Maireach Hogeschool voor Mysterieuze Kunsten en Magie

[Tristan van Cesselot]

Tristan stopte met een gelukzalige lach het laatste stukje van zijn ontbijt in zijn mond. Hij proefde de zoete smaak van de jam die zich vermengde met het zachte brood. Zijn ogen waren net ver genoeg geopend om de rustige eetzaal te kunnen zijn. In het weekend nam iedereen zijn tijd. Dat deed hij ook.
De nacht was prachtig geweest. Onbewolkt en donker; hij had veel sterren gezien die hij bijna was vergeten. Voor het eerst in lange tijd was hij gelukkig geweest, en had hij zonder verdriet teruggedacht aan zijn lieve Sally. Hij had vredig geslapen tot de zon de laatste sterren had verzwolgen.

Vol spijt keek hij naar het lege bord dat voor zijn neus stond. Hij zou nog meer kunnen eten en er buikpijn aan over houden, of wachten tot de lunch. Nu was Tristan een verstandige man en had zijn keuze snel gemaakt. Hij gooide nog een pompoenklontje in zijn koffie voor hij het op zou drinken. Daarbij dwaalden zijn gedachten alweer af. Het was echt uitzonderlijk dat hij zich zo goed voelde. Het kwam vast door de heldere nacht.

Nu hij eraan terugdacht was er nog iets anders. Toen hij uitgekeken was door zijn telescoop was hij voor zijn raam gaan zitten, met één van zijn oude dagboeken. Hij had ze nog allemaal. Verre reizen had hij beschreven, en veel wijsheid had hij meegenomen. Gisteravond was hij terecht gekomen bij het verhaal van een groep profeten die leefden in het verre Afrika. Blijkbaar leefden er in die streek veel fabeldieren –ze waren prachtig geweest. Maar dat niet alleen, voor sommige wezens was het woord fabeldieren te gul. Het waren monsters geweest. Er was een monster dat volgens de profeten de sterren van de hemel at. Hoewel zijn gezonde verstand zei dat het onzin was, had Tristan het maar angstaanjagend gevonden.

Diep in gedachten verzonken nam hij een slok van zijn koffie. Het branden van de hete vloeistof op zijn tong bracht hem echter terug naar de grote zaal. Vandaar dat hij, nippend aan zijn koffie, de andere leraren eindelijk eens zag die bij hem aan tafel zaten. Meteen herinnerde hij zich dat de man naast hem Dreuzelkunde gaf. Dreuzelkunde, toen hij nog op Zweinstein zat had hij er nooit iets om gegeven. Toch voelde hij nu een grote interesse opborrelen.

“Zeg, kennen dreuzels eigenlijk ook monsters?” vroeg Tristan vol interesse. Hij moest zichzelf eraan herinneren dit gesprek niet te lang te maken want hij had nog een hele stapel opstellen liggen van de zesdejaars. Maar zolang er nog dampende koffie in zijn mok zat had hij geen reden hier weg te gaan.

[Minor September]

*mag deze post worden verwijderd *

This post has been edited by Minor September on 3 August 2008, 22:10

[Finnegan Xenophanes]

OOC-> Gaarne niet in dit topic reageren a.u.b., GodModToeStemMing door Tristanius Cesselozoium.

Negen uur in de morgen, of iets vroeger al dan niet later, het ontbijt. Finnegan at een kommetje cornflakes. In die cornflakes zaten wel 7 granen! Dat stond op het pak waar die cornflakes uitkwamen. 7-granen cornflakes, stond er in schreeuwende letters op de voorkant van het rechthoekige kartonnen pak. Aan het begin van het jaar had Finnegan een extra koffer meegenomen met dreuzelvoedsel, waaronder een potje Duo Choco Pasta, Extra Pindakaas, een pakje Hagelslag melk en niet te vergeten de Anijs Muisjes.

De cornflakes was best lekker, ook al vond hij de cornflakes die in kleine bakjes op de docententafel was verspreid lekkerder. Er stond nog meer op de docententafel. Jam, kaasjes, marmelade, honing, schalen met fruit, en nog meer fruit, en natuurlijk broodjes, beschuit, crackers en brood, bruin en wit. Warempel! Finnegan zag hoe een stukje brood, wit, van de schaal verdween. En kijk! Er werd jam op gesmeerd! Er werd jam op gesmeerd, door Finnegan's collega, leraar in Astronomie, Tristan van Cesselot. Hij genoot blijkbaar erg van zijn witte brood met jam, want toen Finnegan zijn cornflakes op had zag hij hoe Tristan met bijna gesloten ogen het laatste stukje van zijn maaltijd op at. Hij nam een slok van zijn koffie. O! Finnegan had bijna een sprongetje op zijn stoel gemaakt toen Tristan na het nemen van het slokje koffie plots uit zijn genot ontwaakte. Spontaan vroeg de docent aan Finnegan, zomaar, vanuit het niets, terwijl hij nog een slok koffie nam (de mok was nu bijna leeg): "Zeg, kennen dreuzels eigenlijk ook monsters?" Tja, monsters, daar vroeg hij wat. "Monsters? Natuurlijk niet zozeer als bij ons, maar toch. Echte monsters kennen dreuzels niet. Nee, nee, alleen in de fantasiewereld van een dreuzel schuilt misschien een monster onder zijn bed of in de kast."

"Maar als je me wilt excuseren, ik heb zo dadelijk mijn favoriete klas, en daar moet ik nog een projector voor klaarzetten." Finnegan stond op, en Tristan deed hetzelfde, met de mededeling dat hij nog een hoop opstellen had door te lezen. "Maar die koffie, die neem ik mee hoor!" zei Tristan er nog achteraan. "O, dat treft. ik kan wel wat gezelschap gebruiken die hele weg naar boven." Finnegan en Tristan liepen tussen de tafeltjes door richting de trap. "O als ik het nog maar eens mee zou mogen maken dat een Dreuzel hier niets vermoedend ons moerasmonster tegenkomt, dan wil ik wel eens weten hoe snel zijn monster onder het bed is verdwenen. Alhoewel, ik denk dat een ontmoeting met een spin van een redelijke grootte toch ook voldoende zou zijn. Weet u, veel normale dieren zijn voor dreuzels toch, voor dreuzels, Verdraaid!" Meteen draaide Finnegan zich om en liep terug naar de docententafel. Hij was in de gauwigheid vergeten zijn pak cornflakes mee te nemen. Dat moest hij natuurlijk niet vergeten! "M'n cornflakes," zei Finnegan toen hij professor Tristan weer had bijgebeend, bij de trap naar beneden. "Die zou ik voor geen goud willen missen."

This post has been edited by Finnegan Xenophanes on 4 August 2008, 09:32

[Trilian Woodstone]

OOC again: Dus nu posten alleen Tril en Rose en Minor. ^^ Gian stay out! btw... ik was toch trill? Oo that means dat ik ook mag posten =D

Trillian keek eens in het rond in de hoop een Onzichtbare Olifantenaap te kunnen zien. Ze wist precies waar ze naar moest zoeken want ze wist dat Onzichtbare Olifantenapen onzichtbaar zijn en graag in paarse bomen zitten. Maar Trilian is op een of rare manier kleurenblind zodat ze iets dat onzichtbaar is niet kan zien. En ze zag ook geen paarse boom in de eetzaal, dus zat ze teleurgesteld verder te kijken naar iets anders dat ook interessant was.

Opeens viel haar op dat professor Tristan zat te praten met professor Finnegan. dat kon alleen maar interessant wezen als hun ex afdelingshoofd zat te praten met een andere leraar. Na een tijdje stonden ze op en liepen ze langs de tafels. Trilian hoorde niet veel van het gesprek. Eigenlijk drong ook maar een woord tot haar door en dat was ‘Moerasmonster’. Er begon een idee vorm te krijgen in Trilians hoofd en ze bedacht dat haar laatste avontuur alweer een tijdje geleden was. Ze gooide haar half opgegeten broodje pindakaas naar achter, die neerkwam op het achter hoofd van een Ravenklauwer, en ze begon Rose, die naast haar zit te poken. Met elke woord die ze zei prikte ze Rose weer in haar arm. “Ik – heb – zo’n – gigantisch – goed – idee.” Zei ze tegen Rose. “Laten we het moerasmonster gaan opzoeken en een naam gaan geven.”

This post has been edited by Trilian Woodstone on 6 August 2008, 22:08

[Rose Valley]

Tik, tik, tik. Rose tikte met haar vingers op het houten tafeltje. Voor haar lag een grote stapel perkament –die ze tegenwoordig altijd met zich meesleepte- en een grote beker met pompoensoep. Haar toneelstuk vorderde. Het was zo spannend allemaal! Ze was nu weer verder ingegaan op het deel dat de heks kwam om Valencia te vergiftigen. Maar er klopte iets niet. Iets, iets, iets… maar wat?
Tik, tik, tik. Ze viel bijna met haar gezicht op tafel toen ze met haar andere hand naar de beker greep. Even vergeten dat haar kin ergens op steunde. Ze smakte tevreden toen ze de pompoensap proefde. Een druppel viel naar beneden, en verkleurde de hoek van het perkament. Wonder boven wonder waren de letters nog leesbaar op het verfomfaaide perkament. Toch miste er nog iets. Voor het eerst die ochtend besloot ze eens weg te kijken. Haar ogen vonden nu die van Trilian. Jammer genoeg waren ze niet meer de vriendinnen die ze ooit geweest waren.

Dingen waren veranderd.

Ja, die Nathan van je zie je ook nooit meer.
Het had altijd maar weer gebleken dat zij en Nathan tegen alles opgewassen waren. En het feit dat zij nu met Trilian aan het ontbijt zat wilde ook veel zeggen!
Oh, ja, net zoals Katrina.
Rose schudde haar hoofd. Ze had absoluut geen behoefte aan het advies van haar geweten, hoewel hij zich behoorlijk rustig had gehouden de laatste tijd! Nu tikte ze weer in gedachten verzonken met haar vingers op de tafel.
En Leila…

Het was Trilian die haar redde van de verwijten van het stemmetje in haar hoofd. Ja. Haar sociale leven was perfect. Het was toch onmogelijk, het porren in haar arm niet te zien als een teken van liefde?
“Ik,”
Jij?
“Heb,”
Heb je wat?
“Zo’n”
Wat voor een?
“Gigantisch,”
Jemig, ongelofelijk!
“Goed,”
Zou het?
“Idee!”
Trilian had een idee!

Met een wijd openstaande mond keek Rose naar opzij. Trilian straalde, haar blauwe ogen leken licht te geven.
“Laten we het moerasmonster gaan opzoeken en een naam gaan geven.” Nu klapte Rose haar mond dicht, en greep op haar beurt de arm van Trilian beet. De woorden drongen met moeite tot haar door. Toen piepte ze.
“Hebben we een moerasmonster?” Nou, dat was eens iets nieuws! Rose had nog nooit zoiets gehoord. Ze wist van het monster dat door het kasteel dwaalde –waar kwam die mysterieuze pootafdruk dan vandaan? Ze wist van de ronddwalende zielen in de ruïnes –Rose vond ze echt aardig- en ze had gehoord van het monster dat de bibliotheek bewaakte. Maar een moerasmonster? Dat betekende dat ze een nieuwe vriend erbij had!
“Tril, we moeten hem gaan zoeken! En dan moeten we hem een naam geven!” Ja, geniaal idee, kon alleen van Rose komen, hé. Ze had niet eens door dat ze de magere arm van Trilian bijna fijn kneep toen ze nadacht aan al die nieuwe avonturen die zouden komen.

This post has been edited by Rose Valley on 6 August 2008, 22:10

[Minor September]

Pieieiep, Chchchchch! Stap, stap stap, chchchchchch. Daar was Minor weer. Hij kwam zojuist uit het Minorhok, waar hij een voorraad kaarsen had neergezet. Niet in de kamer met het dakraampje natuurlijk, nee, daar kwam al genoeg licht naar binnen. Minor liep nu in volle vaart de trap af, de gang door, de hal in. Gauw rende hij de trap op, de eetzaal in. Minor verwachtte een volle zaal tijdens het ontbijt. Het zoeken van die kaarsen, en het neerzetten van die kaarsen in het Minorhok, had volgens Minor zo lang geduurd dat de zaal intussen wel vol zou kunnen zitten. Wat moest Minor dan doen? Gelukkig hoefde Minor hier niet over na te denken, want de zaal zat niet vol. In tegendeel zelfs! Er waren maar een paar tafeltjes bezet. Ookal waren twee docenten zojuist klaar met eten (Minor moest zelfs voor ze wegduiken, anders had hij ze omver gelopen, of zij hem), de meeste leerlingen moesten nog beginnen met eten. In de verte zaten twee huffels aan een tafeltje. Rose Valley en Trilian Woodstone. De perfecte personen om mee te ontbijten! Minor zou meteen vertellen dat het Minorhok (of zou Rose toch liever het Minor en Rose hok hebben?) nu verlicht kon worden met kaarsjes! Dat zou ze hip vinden! “Rose! Rose, ik heb…” “Hebben we een moerasmonster? Tril, we moeten hem gaan zoeken! En dan moeten we hem een naam geven!” Dat was nou niet bepaald de goede context om over kaarsen te beginnen. Nee, verre van dat zelfs. “Sorry?” vroeg Minor, die maar al te graag wilde weten waarom het moerasmonster inééns zo interessant was. “Mag ik even weten, Rose en Trilian, waar jullie heen willen met dat Moerasmonster?” Dat wilde Minor nou, gewoon weten. Hij zou en moest het weten!”

[Trilian Woodstone]

Opeens pakte Rose de arm van Trilian beet. ”Hebben we een moerasmonster?”. Op haar beurt keek Trilian weer verbijsterd naar Rose. “Heb je die leraren net niet horen praten dan?” vroeg Trilian. “Ze hadden het toch over een moerasmonster, dat hier op school rondloopt.” Trilian keek Rose hoopvol in de ogen aan onderdrukte een glimlach. “Tril, we moeten hem gaan zoeken! En dan moeten we hem een naam geven!” begon Rose. “Of nog beter,” begon Trilian. “We gaan…” Maar verder kwam ze niet want toen kwam Minor zich in het gesprek storten. “Sorry! Mag ik even weten, Rose en Trilian, waar jullie heen willen met dat Moerasmonster?” Trilian keek Minor aan. Hoe kwam hij erbij dat ze ergens met het moerasmonster heen wou. Het plan was toch om hem een naam te geven. En ze had nog net bedacht om hem te gaan temmen, maar daar heeft nog niemand anders van gehoord.

“Minor!” Schreeuwde Trilian uit na een tijdje. “Jij bent precies degene die we nodig hebben.” Zei Trilian met een grote glimlach naar Minor. Trilian dacht even na. “Hadden we eigenlijk wel iemand nodig?” vroeg ze onzeker aan Rose. Maar Trilian richtte haar aandacht weer op Minor. “Rose en ik zijn van plan om het moeras monster op te zoeken en een naam te geven.” Zei Trilian en ze dacht al gelijk aan alle mogelijkheden die het biedt. Want dan zouden ze op een gegeven moment hem ook nog een achternaam gaan geven en hem dan proberen te koppelen aan het monster dat door de school dwaalt. Dan kregen ze enorm schattige baby monstertjes erbij die probeerden je hand eraf te bijten omdat ze honger hadden.

Trilian keek hoopvol naar Minor en naar Rose. “Gaan jullie mee, het moerasmonster opzoeken en hem een naam geven?”

This post has been edited by Trilian Woodstone on 6 August 2008, 22:46

[Trilian Woodstone]

Crap >.< Verwijderen XD

This post has been edited by Trilian Woodstone on 7 August 2008, 14:42

[Rose Valley]

Een moerasmonster! Een echt moerasmonster! Dat had ze nou nooit voor mogelijk gehouden. Dan was het net als in dat ene sprookje. Met de prins met de gele laarzen, en zo. Maar daar werd het monster verslagen, en dat waren zij niet van plan. Ze werden natuurlijk goede vriendjes.
Misschien denken veel mensen daar anders over. Monsters staan bekend als kwaadaardige wezens.
Bla, bla, bla. Rose hoorde het gezeur niet eens. Ze wachtte vol spanning op het nog betere –onmogelijk- idee van Trilian, maar dat kwam niet. Want daar was hij, haar bondgenoot, de enige die bijna gelijk stond aan haar superieure verstand.
“Minor!” gilde Rose, vloog een stukje overeind, en hield op met het martelen van de arm van Trilian door naar Minor te zwaaien. Minor had ook al iets, ze had creatieve mensen om zich heen vandaag. Jammer dat iedereen door elkaar praatte.

In ieder geval, Trilian nam nu de leiding. Rose keek met grote ogen naar het meisje dat voor haar zat, om al die woorden aan te horen. Ze knikte enthousiast toen Trilian zei dat ze Minor nodig hadden. Minor kon ze altijd wel gebruiken, haar kameraad. Tussen de woorden van Trilian door nam ze nog even de tijd om hem te bespieden.
Hehe.
“Maar natuurlijk hebben we nog iemand nodig! Minor heeft het Minorhok ontdekt, wat betekent dat hij een hoogontwikkeld niveau heeft van schat zoeken, en een goede smaak, want het Minorhok is een geweldige plek, en hij helpt ons wel bij het vinden van het monster!” Adem in, adem uit. Adem weer diep in, en maak je klaar voor een nieuwe zin. Trilian had namelijk ook weer gesproken.
“Maar natuurlijk gaan we mee, Tril! Dan geven we hem een hele leuke naam. En dan moeten we hem temmen, zodat we goede vriendjes worden.” Rose lachte, en streek de plukken haar voor haar ogen weg die bij haar preek los waren gekomen. Nu keek ze van Trilian naar Minor, en weer terug.

Het is jouw leven dat je op het spel zet.

[Minor September]

"Minor!" gilde Rose
"Minor!" gilde Trilian."

"Jij bent precies degene die we nodig hebben." "Uhm, ja, ja, oke, uhm, ja... WAT?"

Nou werd hij helemaal mooi. Een moerasmonster, daar moest Minor mee vechten? Temmen? Meenemen naar het kasteel!? Vetmesten met druiven!!!????* Nee nee, onee, daar zou Minor niet aan beginnen. "Onee, nee nee, echt niet, ik wei..." "Hadden we eigenlijk wel iemand nodig?"

Onee, zeker niet, nee nee nee.

"Maar natuurlijk hebben we nog iemand nodig! Minor heeft het Minorhok ontdekt, wat betekent dat hij een hoogontwikkeld niveau heeft van schat zoeken, en een goede smaak, want het Minorhok is een geweldige plek, en..." Wat er achter die en nog volgde hoefde Minor niet meer te weten. Het was leuk dat hij zoveel erkenning kreeg, maar vechten met een Moerasmonster, het temmen, meenemen naar het kasteel, en het vetmesten met druiven, om er vervolgens mee naar de brandenburgse kermis te gaan, dát ging Minor toch echt een beetje te ver. Wat zeg ik, een beetje, HOE KWAMEN ZE OP HET IDEE OM MI...

"Rose en ik zijn van plan om het moeras monster op te zoeken en een naam te geven. Gaan jullie mee?" Minor's hersenen draaiden op volle toeren. Geen levensgevaarlijke queste om een monster te verslaan? Geen tijdrovend traject van urenlang temmen? Geen dodenrit naar het kasteel? Geen druiven, geen Brandenburgse kermis? Geen zeurende kindertjes die bleven zeuren om dat beest aan te raken? Geen triest artiestenbestaan? Kijk! Dat was nou iets anders. Ik bedoel, het monster opzoeken, het een naam geven, wat stelde dat nou voor? WAT STELDE DAT NOU VOOR? Dat is levensgevaarlijk! Dat moeras alleen al! Daar stikt het van de onbekendheid! Wie weet wat je tegenkomt!? Bovendien, je haalt het toch niet in je hoofd om überhaupt dat vreeswekkende Monster te trotseren! Wie doet dat nou!?

"Maar natuurlijk gaan we mee, Tril! Dan geven we hem een hele leuke naam. En dan moeten we hem temmen, zodat we goede vriendjes worden" GOEIE VRIENDJES? Nou wordt ie helemaal mooi. "Nou moeten jullie eens goed luisteren! Dat moerasmonster is een gevaar voor ons allemaal! Zelfs, zelfs... zelfs al zou je honderd Minorhokken ontdekt hebben...

...of Rose- of Trilianhokken, dan nog heb je geen één goede reden om te zeggen dat je het tegen dat Moerasmonster zou kunnen opnemen! Ik denk er niet aan! Ooooh, cornflakes! Dat moeten we hebben!" Minor, die zojuist nog in opperste staat van razernij was, ging snel zitten aan de tafel en schudde een bakje tot over de rand vol met Cornflakes. Hij zocht naar de melk. "En de melk, die moet ik ook hebben..."

[Rose Valley]

Rose droomde helemaal weg na haar laatste woorden. Ze zag het helemaal voor zich. Zij, Trilian en Minor. Lopend door het moeras, met aan hun zijde, het moerasmonster. Rose hield zijn harige poot vast, en zong liedjes. Hij maakte de weg voor hun vrij, en ze bleven daar rondwalen, voor eeuwig en eeuwig. Zo gelukkig!
“-tegen dat Moerasmonster zou kunnen opnemen”
Daar werd Rose wel weer wakker van! Haar mond viel open terwijl ze naar Minor keek, die na zijn tirade naar de cornflakes en de melk vloog en aan zijn ontbijt begon. Hoofdschuddend keek Rose dat alles aan. Alles liep mooi mis hier. Er was hier iemand nodig die alles eens goed op een rijtje zette.
Ja Rose, jullie moeten het monster niet gaan zoeken zolang jullie er niets van weten, of hoogervaren mensen meenemen. En die hoeveelheid melk is niet goed, straks knoeit hij nog.

“Lieve mensen!” Rose propte een stukje cornflakes in haar mond, nam een paar seconden de tijd die te verteren, en stond toen zeer lomp op. Ze viel niet, ze viel niet! Ai. Hand in de cornflakes.
“Ben nou allemaal eens rustig. Laten we dit rustig bespreken, en een plan van aanpak maken.” Zo begon ze, zonder onzin. Een paar mensen keken haar vreemd aan.
Goed zo, Rose, je leert het eindelijk! Ik wist wel dat je opeen dag mijn wijze raad zou opvolgen!
Wie is hier wijs? Juist. Dat was Rose! Ze wist altijd heel goed wat ze deed, dat had ze al die tijd al gezegd! De niet-zo-wijze raad van haar geweten had ze dus nooit nodig gehad.

“Nou, we zoeken dus de spullen die we nodig hebben om het moeras te overmeesteren, laarzen en zo. Dan gaan we naar het moeras toe, zoeken het monster, en sluiten vriendschap met hem. Vervolgens gaan we hem iedere dag opzoeken, of hem meenemen naar het kasteel, en dan laat hij ons alles zien! Minor, lieverd, we hoeven het toch niet tegen dat monster op te nemen? Hij zal ons toch niets doen! Ik vertrouw op hem! Hij wil vast meteen onze vriend zijn! Ik weet zeker dat we het kunnen, dus laten we maar eens gaan beginnen met een stevig ontbijt!” Met die woorden zwaaide ze, zakte weer neer op haar stoel –auwww- en greep een pompoentaartje uit de schaal. Pompoentaartjes aan de macht!

Dit is hopeloos.

This post has been edited by Rose Valley on 12 August 2008, 18:01

[Trilian Woodstone]

Trilian keek van Rose naar Minor. Opeens begon Rose aan een toespraak en Trilian probeerde Rose haar aandacht te trekken toen Rose begon over het niet opnemen tegen het moeras monster. Uiteindelijk gaf Trilian het maar op en wachtte ze rustig tot Rose klaar was met haar toespraak. Toen Rose een pompoentaartje pakte keek Trilian verbaasd naar Minor. Ze ging achteroverleunen terwijl ze wachtte tot er iemand een 'plan-van-aanpak' had.
Een doffe dreun klonk door de eetzaal. Tril was vergeten dat er geen rugleuning was en was met haar hoofd op de grond gevallen.

Ze krabbelde weer omhoog en keek uiterst intelligent van Rose naar Minor.
"Ik heb een idee." begon ze vrolijk en ze hield even stil om de spanning te verhogen.
"Alleen" vervolgde ze droevig. "Ben ik het vergeten toen ik bezig was met mijn succesvolle poging de grond aan te raken met mijn achterhoofd."
Ze keek weer van Rose naar Minor. En om het een beetje eerlijk te houden keek ze ook nog eens van Minor naar Rose.
"Op zich kan ik nog een keer trachten de grond aan te raken met mijn achterhoofd in de hoop de gedachte onderweg nog een keer op te pikken." zei ze. En ze ging weer achterover leunen. Nog een doffe dreun klonk door de Eetzaal. Maar dit keer klonk er een pijnlijke "Ah hah" doorheen.

Trilian klom weer omhoog en glimlachte. "Laten we..." zei ze met een triomfantelijke glimlach. "Informatie gaan zoeken in de Bibliotheek."

[Minor September]

"Haha!" "Héhé!" "Hoho, wacht eens even!" Minor kon het even niet meer volgen. Ze gingen niet met dat monster vechten? Ze moesten de grond aanraken met hun achterhoofd? Beginnen met een stevig ontbijt?! Waar ging het nu eigenlijk over?

"Laten we informatie gaan zoeken in de Bibliotheek." Oja, natuurlijk. Dat moerasmonster. HET moerasmonster. "Naah, ik weet het niet hoor, nee nee, nee." Minor keek met een enorm bedeukt hoofd naar zijn cornflakes. Zuchte heel diep.

Er vlogen tal van gedachten door zijn hoofd, te veel om te beschrijven. Er werden vraagtekens beantwoord en uitroeptekens bevestigd. Minor stoomde zichzelf van binnen helemaal klaar! Klaar voor het monster. Het Moerasmonster!

Hij nam 3 enorme happen van zijn cornflakes, stond op en ging stevig staan, als een echte avonturier. Hij duwde zijn borst vooruit, en riep: "Komop! Wij gaan dat Moerasmonster verkennen! Naar de bibliotheek!" Met grote passen liep Minor richting de deur. Hij liet z'n cornflakes staan, op tafel. Hij liet de cornflakes achter, samen met Rose en Trilian. Goed, Rose en Trilian zouden hem wel achterna komen, zij waren overtuigd! Maar die cornflakes, Minor was bang dat die gewoon zou blijven staan!

Uitroepteken één: De cornflakes! Minor, die kan je niet laten staan!
Uitroepteken twee: Kom op Minor! Denk aan je strijdkracht! In plaats van het redeneren van een uitroepteken, kun je jezelf bewijzen, Koooom op! Hup een twee drie, fort een twee drie, marcheren!

Minor maakte rechtsomkeert. Op naar de cornflakes! Jij gaat mee! Je zal het eerste cornflakes-ontbijt zijn dat een moerasmonster zal trotseren! Kordaat pakte Minor het bakje met Cornflakes beet en sprak daarbij de woorden: "O cornflakes! Jullie gaan mee, op avontuur!" Hup een twee drie vier! Rechtsodiegaat! Een twee drie... Met het bakje cornflakes marcheerde Minor de eetzaal uit. Op naar de bibliotheek Minor!

This post has been edited by Minor September on 21 August 2008, 19:28