgestane Rose keek, en ditmaal een bescheiden sprongetje maakte. “Oew.” Het klink uiteindelijk als Oew, maar het kon ook Uwh, of Ahw geweest zijn, nou maakt dat hier niks uit, maar ik vermeld het toch even. “Dat was mooi gegooid Rose! Die moeten we nog eens over doen. Ah, een pluisje” en hij veegde een groot stofje van Rose haar schouder af. “Het is hier nogal stoffig dunkt mij zo. Awel, waar waren we.” Minor liep terug naar het deurtje, wat er in tegenstelling tot wat menig lezer mocht denken, nog steeds op dezelfde plaats zat. “Wat heb je gevonden, Minor?” zei Rose. “Ja, een deurtje vond ik hier. O en er zit dus een handvat aan,” zei Minor terwijl hij probeerde te bedenken welk woord passender zou zijn geweest, want handvat, dat paste niet. “Ik denk dat dit deurtje zo open moet.” Minor nam zijn staf beet tussen zijn tanden en pakte met twee handen het handvat van het deurtje beet en duwde het deurtje open. Minor nam zijn staf terug uit zijn mond en scheen door het deurtje heen terwijl hij erdoor heen kroop. “Het is een smalle doorgang, denk om uw hoofd en blijft u vooral in de buurt.” Minor glimlachte bij het idee dat he net als een reisleider Rose advies gaf en zei dan ook maar meteen: “ofwel, pas op je hoofd Rose.” Het kamertje waar het deurtje naar leide was wonderbaarlijk. Het kamertje was 3 meter hoog en in het plafond zat een mooi, netjes, bol lopend raampje, net geen meter breed. Er scheen vrolijk zonlicht van buiten het kamertje binnen. “Wel heb je ooit! We hebben een dakraam! Zou er ook vloerverwarming zijn?” Minor wist dat die laatste vraag nergens op sloeg, maar nu Minor toch bezig was met ontdekken en niks hem gek genoeg kon zijn legde hij zijn oren op de stenen vloer. “Nope, ik denk het niet. Wat jij, Rose?”

This post has been edited by Minor September on 25 February 2008, 22:15

[Rose Valley]

Rose had veel meegemaakt in haar leven, en ze had vele lichtjes gezien. Ze had kaarsjes gezien, sterretjes, dreuzel lantaarns, fakkels (ja! Vuur gaf ook licht!) zelfs ooit, in een ver verleden, een vreemd fabeldier met lichtgevende ogen. Maar niets straalde zo’n leuk licht uit, als de punt van haar toverstok, hier in het donkere minorhok. Ze kroop en ze kroop, maar het lichtje leek niets dichterbij te komen. Toen ineens stootte ze er tegenaan, en lag het recht voor haar. Wat was dit voor vreemd verschijnsel? De magie van het Minorhok. Minor had die magie nu zelf ook ontdekt! Het was, wat was het? Een deur? Wel heb je ooit! Een deur! Met een handvat! Rose maakte het zich gemakkelijk op de stenen vloer, wijzend met haar toverstok naar de plaats waar de stem vandaan kwam. Daar was nog een lichtje, en het hok was nu zodanig verlicht dat ze kon zien hoe Minor het deurtje opende.
Minor koop door het deurtje heen; Rose besloot hem te volgen. Ze was toch al bezig met kruipen. Ze voelde zich net een rups, eigenlijk. Leuk om een rups te zijn! Kruip, kruip, hallo deuropening! Kruip, kruip, dag deuropening! Ze had het al van Minor gehoord, ze hadden een dakraam. Nu ze het zelf zag vond ze het nog veel leuker. Er kwam licht doorheen! Misschien werden ze wel bespied! Die laatste gedachte leidde haar af van het vreemde woord van Minor. Vloerverwarming. Ze brak vast haar tong als ze probeerde dat goed uit te spreuken, zou het ook nog iets betekenen? Daar dacht ze niet over na, want ze dacht aan andere dingen! Ze dacht aan spionnen, die hen bespiedden. Met spieden had Rose wel ervaring. Minor ook. Maar Minor spiedde nu niet; Minor luisterde!
“Wat denk je niet? Dat er spionnen in de vloer zitten? Nee, ik denk het ook niet, Minor. Ik denk dat de spionnen hier boven zitten!” Met grote ogen schuifelde ze verder, en keek omhoog. Toen ze verblind werd, draaide ze beledigd haar hoofd, en stond op. Dus ze wilden het zo spelen, hé? Nou, dan… dan… dan konden ze dat doen! Ze zouden het geheim van haar superieure kracht toch nooit kunnen ontrafelen!
Nou goed, Rose en Minor stonden dus in het tweede deel van het Minorhok. Ze waren door een deur gegaan, en werden nu bespied en aangevallen met licht, door een dakraam. Wat een logica. Maar Rose vond het nog niet genoeg, er moest meer achter zitten! Met half dichtgeknepen ogen keek ze om zich heen. Steen voor steen voor steen voor steen. Alleen maar stenen, een deur, en een dakraam! Best wel teleurstellend. Ze schuifelde verder, en leunde met haar hand tegen de muur. Maar in plaats van steun te vinden viel ze bijna om. De muur schoof van haar af! Of beter gezegd: Die ene steen waar ze tegenaan leunde. Ja hoor, had zij weer! Alsof het nog niet genoeg was voelde ze vervolgens iets tegen haar voet porren.
“Minor? Wat…” Verder kwam ze niet, want het was Minor niet. Minor stond ergens anders. Minor had vast al een andere majestueuze ontdekking gedaan, want Minor was Minor! Dus, wat was dit hier? Reden genoeg om te kijken!
Het was een steen.
Een steen. Een simpele steen die tegen haar voet porde. Por, por, por. Hoe kon dat eigenlijk? Het was toch maar een steen? Stenen porden normaal gesproken niet! Misschien wilde hij erdoor, en versperde Rose zijn weg.
“Ach, sorry lief steentje,” zei Rose, en stapte opzij. Schuif schuif, zei de steen. Maar dat was niet het enige! Uit het gat waar de steen net had gezeten, hobbelde een gedaante vandaan. Het leek een soort aardappel op voetjes. He, dat wezen kende ze! Het was... het was… hm, ze wist het wel… het was…
Toen slaakte Rose een triomfantelijke kreet, en greep het boekje uit de zak van haar gewaad. Zij wist wat dit was! En ze had het net laten schrikken door haar kreet, waardoor het wezentje snel terug schuifelde.
“Nee, nee, wacht! Kaboutertje! Wacht!” Rose zakte neer voor het gat, en legde haar hoofd op de grond. Met grote ogen keek ze het hol in.
“Kom dan.”

This post has been edited by Rose Valley on 23 March 2008, 15:58

[Minor September]

Dat Minor fan was van leuke zegswijzes is jullie intussen vast wel bekend. Maar wat dachten jullie hiervan! Minor verzamelde nieuwe zegswijzes, spreekwoorden, levensovertuigingen en soortgelijke proza in een boekje. De trouwe Minorfans weten over welk boekje ik hier spreek. Jawel, het groene boekje met de eikenhoutenkaft. Niets maar dan ook niets opmerkelijks ging onopgemerkt aan Minor voorbij, nee nee. Hij schreef het op! Allemaal! En als iemand dat niet beviel, dan dan dan, wel dan niets, want niemand las ooit in zijn boekje. Niemand, las óóit in zijn boekje. Ze zouden ooit in zijn boekje lezen. Als hij goed en wel onder de grond lag, stokoud. Dan zou misschien, JA! Hij zou net zoals Anne Frank beroemd worden! Dat zou pas formidabel zijn! Ja, Minor werd net zo beroemd als Anne Frank wanneer hij onder de grond lag stokoud, enkel en alleen omdat Minor zo'n enorme detaillist was wie zelfs de kleinste dingetjes niet ontschoot.

ENZO, ontschoot hem ook niet de eerst volgende zin van Rose: "Wat denk je niet?" Hoe briljant! Je zou verwachten, dat als iemand je om een mening vraagt, dat zij of hij dan zou vragen, wat denk je. Maar om nou te vragen, wat denk je niet, daarvoor moest je gewoon GENIAAL zijn. Wat denk je niet? O hemels!

Dat er spionnen in de vloer zitten? Lieve hemel! Minor moest er niet aan denken!

Tuurlijk! Ze had ook nog gelijk ook nog, de slimmert! Wat, denk je, niet? Tuurlijk, dat er spionnen onder de vloer zaten, dat dacht Minor inderdaad niet! Zo komen wonderen de wereld in lezers!

“Nee, ik denk het ook niet, Minor. Ik denk dat de spionnen hier boven zitten!” O lieve hemel! Minor zag het ineens voor zich! Tuurlijk! Spionnen! Ze spioneerden leerlingen omzo concrete invormatie, geschreven met een V, te verzamelen die zou moeten leiden naar een doos met marshmallows verstopt in het nachtkastje van professor Tempest-Haydon. Yup, een doos met marshmallows in het nachtkastje van het schoolhoofd, DE perfecte schat. Oeehw, Minor kreeg honger van die marshmallows. Als hij nou enkel maar wat brandhout had, ojee, dan had Minor een dikke vis te pakken; Een eigen hok, met een dakraam, vloerverwarming en brandhout om marshmallows op te smelten! Máár het zou natuurlijk veel rendabeler zijn om het Minorhok voor iets anders te gebruiken. Rose had natuurlijk evenveel recht op inspraak over wat er in het hok zou komen! Natuurlijk! Eerlijk is eerlijk! “Zeg beste Rose, wat denk jij dat we…”

“Minor? Wat…” Minor wát. Mínor wat. Minór wat. Waar was dat een response op? Minor had zijn verzoek nog niet eens half afgemaakt, toch gaf Rose al een response. Maar waarop? Minor trok een enorm scheef gezicht. Zijn ogen, mond, neus en oren namen een belachelijk bedenkelijke positie aan. Minor zag namelijk hoe een steentje onderin een der muren langzaam tegen Rose haar voet aanporde. Por, por, por. (Zou Rose dit nou ook denken? Minor’s mond viel open van verbazing toen hij zag hoe het steentje uit de muur schoof en plaats maakte voor een holletje in de muur. Een holletjesmuur. Uit het holletje in de holletjesmuur kwam een gedaante. Ooo, een gedaante! Het was klein. Oooo, een klein gedaante. Pas op Minor! Ooooo, kijk, het gedaante leek op een aardappel. Wat zou het zijn!? Al sla je me dood… Mep, mep, mep! Kijk uit Minor! Misschien is dat het gedaante wel!

UITROEPTEKEN (daar ik niet kan omschrijven hoe de kreet van Rose geklonken moet hebben). Het was Rose! Rose slaakte een kreet! Nog een response van Rose! Een response op het gedaante! En weer een response! Rose haalde uit haar broekzak een boekje. Ojee! Zou Rose ook uit zijn op furore als dagboekschrijfster? DAT is niet belangrijk. Wat was wel belangrijk? Dat er hééél eventjes een kabouter door het Minorhok schuifelde. EEN ECHTE! Een echte kabouter Minor! Kijk dan! Het was al te laat. De kabouter was weer terug in de holletjesmuur gekropen. En nu, Rose wilde zich blijkbaar over de kabouter ontfermen, want ze ging het kaboutertje roepen. Oo wat deed ze het goed! Wat deed ze het ontzettend goed! Hoe professioneel, hoe effectief! “Kom dan.” Klinkt dat niet overtuigend? Minor moest met een beroeps van doen hebben! Minor sloop naderbiij de holletjesmuur. “Sergeant, mag ik je feliciteren met deze vondst? Komt ie al naar buiten?” Minor keek enthousiast over Rose’s schouder mee het holletje in. Hij wilde het ook proberen! “He, kaboutertje, kom dan, uit je hol.” Stiekem hoopte Minor dat de spionnen in het plafond goed luisterden! Ze zouden vast denken dat ze moesten zoeken naar een hol met een sergeant erin! Jazeker, Minor had voorkomen dat het schoolhoofd haar marshmallows zou verliezen! Welnu, eerst die kabouter zijn hol uit, die marshmallows komen later wel.



OOC: *gepost om tien voor 2 ‘s nachts*
Ik wil met deze post op geen enkele wijze suggereren dat Elisabeth óf wie weet Gian daadwerkelijk marshmallows in een doos in haar nachtkastje heeft zitten. Mocht dit wel zo zijn, dan is dat puur toeval, of bezit ik gewoon over een gave^___^

[Rose Valley]

Toen Rose haar hoofd draaide zag ze dat Minor over haar schouder mee keek. Misschien zou het hem wel lukken. Ja, heel misschien! Want de enige die naast haar enig verstand kon hebben van kaboutertjes, was Minor. Toch gebeurde er niets
“Kom dan, ik doe je niets!” Probeerde ze nog eens. In gedachten verzonken staarde ze naar het holletje. Hm, misschien moest ze dit anders aanpakken. Ze schuifelde een beetje achteruit, en maakte het zich gemakkelijk op de stenen vloer. Het boekje dat ze nog steeds in haar handen had, kwam nu goed van pas. Kritisch bekeek ze de kaft. Een heleboel kaboutertjes stonden erop! Ze renden allemaal om elkaar heen, of ze zaten op een bloemblaadje, of ze maakten een praatje. De ene had een lange neus, en was compleet gekleed in bruin. De andere was iets groter, en droeg een pakje van bloemblaadjes. Weer een ander kaboutertje had een bochel, en een dikke bos groen haar. Zo waren er een heleboel kaboutertjes. En ook, het wezentje dat ze net had gezien! Rose had het meteen gevonden op de kaft. Hij lag op de grond, net een aardappel. Alleen was het een wiebelende aardappel.
Nou goed, dat was enkel de kaft. Rose bladerde het boekje door tot ze de juiste bladzijde gevonden had.
“Ik citeer,” begon Rose met luide stem. Haar stem galmde een beetje. Ze keek van Minor naar de kabouter –die nog net te zien was in zijn holletje-, naar het boekje, en begon het toen voor te lezen.

“Kabouter (ook wel tuinkabouter)
De kabouter is een veel voorkomende plaag in de noordelijke delen van Europa en Amerika. Kabouters worden zo’n dertig centimeter lang, met een buitensporig groot hoofd en harde, eeltige voeten.”

Meer hoefde ze niet te zeggen! Het was maar al te duidelijk, ze hadden hier met een echte tuinkabouter te maken! Maar waarom noemden ze hem een plaag? Hij was geen plaag! Hij was lief, met zijn grote hoofdje. Of zou het een vrouwtje zijn?
“We hebben een tuinkabouter, Minor! Misschien leidt dat holletje wel naar buiten,” zei Rose enthousiast. Ze boog haar hoofd weer, en probeerde iets te onderscheiden in het huisje van de kabouter. Dat was echter donker. Misschien was er een bocht. De kabouter had jammer genoeg besloten om te blijven zitten; uiteindelijk stond Rose maar op. Ze had hiermee wel het bestaan bewezen van de kabouter! Maar het werd wel een kabouterplaag genoemd, dus misschien wist iedereen al van het bestaan van de tuinkabouter. Toch bleven ze de mannetjes in bruine pakjes, en zo, stug ontkennen.
Stomme mensen.
“Is er verder nog iets, Minor?” vroeg Rose. Buiten de kabouter vond ze het Minorhok niet erg interessant. Natuurlijk, het was magisch ingericht, met de deur en de afstand naar haar toverstaf.
“Want ik zou graag blijven, maar ik ben op een missie! Ik weet namelijk dat hier nog meer kabouters zitten! Geen tuinkabouters natuurlijk, hoewel ze misschien wel vriendjes zijn.” Ze wapperde met haar boekje. Alle kaboutertjes op de kaft staken hun handjes in de licht, hielden zich vast aan de grassprietjes, en verstopten zich achter de paddestoelen.
“Ga je anders mee op mijn missie?”

[Minor September]

Er deed zich een zeer belangrijke gebeurtenis voor, of die had zich al voorgedaan beter gezegd: Er was een kabouter, in het Minorhok. Het holletje waar het kaboutertje uit vandaan kwam zag er al met al toch redelijk netjes uit. De randjes waren keurig afgerond en het leek zo stoffig nog niet te zijn. Minor kon hieruit concluderen dat; één: De kabouter het toch redelijk lang had kunnen uithouden in het Minorhok en twéé: De kabouter was een tuinkabouter. Althans, zo citeerde Rose het uit haar boekje, dat ze in haar hand had. Tóén deed zich nog een belangrijke gebeurtenis voor: Minor ontdekte dat hij de druif die hij van de fruitschaal had afgenomen, de zogenaamde 16e druif van de fruitkip, nog steeds in zijn handen had. Hij besloot dan ook te gaan kijken, of hij überhaupt nog wel, naar buiten kon.

Minor kroop door het deurtje en kwam opnieuw in de donkere ruimte terecht. Aah, die heerlijke geur van ambachtelijk bewerkt hout!

'"Is er verder nog iets, Minor?" hoorde hij Rose roepen toen hij door het deurtje kroop. "Want ik zou graag blijven, maar ik ben op een missie! Ik weet namelijk dat hier nog meer kabouters zitten! Geen tuinkabouters natuurlijk, hoewel ze misschien wel vriendjes zijn." "Werkelijk!?" riep Minor terug terwijl hij richting de grote deur, de ingang of in dit geval uitgang van het Minorhok liep. "Ga je anders mee op mijn missie?" Minor keek om, en jawel hoor; Het kleine deurtje zat nu niet meer achter hem, maar naast hem. Hij stak zijn hoofd opnieuw door het deurtje en zei: "Spruit! Je stelt een moeilijke vraag, ookal moet ik zelf toch ook wel bekennen, dat voor nu, de lol er eigenlijk wel een beetje af begint te raken." Mee, op een missie, ten bate van de kabouter, het klonk opzich wel interessant. Máár aan de andere kant, Minor kon geen avonturen blijven beleven. Hij had ook nog zijn natuurleerproject, dat nu half af naast zijn bed lag te wachten om afgemaakt te worden.

Minor denk na! Deze avonturen laten nog genoeg tijd over voor school!

"Ik doe met je mee!" riep Minor pardoes, en trok zijn hoofd terug, in afwachting waar de uitgang nú zou zijn. "Verhip..."

OOC: geen inspi

[Rose Valley]

“Dat is dan geregeld!” besloot Rose toen ze zijn antwoord hoorde. Weer boog ze haar hoofd, kijkend naar het kaboutertje dat steeds verder naar achteren kroop. Vrolijk zwaaide ze.
“Dag mijn lief klein tuinkaboutertje! Ik ga nu je vriendjes zoeken! Ik zal ze de groeten doen!” Ah, hij zou haar vast ontzettend dankbaar zijn. Met uitgestrekte armen probeerde ze weer overeind te komen van de vloer. Ze wiegelde gevaarlijk heen en weer toen ze haar rug rechtte. Gelukkig was Rose enorm lenig en handig, en zo. Nu ze weer recht overeind stond kon ze haar boekje wegstoppen in de zak van haar gele mantel –opgeluchte kaboutertjes- en zich tot Minor richten, die duidelijk op zoek was naar de ingang.
Jemig! De uitgang! Dat kleine deurtje! Nou, dan had ze net zo goed kunnen blijven zitten. Met een zucht zakte ze weer door haar knieën. Hadden ze echt geen vloerverwarming? Rose had het vreemde gevoel dat het behoorlijk warm werd hier. Misschien was het wel weer een of ander duister plan. Misschien begon de vloerverwarming spontaan te werken, in een poging hun voeten te verbranden. Het zou rampzalig zijn! Rampzalig! Een duister plan in het Minorhok! Dat zou wel het uiterste punt zijn van slechtheid, Maireach was niet meer te redden.
“We moeten ons haasten, Minor!” In een merkwaardig langzaam tempo begon ze weer te kruipen. Kruip, kruip, kruip. Dat vervloekte deurtje kwam niet dichterbij. Oh, ja, de magie van het Minorhok.
Jammer genoeg was ze vergeten wat die magie verder inhield.
Het volgende moment was het deurtje recht voor haar, en kroop ze er tegenaan. Bonk. Traantjes sprongen in haar prachtige oogjes; haar bovenlip begon te trillen. Maar dit was geen tijd voor pijn, ze moesten verder!

Die klap bracht Rose wel weer verder naar de bewoonde wereld. Ze besloot verder niet moeilijk te doen, en kroop verder, door het deurtje. Om een of andere merkwaardige reden had ze het gevoel dat de deur net ergens anders had gezeten. Ze had ook het gevoel dat Minor niet achter haar aankwam. En ook, ook, ook, dat ze bespied werd! Iemand spiedde op haar! Maar oh, dan zou ze terugspieden. Ondertussen was ze er trouwens zeker van geworden dat ze vloerverwarming hadden. Nu ze het deurtje door was draaide ze zich om, plaatste haar hoofd goed voor het deurtje, en begon te spieden.
“Oh Minor, waarben je dan?” Ongeduldig schuifelde ze heen en weer, wachtend op een actie, of een reactie. Haha, dat rijmt! Want ze konden hier niet eeuwig blijven, nee, het kwam nu spoedig. Hoewel Rose alweer vergeten was waar ze op wachtte, wachtte ze.

[Minor September]

Daar was dan toch de deur waardoor ze binnen waren gekomen. Minor voelde de deurklink, of zoals hij het voortaan noemde, het handvat. Het handvat van het deurtje van de ingang van het Minorhok. "We moeten hier snel wat kaarsen gaan neerzetten Rose! Zo zien we geen steek de volgende keer. Sssst, stil zijn nu, hopelijk komt er niemand aan." Minor luisterde, en luisterde en luisterde. Verdraaid, dat is een grote groep! Wat doen die hier? Minor hoorde de stem van een docente, een vrouwelijke docente, die iets uitlegde over, nouja, Minor kon niet verstaan waar het overging. Zucht, hij kreeg het er warm van.

Wacht, hij had het echt warm. Al een hele tijd, hier klopte iets niet, hiet klopte iets heel erg niet! "Rose," fluisterde Minor, "heb jij het ook zo warm?" De leerlingen waren intussen verdwenen, en Minor opende het deurtje. Chhhhhchch, chrhhhchhrhc. De stenen ingang opende zich weer en een frisse koele lucht kwam de ontdekkingsreizigers tegemoet. Hoedanook, ze waren nu zeker, 10 minuten bezig geweest met ontdekken. Dat mocht in de Waanzinnig Dwaze Geschiedenis!

[Rose Valley]

“Kaarsen, goed idee!” Rose botste tegen Minor aan in de duisternis, fantaserend over alle mooie kaarsen die hier konden staan. Paarse kaarsen en gele kaarsen, kaarsen met stippeltjes en met streepjes, zelfs kaarsjes in de vorm van kabouters! Aan de andere kant was het zonde om die kaarsen op te branden, want kabouters mochten nooit smelten en vergaan! Ze zou eerst de opperkabouter om toestemming moeten vragen. Wel, dat zou ze dadelijk wel eens gaan doen.
“Schiet nou op, Minor.” Ze porde haar kameraad in zijn zij, trappelend –denkbeeldig dan, want ze zat op de grond- van nieuwsgierigheid. De stem van aan vrouw antwoordde. Dat was vreemd. Hoe kon dat nou weer? Was dat ook de magie van het Minorhok? Oh, zoveel vragen en geheimen. Eigenlijk vond Rose het wel grappig, want Minor had nu zijn eigen stemmetje weer teruggekregen. Terwijl hij het deurtje opende knikte ze heftig.
“Hele warm hier, Minor. Maar laat je niet bedriegen hoor, buiten is het ijskoud. Als we niet oppassen zouden ze nog bevriezen.” Hoofdschuddend kroop ze achter hem aan naar buiten.

Daar had je het al, een frisse bries. Daar had professor Xenophanes nog over verteld laatst! Dreuzels hadden iets, en dan was het warm, maar als dat ding in werking werd gesteld, werd het koud! Het was net magie. Wat was er nou zo anders aan dreuzels? Ze konden zoveel merkwaardige dingen die zij niet kon. Eigenlijk waren zij de dreuzels, en de dreuzels de machtige tovenaars. Wel, bijna machtig, Rose zou hen altijd ene stap voor zijn, of ze het nou leuk vonden of niet.
Achter haar was de boog weer gesloten, en de muur weer een muur. Niemand kon ooit voor mogelijk houden dat hier zich het almachtige Minorhok bevond. Ze had het gevoel dat ze hier nog veel van haar dagen door zou brengen.