de-escalatie, voorkomen van erger....

Dit is het zes stappenplan wat aan de mensen wordt geleerd die werken binnen de Dienst Justitionele Inrichtingen, voornamelijk werkzaam in de penitentiaire inrichtingen, met betrekking tot omgang met agressie en de-escalerend werken.

SOCIALE VAARDIGHEDEN

Communicatie:

Als eerste moeten we natuurlijk altijd proberen om verbaal te reageren op agressie.
Wanneer ik met een agressieve persoon te maken krijg is er een bepaalde volgorde van handelen waarmee ik het probleem kan proberen op te lossen.
De volgende stappen worden hierbij doorlopen: strijd negeren, contact maken, actief luisteren, confronteren en afronden.
De inzet van deze vaardigheden is afhankelijk van de situatie waarin je je bevindt.
Wat wordt er precies verstaan onder elk van deze vaardigheden.

Strijd negeren:
Strijd negeren betekent zoiets als; je niet laten uitdagen, je uit de tent te laten lokken om de strijd (meestal met woorden) aan te gaan waarbij het alleen maar gaat om te winnen, de slimste te zijn. Zie de agressie niet als uitdaging om er op in te gaan.
Als iemand je uitscheldt, scheldt dan niet terug.

Contact maken.
Iemand die agressief is, is vaak emotioneel. Je moet proberen deze persoon te kalmeren. Hierdoor nemen emoties en onrust af en wordt de persoon weer aanspreekbaar. Om dit te bereiken moet je de persoon blijven aankijken en duidelijk tegen hem/haar blijven praten.
Je maakt contact.

Actief luisteren:
Dit houdt in; de persoon uit laten razen, laten spuien. Vervolgens proberen we hem/haar sturen (kalmeren) door te vragen naar emoties en feiten. Je luistert actief. Je probeert er achter te komen waarom iemand kwaad is en geeft aan dat je hier begrip voor hebt.

Confronteren:
Het duidelijk maken aan de persoon dat jij het gedrag niet prettig vindt en dat er (sociale) gedrags-regels zijn in hoe we met elkaar omgaan. Ook kunnen we duidelijk maken dat er andere manieren zijn om problemen en frustraties op te lossen.

Een manier van confronteren die weinig agressie verhogend werkt is de ‘IK’ boodschap. Hierbij spreek je niet in het algemeen of namens anderen maar duidelijk namens jezelf. Dit staat lijnrecht tegenover de ‘jij’ boodschap die agressie verhogend werkt. “Jij moet dit…” en “Jij mag niet…..”
Onze boodschap zou dus als volgt gebracht kunnen worden: “Ik begrijp dat je ………..,” en dan komt “maar ik….”.

Afronden:
Soms blijven mensen nog al eens lang ‘doorzeuren’, terwijl de situatie al lang duidelijk is. Het is dan de kunst om niet in discussie te gaan maar duidelijk te maken dat het gesprek afgelopen is.
Afronden doe je meestal direct na een duidelijke confrontatie. Je zou iets kunnen zeggen in de trent van: “Nou ja, ik denk er nu eenmaal zo over en ik begrijp dat jij er anders over denkt….” of "Meneer, laten we hier niet verder over discusseren, we hebben duidelijk een andere mening,…"

tot slot.

Omgang:
In de omgang met andere mensen is belangrijk dat je consequent bent als het gaat om de grens te trekken van wat je nog accepteert en wat niet. Het moet de personen met wie je contact hebt duidelijk zijn wie jij bent en hoe je denkt of beter, welke waarden jij hecht aan een goed leven.
Juist op het moment dat iemand zich agressief naar jou gedraagt is het moeilijk om dit duidelijk te maken zonder dat je daarbij de agressie verhoogt.
Ook is het van belang dat je elke emotie die je hebt bij een confrontatie met agressief gedrag bespreekbaar kunt maken bij degene bij wie jij dat wilt. Zelf moet je hier ook open voor staan.
Zo voorkom je een trauma en stress.

Dit is een zeer uitgebreid en formeel geschreven stuk over dit onderwerp. Dat mag men ook wel verwachten voor een beroepsgroep die zonder twijfel veel met dit soort gevallen te maken krijgt.

Een van de dingen die ik hier nog aan toe wil voegen, is dat het helpt als je een 'pokerface' op kan zetten. Op het moment dat iemand heel verschrikt en bang kijkt als er iemand op diegene staat te schelden, werkt welke tactiek dan ook een stuk minder goed.

De eenvoudigste manier die ik weet om dit te trainen kan toegepast worden in het dagelijks leven, bij (bijna) iedereen en op elk manier van de dag. Het betreft hier; mensen voor de gek houden.

Als jij het meest absurde verhaal aan iemand kan vertellen alsof je er zelf bij bent geweest zonder in de lach te schieten, kun je ook je gezicht wel in de plooi houden als er iemand tegen je staat te schreeuwen wat hij/zij allemaal van je vindt. Primaire emoties enigszins voor jezelf kunnen houden is volgens mij wel een nuttige vaardigheid in een dergelijke situatie.

Okey Rijst , op zich een leuke oefening maar ik denk toch dat het ophangen van een onzin verhaal iets anders is dan allerlei verwensingen en bedreigingen naar je hoof geslingerd krijgen...voor al als daar een bedreiging van fysiek geweld bijkomt.
Valt niet mee om dan je gezicht in een ontspannen plooi te houden, vooral niet als je je fysiek niet erg sterk voelt.
We leerden de cursisten (binnen de inrichtingen) zich te focussen op een "dood"punt in het gezicht van de belager en daarbij te denken dat zijn agressie niet tegen jou gericht was maar tegen het systeem.. zo maak je het niet persoonlijk en kan je het makkelijker over je heen laten gaan.

beste Daniel,

het door jou geleverde stuk is inderdaad een verkorte leergang zoals die aan PIW's bijgebracht wordt bij DJI.

Maar ... jij en IK weten dat dit niet de praktijk is !!!!

Er gebeurt van alles binnen en meestal niet volgens de leergangpatronen.

tuurlijk weet ik dat....maar het ging er hier om wat ze moestten weten en leren...daarna had ik er als freelance docent er (helaas) geen controle en zeggenschap meer over of ze het geleerde ook daadwerkelijk gingen toepassen en daarnaast ook nog es bijhouden.

Ja Daniel,

daarin heb jij gelijk ... het controleren en bijhouden van vaardigheden ten aanzien van agressie en het de-escaleren of juist laten escaleren ervan heeft een duidelijke binding met de door jou toentertijd verzorgde basistrainingen.
Kennis die nooit bijgehouden wordt verwaterd als snel. Bovendien leert een organisatie die stilstaat geen nieuwe, modernere vaardigheden bij. Er ontstaan eilandjes omdat de ene groep helemaal niet traint terwijl andere groepen op eigen houtje allerlei andere systemen gaan trainen.

DJI krijgt steeds meer te maken met (contact)-gestoorden waar allerlei theorieen over de-escalatie bij agressie en geweld in de praktijk niet lijken te werken. De medewerkers zijn gedwongen fysiek in te grijpen .... ongetraind wel te verstaan.

Op zo een moment vind ik het prettig om een collega bij me te hebben uit een groep die wél traint. Zij het op eigen houtje.

Overigens, is mij gevraagd om mijn collega's het gebruik van harde middelen te trainen. Dit heb ik als cipier geweigerd of ik moest ingehuurd worden als SPZ-Trainer voor de Studiegroep Praktische Zelfverdediging. Dat was onbespreekbaar en een voor mij als weerbaarheidstrainer onbegrijpelijke beslissing na zo een vraag aan mij gesteld te hebben.

Het onzinverhaal helpt een beetje bij het in de plooi houden van je gezicht op het moment dat de situatie nog niet zo gespannen is. Op het moment dat ik uit het niets een bedreiging naar m'n hoofd krijg denk ik ook niet dat ik daar super relaxed sta, maar toch ook niet direct een angstig en verschrikt gezicht opzet. Je hebt gelijk, toepassing is hier erg beperkt, de oefening echter eenvoudig en leuk..

Ik denk dat de gedachte dat de agressie niet persoonlijk bedoeld is een goede is, helaas is de toon ervan vaak wel persoonlijk en een eventuele reactie zal dan ook vanuit de persoon moeten komen. Hier moeten we duidelijk onderscheid maken tussen een opmerking van iemand van de overkant van de straat, of van iemand die vlak voor je neus staat. In het eerste geval is het vaak beter niet eens om te kijken, in het tweede geval is dat denk wat lastiger..

Schop