Maireach Hogeschool voor Mysterieuze Kunsten en Magie

[Lucien Crimson]

Off: Vervolg van De Laatste Vergadering en Opsluithok Theodor

Nu was het dan zover - ze zouden het plannetje van Mist uitvoeren. Nou ja, je kon het niet bepaald een plannetje noemen, want het was werkelijk een reusachtig plan... hoe kon iemand dat allemaal hebben bedacht en hebben uitgewerkt? Tss, het was meer iets dat in Luciens geniale brein zou moeten opkomen dan in het minder geniale brein van iemand wiens tong even dik en groot was als zijn hand (en hij had best wel lange vingers... volgens een handlezeres op de kermis - die zijn hand had vastgegrepen toen hij voorbijliep - had hij waterhanden en dat betekende dus dat zijn vingers ongeveer even lang waren als zijn handpalm en mensen met waterhanden waren mensen die... hé, waarom vertel ik hier eigenlijk over?).
In ieder geval zouden ze het plan vandaag uitvoeren. Hopelijk zouden ze niet betrapt worden... nah, waarschijnlijk niet. Nou ja, die sukkels van een niet-stille Zwadderaars misschien, maar hij was verstandiger. Lucien Crimson zou niet betrapt worden. ... en wat als hij betrapt zou worden? De Zwadderaar had al een plan bedacht - hij zou zijn oogverblindende tandpastasmile laten zien en heel sexay met zijn haren lopen wapperen en iedereen zou verblind raken door zijn oogverblindende (...het bijvoeglijk naamwoord zegt genoeg) glimlach en door zijn sexayness. Wat een geniaal plan. Wie had dat toch verzonnen? Natuurlijk, niemand minder dan die geniale Lucien Crimson!

Nou ja, in ieder geval speelde de zwartharige jongen ook een rol in dit plan (die andere, niet die ene met een tandpastasmile en sexayness) en nu stond hij dus samen met Eva Aeme...dinges op de derde verdieping. Hij wachtte alleen nog op Theodor Edinburgh, maar je kon blijkbaar niet op die bruggers van tegenwoordig bouwen! (negeer even dat hij vorig jaar nog een eerstejaars was) Waar was dat stomme rotjoch toch? (wauw, dat rijmt! Wat was hij toch poëtisch, zelfs als hij ongeduldig was) Die Theodor had hier allang al moeten zijn! Als hij nou maar kwam en hen niet in de steek liet... of was hij er soms vandoor gegaan en had hij hun plan verraden? Achterdochtig keken Luciens grijsbruine ogen door de gang, maar hij hoorde geen voetstappen. Aan de ene kant was dit een goed voorteken (geen bemoeierige leraren en leerlingen), maar aan de andere kant betekende dit dat Theodor er niet aan kwam.

Lucien keek naar de mestbommen die Eva en hij hier naar toe hadden verplaatst en keek daarna op zijn horloge. "De lessen zijn bijna afgelopen. Nou ja, je kunt nooit weten met Dyeler achter de gong, maar ik denk niet dat we nog veel tijd hebben. Theodor is hier nog steeds niet-" goh, alsof Eva dat nog niet had gezien. "-en ik weet niet hoe lang hij weg blijft. Misschien is het handiger om de mestbommen nu al te laten ontploffen? Als Theodor dan hier naar toe komt, kan hij naar de anderen gaan. Of hij moet wel een hele slechte neus hebben."

Off: Dit is geen privétopic - zeker niet - maar laat ons (Eva en ik) nog even posten? ^^ We zullen wel zeggen wanneer iedereen hier mag posten <3

[Eva Aemelios]

Ongeduldig keek Eva op haar horloge. Daar stond ze dan! In een koude gang met een tweedejaars die haar op de vingers keek, te wachten op een andere, nog meer imbeciele eerstejaars die véééééél te laat was. Soms had ze wel eens het gevoel dat de generaties jonger dan de hare, helemaal verneukt waren. Ofwel waren ze rotverwend (zoals Lyondir), ofwel rotverwaand (zoals Lyondir) of rotarrogant (zoals Lyondir en het magere geval genaamd Lucien dat naast haar stond) of totaal tijdsbesefloos (zoals het kleine geval genaamd Theodor dat eigenlijk al lang achter haar aan had moeten trippelen! Zij was immers hier de oudste en de intelligentste!)
Om terug komen op de zaken, stonden ze nu al een tijdje te wachten op Theodor. Ze hadden de mestbommen al geplaatst, het enige wat ze nog moesten doen was ze aansteken en maken dat ze wegkwamen, wilden ze niet in Mestbommonsters veranderen.

Bijna gelijktijdig met Lucien keek ze op haar horloge en zag dat het bijna tijd was.
'-en ik weet niet hoe lang hij weg blijft. Misschien is het handiger om de mestbommen nu al te laten ontploffen? ...'
Langzaam knikte ze.
'Laten we dat maar doen. Die Thee-oor gaat waarschijnlijk toch niet meer opduiken,' zei ze kalm. Ongelooflijk dat Eva Aemelios nog eens rustig tegen iemand zou spreken! En zou samen werken met iemand! Nou, ja, dat allemaal was natuurlijk voor het goede doel. Die gong maakte haar orendul en haar tanden knarsten bij de gedachte aan de vorige keer dat het ding haar had gewekt toen ze zich had overslapen. Liefst had ze nog verder geslapen. Dat ze nu eindelijk komaf gingen maken met dat galmende geluid dat Eva's dierbare scherpe gehoor afbotte, was alleen maar voordelig. Dat ze daardoor zich moest doodergeren aan eerstejaars die niet kwamen opduiken, nam ze er maar bij.

De vijfdejaars stappte op de ontstekingslonten van de bommen af en richtte haar toverstok erop. Even keek ze nog achterom naar Lucien.
'Denk eraan, vanaf de lonten branden, ren je zo snel je kan naar de verzamelplaats. Over Thee-oor maken we ons later wel zorgen.'
Ze trok lichtjes haar wenkbrauw op toen ze hem indringend aankeek. Zou hij zo stom zijn om haar raad niet op te volgen? Maar goed, ze moesten niet langer talmen. Eva hief haar toverstok op en...
'Incendio!'
Een vuurstraal spoot uit Eva's toverstok en stak de lonten van de bommen aan, die knisperend en langzaam opbrandden. Ze hadden welgeteld één minuut en vijftien seconden om zo ver mogelijk van de ontploffing te komen.
'Okee, lopen,' zei ze tegen Lucien en nam meteen het voortouw. Ze sprintte de dichtsbijzijnde trap op en begon in de richting van de verzamelplaats te lopen. En nu maar hopen dat de sprietige Lucien de razendsnelle Eva kon bijhouden...

This post has been edited by Eva Aemelios on 22 December 2007, 19:22

[Lucien Crimson]

Eva knikte langzaam nadat Lucien had voorgesteld om de mestbommen alvast te laten ontploffen. ...Waarom knikte ze zo überlangzaam? Ze speelden niet in een slow-motion-film! Pff, wat haatte de jongen het om op anderen te wachten. Anderen mochten gerust op hem wachten (hé, hij was de ster), maar hij op anderen?! Onmogelijk.
'Denk eraan, vanaf de lonten branden, ren je zo snel je kan naar de verzamelplaats. Over Thee-oor maken we ons later wel zorgen." Goh. Méénde ze dat nou? Echt waar?! Wauw! Je maakt een grapje! Nee? Goh. Wauw. Wauw. Wauw! Lucien kreeg de neiging om nu juist niet naar de verzamelplaats te rennen, maar gezellig in deze gang te blijven staan. Deze gang die zich straks zou vullen met een enorme stank. Oh nee! Had hij maar meerdere spuitbussen met deo meegenomen! ... of hé, misschien zou de geur van mestbommen wel heel erg lekker zijn. Maar natuurlijk! Dat hij daar niet eerder aan had gedacht! Mestbommen-lucht zouden onmiddellijk doorbreken.

Zijn mede-Zwadderaar stak nu de mestbommen aan en zette het op een lopen met de woorden "Okee, lopen." Nee hoor, hij wilde liever in de stank zitten! Lucien rolde even geërgerd met zijn ogen, terwijl Eva nu al een meter of twee voor hem uit rende. Waarom nam hij ook alweer bevelen aan van een meisje? Lichtelijk geërgerd begon de jongen ook te rennen, want hij had toch geen zin om onder die geweldige mestbommengeur te zitten. Eva rende nog steeds voor hem uit en Lucien begon nog wat harder te rennen. (*krijgt nu een beeld voor zich van twee poppetjes met kruisjesogen en cirkelbenen die vluchten voor haaien XD*) Al gauw rende hij naast het meisje - thehe, hij was een kei wat betreft sport en rennen en sport en ... sport - en net op dat moment hoorde hij een keiharde BOEM. Heel even keek de zwartharige jongen achteruit (neen, hij knalde toen niet tegen een paal aan) en hoorde een paar gillen. 'Wat was dat?! IEEEUWWWL! WAT EEN STANK!'

Hun plan was gelukt. De missie was geslaagd.

[Eva Aemelios]

Vanaf ze de explosie hoorde, verscheen er een kille glimlach om haar lippen. Het zou vast eeuwen duren voor de stank was weggetrokken op de derde verdieping. Arme professor Iseult. Kuch. Verstik. Manikale lach.
Eva zag dat Lucien haar bijna had ingehaald en moest toch even bewonderend fronsen. Die grasspriet kon rennen! Of was het omdat hij zo bang was geweest voor de explosie en daarom rende alsof voor z’n leven? In ieder geval ging ze niet klagen, het betekende dus geen vertraging.

... He, wacht eens even. Waar zijn al die leraren? Is een gigantische mestbomexplosie geen excuus om hun saaie ellendige leventje te doorbreken met wat actie? Waren ze allemaal doof en/of geurgewaarwordingloos? Nou, dat ze doof waren kon best wel eens verklaard worden door het rottige geluid van de gong. Toch één voordeel aan dat ding, maar echter niet genoeg om de nadelen te niet te doen. Ha! ... Mijn god, wat konden haar gedachten lullen. Slippend hield de vijfdejaars halt voor een wandtapijt, terwijl Lucy bijna op haar botste.
'Kijk uit waar je loopt, imbeciel,' siste ze tegen de veel-minder-waard-dan-haar-tweedejaars terwijl ze het wandtapijt opzij schoof en een geheime kortere gang inschoot. Het werd tijd om het niet-opduiken van Thee-oor te melden en verder te gaan met de volgende fase van het plan, dacht Eva, terwijl ze in de verte het meldingspunt in het vizier kreeg.


OOC: Het is vanaf nu toegestaan hier je reacties op de ontploffing te posten

[Finnegan Xenophanes]

Toen het gebeurde, o die verdoemde gebeurtenis, zat Finnegan in zijn kantoortje, nabij het vierkante trappenhuis. Hij had net zijn 5e jaars de les uitgestuurd omdat, wel, hij wist eigenlijk niet waarom. Ze hadden vandaag het industrieterrein behandeld, iets wat belangrijk, maar vond Finnegan, ook verschrikkelijk saai was. Loods hier, asfalt daar, het was verre van bijster interessant. De leerlingen mochten maar vast beginnen met het bedenken van een plattegrond van een klein industrieterrein, af volgende week. De sfeer in het lokaal was niet langer meer te houden zo saai, de leerlingen mochten gaan.
Finnegan zat achter zijn bureau en las een brief van zijn broer Vermont. Hij was op vakantie op de galapagos eilanden, waar hij samen met 3 collega's onderzoek deed naar de dieren daar aanwezig. Zouden deze dieren oplossingen kunnen bieden voor ziekten als...

BOEM! Finnegan viel zowat om van zijn stoel. Hij stond op en opende de deur van zijn kantoor. Een kille stilte op de gang, even later gevolgd door een inmense stank. Finnegan liep met een fronsend gezicht, vinger op de neus naar het trappenhuis en zag hoe een pluimpje rook uit de derde verdieping stoof. Finnegan rende de trap af, de gang in en zag de restanten van wat ongetwijfeld een mestbom was geweest. De geur was niet te harden, Finnegan dacht snel over spreuken of bezweringen die íéts zouden kunnen helpen, maar hij kon niet boven komen. Finnegan liep onmiddelijk terug de gang uit en keek over de balustrade naar de begane grond. Er kwamen nu ook andere docenten en leerlingen tevoorschijn, allemaal met een vies gezicht en fronsende wenkbrauwen. "Het is een mestbom! daders niet te bekennen!" riep Finnegan door het trappenhuis, waarna hij terug de gang in liep om te kijken of de onheilstichters zich niet ergens schuil hielden. Niemand te bekkenen, helemaal niemand. Enkel verschijnende toeschouwers en een geest hier en daar. Wie het ook was, hij of zij zouden te maken krijgen met Professor Iseult, daar was hij zeker van. Als iemand op deze school dit soort ragou niet kon tolereren, ojee, dan was zij het wel. Finnegan keek rond, en wachte op wie er komen zou...

[Rose Valley]

“Nee, Tessa, je begrijpt het niet.”
“Wat valt hier nou niet aan te snappen?”
“Laat het me dan uitleggen!”
“Goed, leg dan uit.”
“We hadden samen huiswerk gemaakt, en…”
Ah, geweldig! Rose zat op de grond, met haar rug tegen de muur. Als ze een paar centimeter op schoof zou er geen muur meer zijn, want ze zat zo dicht mogelijk bij de deuropening van een leeg lokaal. Correctie: bijna leeg. Tessa en haar vriendje waren er tenslotte! Of was het haar ex? En wie waren dat eigenlijk? Rose had het al helemaal door. Het waren twee leerlingen uit het zevende jaar. Ze was er toevallig langs gelopen, en… nou ja… het was zo inspirerend. Misschien moest ze hen de rol van Theodore en Valencia maar geven, in haar toneelstuk.
“Oh, alleen huiswerk gemaakt? Ja, hoor, daarom zaten jullie samen op bed.”
“Goed, we zijn daarna nog even naar de slaapzaal gegaan, want…”
“Ach, Thomas! Zeg toch meteen dat je naar bed bent geweest met die tr…-”

BOEM!

Tessa had haar o zo elegante zin niet af kunnen maken. Ze had in plaats daarvan gegild. Thomas –hij heette Thomas!- had een geschrokken geluid gemaakt, en Rose keek verbaasd op. Ze had geen vin verroerd. Wat was dat voor boem? Ineens zag ze overal deuren open slaan, en hoofden die vragend door de gang keken. Zo te horen waren Tessa en Thomas niet van plan nog verder te praten.
Teleurgesteld sloeg Rose het koekboek dicht, en borg het samen met haar veer op in haar gewaad. Boem, boem, wat voor boem? Het was misschien wel slecht, misschien was er wel iemand overgenomen! Dit vroeg om verder onderzoek. In deze gang was het in ieder geval niet. Twijfelend keek ze van rechts naar links, toen besloot ze dat links leuker was. Die keuze bleek juist, want naarmate ze verder liep, begon een vreemde geur steeds sterker te worden. Rose ging er wel vanuit dat de boem en de geur in verband stonden met elkaar. Wat een lucht.
De geur leidde haar een trap op, en zo de derde verdieping op. Mestbom. Rose herkende die geur uit duizenden. De Eau de Toilette van oudtante Beth leek er wel een beetje op, trouwens. Maar niet zo sterk. Goh, afgrijselijk. Toch knap hoe die dingen gemaakt werden, niet? Fascinerend bijna! Door de walm heen zag ze professor Xenophanes staan. Hij zou het toch niet gedaan hebben? Nee… nee dat kon niet. Niet professor Xenophanes. Langzaam aan doemden er trouwens nog meer gedaanten op aan de andere kant van de gang, en voetstappen achter haar.

“Professor?”

[Barry Castelein]

Barry ,die net de trap op kwam lopen en geen haast had omdat hij weer eens een tussen uur had, was bijna bij de 2e verdieping toen hij opeens een explosie hoorde.

BOOEM!

Hij stond even stil en verwachte nog een ego, maar die kwam niet. Hij liep langzaam aan die richting op en merkte dat het steeds meer begon te stinken en zag vaag 2 personen weg rennen. 'Zal wel te laat voor les ofzo zijn' dacht hij, en liep de andere kant op. Hoe verder hij liep hoe meer het begon te stinken en begon steeds meer bij hem in de buurt te ruiken maar dan iets erger. Bij hem in de buurt waren tig boeren die mestkanon hadden en die gebruikte om mest te verspreiden. Alleen dit stonk iets erger. Het was een geniaal ideeen van de persoon die dit bedacht heeft, maar spectaculair was het niet echt. Als je het groots wilt aan pakken moet je meer personen doen, en dan op alle verdiepingen, maar dat vond hij.

Het werd steeds mistiger, tenminste zo leek het. Dat moest dan wel een speciale mestbom zijn omdat hij vaak genoeg op zijn basisschool ook ziet rook, maar het werd nooit mistig, maar dit is dan ook de tovenaarswereld, dus het kon niet normaal zijn.
Langzaam werd hij steeds dichterbij de stank alsof hij in het midden liep. 'Dit is vast niet goed' zei hij tegen zichzelf. Barry had het gevoel alsof hij zo kon weg vallen, dit moest dan wel super mestbommen zijn.
Hij kon niet meer terug, want hij was al te ver in het midden gekomen en zo lang zou hij het ook niet vol houden. Adem inhouden zou misschien nog een optie zijn maar daarvoor moest hij eerst diep adem halen, en dat lukte hem niet echt meer en zeker niet met die super stank. Barry besloot daarom om maar rustig te gaan zitten en hopen dat het snel voorbij zou zijn, en langzaam op handen en knieen zocht hij de muur op, toen hij hem gevonden had deed hij zijn rugzak af en ging met zijn rug tegen de muur aan zitten. Hoe erg hij ook wou hij kon zijn ogen niet meer open houden, het werd hem iets te veel.
Hij moest door zetten, ook al kon hij die stank niet verdragen. Misschien moest hij dan maar op zijn blinde gevoel door lopen, alleen hij vertrouwde dat niet helemaal.
Terwijl hij daar tegen de muur zat in de hoop dat het snel voorbij zou zijn, ging hij optie weg strepen, en na enkele minuten kwam hij achter om maar gewoon te blijven zitten tot het voorbij was. Dat zou inderdaad het beste zijn.

Barry had zo slecht geslapen die nacht misschien was dit zijn kans om wat bij de slapen. Bij slapen overdag is eigenlijk hartstikke dom en kinderachtig maar hij kon gewoon zijn open niet houden en zonder dat hij het wou viel hij langzaam in slaap. De muur was een goede steun om tegen aan te liggen.

This post has been edited by Barry Castelein on 31 December 2007, 17:47